H.Z. Hamza R.A. Şehitlerin Efendisi

     ŞEHİTLERİN EFENDİSİ HZ.HAMZA (R.A.) KİMDİR? HAYATI, ŞEHİT EDİLMESİ

    (D.M.569 Mekke - V.M.625 Medine)

    Peygamber (s.a.v) Efendimiz’in Amcası, Süt Kardeşi, Şehitlerin Seyyidi, Pehlivanların Piri, Allah’ın Arslan’ı.

    Hz. Hamza(r.a)’yı yazmak, O’nun, Allah ve Rasûlü uğrundaki mücadelesinden bahsetmek elbette kolay değildir. Hiçbir el ve kalem onu, lâyık-ı vecih ile anlatamaz. Enes (r.a.) Efendimiz(s.a.v)’den şöyle rivayet eder: “Cennete girdim. Cafer meleklerle beraber uçuyordu, Hamza ise ashabı ile birlikte oturuyordu.” diye buyurdular.” (Vesiletü’l–İslâm, 1/108; Suyutî, Hasaisü’l–Kübra, Daru’l–Kitabü’l–İlmiye, 1/433, Beyrut 1985)

    Rabbim sizleri ve bizleri cennette, Hz. Hamza(r.a) Efendimize komşu eyleye! Âmin!

    HZ. HAMZA (R.A.) KİMDİR?

    Seyyidüşşühedâ Esedullāh Ebû Umâre (Ebû Ya‘lâ) Hamza b. Abdilmuttalib b. Hâşim b. Abdimenâf el-Kureşî el-Hâşimî (ö.H. 3-M.625)Ebû Leheb’in cariyesi Süveybe’den süt emdikleri için Hz. Peygamber ile sütkardeşi, aynı zamanda çocukluk ve gençlik yıllarında arkadaş ve dost Pehlivanların Piri, bileği bükülmemişsırtı yere gelmemiş Şehitlerin Sultanı.

    Hz. Hamza(r.a)’nın babası Abdulmuttalip’tir. Annesi ise Hale binti Uheyb olup Peygamberimiz’in annesi Âmine binti Vehb’in amcasının kızıdır. (el-İsâbe; İbn-i Sa’d.Hâkim, el-Müstedrek, III, 212; İbn Esîr, Üsdü’l-ğâbe, II, 67; Hüseyin Algül, Hamza, DİA, XV, 500)

    Hz.Hamza(r.a)’nın Havle bint Kays’tan Umâre, Bintü’l-Mille b. Mâlik el-Evsî’den Ya‘lâ ve Âmir adlı üç oğlu ile Selmâ bint Umeys’ten Ümâme adlı bir kızı olmuştu. Ümâme’nin teyzesi Esmâ, Ca‘fer b. Ebû Tâlib’in hanımı olduğundan Hz. Peygamber onun bakımını Hz. Ca‘fer’e tevdi etti.“Hz. Hamza(r.a), Ebû Ya’la veya Ebû Ammare künyesi ile çağrılırdı. Ayrıca Fatma isminde bir kızı olduğu da bazı rivayetlerde mevcuttur.” (İbn-i Hacer el-Askalânî; el-İsâbe fî Temyizi’s–Sahabe)

    “Hz. Hamza’nın çocuklarından sadece Ya’la’nın çocukları olmuştur. Bunların isimleri: Ammare, Fazl, Zübeyr, Ukayl ve Muhammed’dir; fakat adı geçen bu çocuklar çok küçük yaşlarda öldükleri için Hz. Hamza(r.a)’nın nesli devam etmemiştir.” (Muhammed bin Sa’d el-Haşimî ez-Zührî, (d.168-ö.230) Tabakatü’l–Kübra, Ziyad Muhammed Mansur, 3/9, Medine 1408.)

    “Harp sahasına ilk önce adım attığı; Allah’ın düşmanlarını şiddetle takip ettiği; hiç bir şeyden korkmadığı ve çok cesur, cevval bir insan olduğu için Hz. Hamza(r.a)’ya “Esedullah (Allah’ın Aslanı)” denirdi. O, Bedir Günü harp meydanında, “Ben Allah ve Rasûlü’nün Aslanı’yım.” diyerek müşriklere hücum etmiş ve bu lâkabı almıştır.” (Türabitü’l-İdariyye, 2/573)

    Hz. Hamza(r.a) orta boylu, güçlü kuvvetli, heybetli, izzet ve şerefine çok düşkün, onurlu, üstün bir sahabeydi; iyi bir avcı, keskin bir nişancı, o günün harp sanatını çok iyi bilen, gözünün gördüğü hiçbir şeyden korkmayan, Kureyş içerisinde şerefli ve hatırı sayılan nadir insanlardandı. 

    Hz. Hamza(r.a), mazlumlara yardım etmeyi seven; zalimden asla çekinmeyen cesur bir savaşçıydı. Av dönüşü evine gitmeden Kâbe’yi tavaf edecek kadar kutsal kabul ettiği değerlere saygılı, karşılaştığı şahıslara selâm verip sohbet etmesini seven mürüvvetli bir insandı. Onun gençlik dönemine ait bilgilerimiz yok denecek kadar azdır. (İbnü’l-Esîr, Üsdü’l-Gâbe, II/52.)

    "Allah'ın Arslanı" ve "Şehitlerin Efendisi" ünvanı ile anılan Hz Hamza (r.a.), Peygamberimizin (s.a.v.) amcalarının en küçüğüdür. Resûl-i Ekrem (s.a.v.) onu çok severlerdi. Çünkü o, sadece sevgili amcası değil, aynı zamanda sütkardeşiydi, çocukluk arkadaşıydı. İkisi birlikte büyümüşler, birlikte oynamışlar, kardeşlik yapmışlardı. Hayatı boyunca da Fahr-i kâinat (s.a.v.) Efendimizin can dostu olmuştu.

    Düşmanların En Azgını

    Ümmetin firavunu Ebû Cehil, İslam davetçisinin aldığı nefesten bile rahatsız oluyor, her an ona yeni bir darbe vurmanın hırsını taşıyordu. Ebû Cehil Peygamberin(s.a.v)davetinden ve ona iman eden Müslümanların her geçen gün artmasından çok rahatsızdı. Akla hayale gelmedik işkence ve zulümler yapmalarına rağmen Müslümanları durduramıyordu. Başta kardeşleri olmak üzere nice yakın akrabası bir zamanlar çobanlık yapmış yetimin dinine girmiş, bu yolda hicret etmiş, Ebû Cehil’i âleme rezil etmişlerdi. Bunun acısıyla yanan firavun, artık tamamıyla insanlığını yitirmiş, seviyesiz ve azgın bir hâle gelmişti.

    HZ. HAMZA'NIN (R.A.) İSLAM'A GİRMESİ

    Hz. Muhammed’in(s.a.v.)peygamberliğinin altıncı senesinde Müslüman oldu. Allah’ın Rasûlü (s.a.v.) Safa ya da Hacun denilen yerde ibadetle meşgûlken Ebû Cehil ve avenesinin saldırısına uğradı. Bilhassa Ebû Cehil, Allah Rasûlü’nün yüzüne, toz toprak saçarak üzerine deve pislikleri atmıştı. (es-Siyretü’l-Halebiyye, 2/44.)

    Onların bu eza ve cefalarına tahammül gösteren Hz. Peygamber (s.a.v.): “Ey Kureyşliler! Bana vuruyorsunuz; ama ben sizin Peygamberinizim...” diyordu. Hz. Peygamber (s.a.v.) oradan ayrılıp evine geldi.

    Hz. Hamza(r.a) avlanmayı çok severdi ve yine avdaydı. Avdan dönünce âdeti olduğu üzere tavaf yapmak için Harem-i Şerif’e uğrar, daha sonra evine giderdi. Hz. Hamza(r.a)tavaf esnasında Abdullah bin Cüd’an’ın azadlı cariyesinden olayı öğrendi.“Ebû Cehil, kardeşinin oğluna şunları yaptı; şöyle, şöyle söyledi.” dedi. Evine döndüğünde hanımından da aynı şeyleri işitti. Hanımı, Hz Hamza(r.a)’ya : “Ey Ebû Umâre! Keşke bugün Ebû Cehil’in yeğeninin başına neler getirdiğini bir görseydin.” dedi. Hz. Hamza(r.a) işittiklerinden dolayı çok öfkelendi. Evine girmeden geri döndü. Doğruca Ebu Cehil ve arkadaşlarının bulunduğu Kureyş toplantısına gitti. Boynunda yayı asılı olduğu hâlde mescide yürüdü.“Muhammed’in dinine sövüp sayan, Kardeşimin oğluna kötü sözler söyleyen, O’nun kalbini inciten sen misin? O’na yapmadığını bırakmayan! Al işte, bende O’nun dinindeyim! Ben de O’nun söylediklerini söylüyorum. Eğer gücün yetiyorsa, O’na yaptıklarını bana da yap, yap da görelim bakalım?Diyerek yayı ile Ebû Cehil’in başına (sorduğu soruya karşılık vermesine imkân bırakmadan) şiddetli bir darbe indirdi. Bu şiddetli darbe sonucu Ebû Cehil’in kafası kırıldı. Bazı rivayetlere göre Hz. Hamza(r.a)’nın indirdiği bu darbe sonucu, Ebû Cehil’in kafasının yedi yerden kırıldığı bildirilir. Sonra Hz. Hamza(r.a): “Bu sefer yayla vurdum. Gelecek sefer kılıçla vuracağım.” dedi. Hz. Hamza(r.a)ya müşrikler sendemi dininden döndün deyince: ”Dönmüşsem ne olacak yani? Bana göre, Muhammed’in dininin Hak olduğu ortaya katiyetle çıkmıştır. O’nun Rasûlullâh olduğuna şehâdet ediyorum. Ne diyorsa dedikleri doğrudur. Ve bundan sonra ben de O’nun yanındayım. Eğer sözünüzde doğrucu iseniz, gelin de, bana da mâni olun bakalım? “ (İbn Hacer, el-İsâbe, II, 620; Beğavî, Mu'cemu's-sahâbe, II, 3-4.)

    Ebu Cehil’ in kabilesi Hz. Hamza(r.a)’ya saldıracak oldu. Kılıçlarına ellerini attılar; Hz. Hamza (r.a)de kılıcına elini attı. Tam bu esnada Ebû Cehil onlara engel olarak: “Dokunmayın, Hamza haklı, onun kardeşinin oğluna bilerek kötü şeyler söyledim.” dedi. Ebu Cehil Hz. Hamza(r.a)’nın işi ileri götürüp Müslüman olmasından korkuyordu. Şayet Hamza Müslüman olursa İslâmiyet’in güç bulacağını ve bir daha Hz. Peygamber’e el uzatamayacaklarını biliyordu.(Hâkim, el-Müstedrek, III, 213; İbn Esîr, Üsdü’l-ğâbe, II, 67.)

    Hz. Hamza(r.a), müşriklerin yanından ayrılıp evine döndükten sonra sedire uzandı ve düşünmeye başladı... İçine bir vesvesedir düşmüştü. Kendi kendine konuşup duruyordu. Şeytan içinden şöyle hitap etmekteydi ona:  Sen Kureyş’in en ileri gelenlerinden birisin. Ne diye tutup ta kavminin yolunu terk etmiş, kendi başına bir yol tutturmuş adamı takip ediyorsun... Herkes seni sevip sayıyordu. Hâlbuki bundan sonra herkes seni aşağılayacak... Bütün bu düşüncelerin altında bocalamaya başlamıştı Hz. Hamza(r.a)... Ne yapmalıydı ki? Birdenbire içinden gelen bir düşünce ile yerinden kalktı ve Kâbe’ye gitti... Orada kapısı önüne geldi Kâbe’de Allah’a şöyle dua etti: Allah’ım... Eğer tuttuğum yol Hak üzere ise kalbime bu yolu tasdik ettir... Beni mutmain et; şüphelerimi kaldır... Eğer doğru değilse, o takdirde bana bu içinde bulunduğum hâlden bir kurtuluş yolu nasip et... Şüphesiz ki sen darda kalanların feraha çıkartıcısısın...” O gece yattı rahat bir şekilde de uyudu...

    Ertesi sabah kalkınca doğruca Efendimiz AleyhisSelâm’ın yanına vardı ve başından geçenlerin her birini teker teker anlattı.“Yâ Muhammed! Ebû Cehil’den intikâmını aldım. Onu insanlar arasında küçük düşürerek saçını başını kana boyadım; artık sevin, üzülme!” dedi. 

    Allah’ın Rasûlü (s.a.v.): “Ben böyle şeylere sevinmiyorum.” dedi. Hz. Hamza(r.a) da: “Seni sevindirmek, üzüntüden kurtarmak için ne istersen yaparım...” dedi. 

    Efendimiz (s.a.v.) de: “Beni ancak senin iman etmen ve bedenini cehennem ateşinden kurtarman sevindirir.” dedi. (İbnü’l Esîr, A’lâmu’n-Nübelâ, I, 172.)

    Bu anlattıklarından sonra Hz. Hamza(r.a), Efendimiz (s.a.v)e:” Ey kardeşim oğlu, ben şu anda inandım ki, sen doğrucusun... Ve eşhedü en lâ ilâhe illâllâh ve eşhedü enne Muhammeden abduhu ve Rasûluh..”Diyerek Müslüman oldu. Bundan sonra En’am Sûresinin 122. âyeti nâzil oldu: “Ölü iken kendisini (Hakikat ilmi ile) dirilttiğimiz; insanlar içinde onunla yaşaması için basîret nûru oluşturduğumuz kimse(nin durumu); karanlıklar içinde kalıp ondan kurtulamayan gibi olur mu? Hakikat bilgisini inkâr edenlere, yapmakta oldukları böylece süslendirildi.” Bu âyetin birinci kısmında Hz. Hamza(r.a)’dan, ikinci kısmında da Ebu Cehil’den bahsedilmekte ve nihayet, inanmayanların kendilerini yaptıkları sapık işlerde haklı görmekte oldukları belirtiliyordu... 

    Müslüman olduğunu, Allah Rasûlü’nü her surette koruyacağını ilan etti ve şu şiiri okudu:

    “Kalbimi Hanif din İslâm’a yönelten Allah’a hamd olsun...
    Kullarının her yaptığından haberdardır;
    Aziz ve lütufkâr olan bir Rabb’den gelen din için...
    O’nun âyetleri okunduğu zaman,
    Akıl ve kalp sahibi olanların gözleri yaşlarla dolar.
    Ahmed’e Rabbi’nden harflerle yazılan âyetler gelmiştir.
    İçimizden seçilen Ahmed’in, sözü dinlenir ve kendisine itaat edilir...
    Hayır, vallâhî aramızı kılıçlar ayırmadıkça O’nu kimseye teslim etmeyiz...” (Muhammed b. İshak b. Yesar, (d.85-ö.151), es-Si’retü ibni İshak, (Neşr: Muhammed Hamidullah), Ma’hedü Diraseti ve’l-Ebhas li’t-Ta’rib, Daru’l-Beşair, II/151, Beyrut 1401.)

    Hz. Hamza(r.a)’nın Müslüman olması Peygamberimizi (s.a.v.) çok sevindirmiştir. O’nun İslâm’a girmesiyle Müslümanlar güçlendi. Müşrikler rahatsız oldu.

    Hz. Ebû Bekir(r.a)'in Yüzü Parçalanıyor

    Hz. Hamza(r.a)’nın Müslüman olduğu günlerdi. Hz. Ebû Bekir(r.a), Rasûlullah’ın yanına gelmiş; İslam’ı Kâbe’de haykırmak, hep birlikte Kâbe’ye gidip namaz kılmak için izin istemişti. O, yerinde duramayan bir dava ve hareket adamıydı.

    Allah Rasûlü yeterince güçlerinin olmadığını ifade ettiyse de Hz. Ebû Bekir(r.a)’in ısrarlı talebine hayır, diyemedi. Müslümanlardan pek çoğu Habeşistan’a hicret etmiş, Efendimizin yanında kırk kişiden daha az Müslüman kalmıştı.  Nihayet Peygamberimiz, ashabıyla birlikte Daru’l-Erkam’dan çıkarak Mescid-i Harâm’a geldi. Müminler kabile fertlerinin arasına dağılmışlardı. Efendimiz aleyhisselâm oturunca İslam’ın korkusuz ve yiğit davetçisi Hz. Ebû Bekir(r.a) tüm zalimlerin, firavunların karşısında hakkı haykırmaya, İslam’ı anlatmaya, onları Allah ve Rasûlü’ne davet etmeye başladı. Ölümü göze almış, korkuyu çoktan öldürmüş bu yiğit sahabinin cesareti ve anlattıkları, firavunları çılgına çevirdi. Kureyş’in önderleri hışımla ayağa kalkarak Müslümanlara saldırdılar. Zalimler yüce İslam davetçisi Ebû Bekir(r.a)’i yere yatırıp dövmeye başladılar. Özellikle Utbe b. Rebia, demir ayakkabılarıyla Ebû Bekir(r.a)’in yüzünü çiğniyor, öfkesinden kudurmuş bir hâlde tekmeliyordu. Ebû Bekir(r.a)’in kabilesi Teymoğulları geldiğinde Ebû Bekir(r.a) baygın düşmüş, yüzü kanlar içinde kalmış, adeta tanınmaz bir hâle gelmişti. TeymoğullarıEbû Bekir’i bir kilime sarmış, evine götürmüşlerdi. Ebû Bekir(r.a) komaya girmiş, adeta hayatından ümit kesilmişti. Teymoğulları, Ebû Bekir(r.a) ölürse biz de Utbe’yi öldürürüz, diyorlardı.

    Anam Babam Sana Feda Olsun

    Gecenin ilerleyen saatlerinde Ebû Bekir(r.a) gözlerini açtı. Aklı başına geldiğinde ilk sorduğu Efendimiz aleyhisselâm oldu. Annesi Ümmü’l-Hayr Selma bir şeyler yemesi için ne kadar zorladıysa da o Efendimizin hâlini, sıhhatini öğrenmekten başka bir şey istemiyordu. Anne, oğlunu anlayamıyor; başlarına gelen bu felaketlerden Peygamberimizin sorumlu olduğunu düşünüyor, oğluna bir şeyler yemesi için baskı yapıyor, sitem ediyor ama oğlunun isteği değişmiyordu:“Rasûlullah ne hâlde, acaba ne yapıyor?” diye sızlanıp duruyordu. Nihayet annesi dayanamadı ve “Vallahi arkadaşın hakkında hiç bir şey bilmiyorum.” dedi.

    Ebû Bekir(r.a), annesinden Fatıma binti Hattab(r.anha)'ya gitmesini,  selamını iletmesini ve Rasûlullah’ın durumunu sormasını rica etti.

    Gece karanlığında Mekke'nin tenha sokaklarında yaşlı kadın, yaralı oğlunun hatırı için Fatıma bintiHattab(r.anha)’ın evine giderek kapısını çaldı. “Oğlum Ebû Bekir, arkadaşı Muhammed’in durumunu soruyor.”

    Gece vakti, karşısında tanımadığı, yaşlı bir kadını gören Ümmü Cemil Fatıma: “Ben ne oğlunu ne de Muhammed’i tanırım. Fakat istersen seninle birlikte oğlunun yanına gelirim.” dedi.  Yaşlı kadın bu teklifi kabul edince Ümmü Cemil, Ebû Bekir(r.a)’in yanına geldi. Ebû Bekir(r.a)'in delik deşik olmuş yüzünü gören Fatıma(r.anha) artık dayanamadı ve: “Sana bunu yapanlar azgın sapıklardır. Ben Rabbimden senin intikamını almasını umuyorum.” diyerek feryat etti. Ebû Bekir(r.a)'in annesi çok şaşırdı. Kadın, oğlunu tanımadığını söylemiş, ama hâlini görünce ağlamaya başlamıştı. Hz. Ebû Bekir(r.a),Rasûlullah(s.a.v)’ın durumu nasıl, diye sorunca Fatıma(r.anha),Ebû Bekir(r.a)’e annesini göstererek konuşamayacağını belirtti. Ebû Bekir(r.a) annesinden bir zarar gelmeyeceğini söyleyince: “Allah Rasûlü’nün durumu iyidir, ashabı ile Daru’l-Erkam’dadır” diyerek müjde verdi. Fakat Hz. Ebû Bekir(r.a)'e Rasûlullah(s.a.v)’ın iyi olduğu haberi yetmiyor, o bir an evvel Efendimizi görmek istiyordu.

    İnsanların evlerine çekilip uykuya daldığı saatlerde yaralı bir adam iki kadının yardımıyla zorluk içerisinde Mekke sokaklarından geçerek çok sevdiği dostunu, sevgililer sevgilisi Muhammed aleyhisselam’ı görmek için Daru’l-Erkam’a geldi. Ebû Bekir(r.a), karşısında En Sevgiliyi görünce neler hissetti, nasıl bir sevinç ve coşku yaşadı onu kalemler yazamaz ancak, “Anam babam sana feda olsun!” diyerek sarılıp kucakladı.(İbnü’l Esîr, Üsdü’l-ğâbe, VII, 314.)

    Mekke semaları Peygamberlerin Efendisi ile Sıddık-ı Ekber’in kavuşmasına şahitlik etti. Efendimiz aleyhisselâm en yakın dostunun yaralı hâlini ve kendisine olan sevgisini görünce çok duygulandı. Ebû Bekir(r.a), Efendimizden, henüz Müslüman olmayan annesinin hidayete ermesi için dua buyurmasını rica etti. Muhammed Mustafa(s.a.v) onun ricasını kırar mıydı? Son Peygamber’in duası hemen karşılık bulmuş, Ümmü'l-Hayr Selma Müslüman olmuştu.(İbnü’l Esîr, Üsdü’l-ğâbe, VII, 315.)

    Rabbim büyük İslam mücahidi Ebû Bekir(r.a)'i yetiştiren mübarek kadına rahmet eylesin.

    Cihadın en faziletlisi zalim hükümdarın karşısında hakkı ve adaleti söylemektir. (EbûDâvûd,” Melâhim” 17; Tirmizî, “Fiten” 13; Nesâî, “Bey’at” 37.)

    Ebû Bekir(r.a), Kureyş müşriklerinin karşısında ölümü göze alarak İslam'ı anlatan yüce bir mücahittir. O, zalimler tarafından öldüresiye dövülmüş, hayatını İslam uğruna feda etmiştir. Onun gözünü açtığında yaralarından, acılarından yakınmayıp Efendimiz aleyhisselâm’ın hâlini sorması sevgi ve fedakârlığın zirvesidir. Annesinin tüm ısrarına rağmen Allah Rasûlü(s.a.v)’nü araştırması, kendi sıkıntılarını bir kenara bırakıp O’nun için endişe etmesi kıyamete kadar gelecek Müslümanlara Efendimizin nasıl sevilip saygı gösterilmesi gerektiğini anlatır.

    Fatıma binti Hattab(r.a)'ın önce Efendimizi(s.a.v) ve Ebû Bekir(r.a)'i tanımadığını söylemesi fakat ardından Ebû Bekir(r.a) için döktüğü gözyaşları Müslümanların ne kadar tedbirli davrandığını, birbirlerine olan bağlılıklarını ve son olarak İslam'ın bu en zorlu günlerinde hanım sahabilerinaktif bir şekilde mücadelenin içinde olduklarını göstermektedir. Ve elbette Ebû Bekir (r.a)'ın, Efendimizi gördüğünde yaşadıkları, “Anam babam sana feda olsun!” diyerek Muhammed aleyhisselâm'a sarılması tüm İslam ümmetinin hasretini, aşkını ifade eder. Rasûlullah(s.a.v)’ı bir gece göremeyen Ebû Bekir(r.a)'in yaşadığı hasret ateşi bizleri yakıp kül eder. Rabbim bu sevdadan bol bol nasiplenmeyi hepimize nasip eylesin.

    Efendimiz'in Duası

    Bir yanda Haşimoğullarının kahramanı, Rasûlullah(s.a.v)’ın yiğit amcası Müslüman oluyor, ümmetin firavununa haddini bildiriyor diğer yanda Müslümanlar canları pahasına İslam’ı haykırıyor, dayak yiyor, işkence görüyorlardı. Hak-batıl mücadelesi bütün şiddetiyle devam ediyordu. Ve bir gün müminler Allah Rasûlü’nün şu duasına şahit oldular:“Allah’ım, şu iki adamdan, Ebû Cehil ve Ömer b. Hattab'dan en sevdiğin ile İslam’ı güçlendir!”Allah’u Zülcelal Hattap oğlu Ömer(r.a)e hidayet nasip oluyor  40.cı Müslüman olarak İslam’a büyük destek oluyor müşrikler kahroluyordu. (Tirmizî, “Menâkıb” 17; İbnHanbel, el-Müsned, II, 96.) 

    MEDİNEYE HİCRETİ

    Hz. Hamza, Hz. Zeyd bin Hârise, Hz. Ebû Mersed Kennaz, Hz. Enes ve Hz. Ebû Kerse(r.anhüma) ile beraber Medîne’ye hicret etti. Peygamber Efendimiz(s.a.v) Medîne’ye geldiklerinde, Mekke’li Müslümanları hem kendi aralarında, hem de Medîneli Müslümanlarla kardeş yaptı. Kendi aralarında da, Hz. Hamza(r.a)’yı, Zeyd bin Hârise(r.a) ile kardeş yapmıştı. Hz. Hamza(r.a) bu kardeşini çok sever ve muharebeye çıktığı zaman her şeyini ona emânet ve vasiyet ederdi. Hz. Peygamber Medinede muâhât sırasında onu Külsûm b. Hidm(r.a) ile kardeş yapmıştır.

    İSLAM'IN İLK SANCAKTARI

    Bedir gazâsında 313 Ashab-ı kirâm, 1000 müşrikle karşı karşıya geldi. Hz.Hamza(r.a), Ebva, Veddan ve Zül’ uşeyre gazâlarında Peygamber(s.a.v) Efendimizin beyaz sancağını taşıdı Bundan Sonra Hz. Hamza(r.a)’yı Bedir savasında görüyoruz. Bedir savaşında Utbe, Velid, Şeybe meydana çıktılar. Çarpışmak için er dilediler. Peygamberimiz buyurdu ki: Ey Hâşim oğulları! Kalkınız, Allah’u Teâlâ’nın nurunu söndürmek için gelenlere karşı, Hak yolunda çarpışınız ki, Allah’u Teâlâ zaten Peygamberinizi de bunun için göndermiş bulunuyor. Kalk ya Hamza! Kalk ya Ali! Kalk ya Ubeyde bin Hâris!Dengimiz iseniz... Hz. Hamza, Hz. Ali, Hz. Ubeyde miğferlerini giydiler. Meydana yürüdüler. 

    Müşrikler dediler ki: Sizler kimlersiniz? Eğer bizim dengimiz iseniz sizinle çarpışırız.

    Ashab-ı kiram da; “Ben Hamza’yım! Ben Ali’yim! Ben Ubeyde’yim!” dediler. 

    Bunun üzerine müşrikler cevap verdiler: Sizler de bizim gibi şerefli kimselersiniz. Sizinle çarpışmayı kabul ettik. Ashâb-ı kiram, müşrikleri, önce imana davet ettiler. Onlar kabûl etmediler. Ondan sonra Ashâb-ı kiram, müşriklerin üzerine saldırdılar. Hz. Hamza ve Hz. Ali, Utbe ve Velîd kâfirlerini, anında öldürdüler.Daha sonra Utbe’yi ve Tuayma b. Adiyy’i de öldürdü. Hz. Ubeyde, Şeybe’yi yaraladı. Şeybe de Hz. Ubeyde’yi yaraladı.

    Hz.Hamza ve Hz.Ali, Şeybe’yi orada öldürüp, Hz. Ubeyde’yi kucaklayıp Resûlullahın huzûruna getirdiler. Ebu Cehil, müşrikleri savaşa teşvik etmeye başladı. Her iki taraf bütün güçleriyle saldırıya geçtiler. Bu savaş her iki tarafın ilk büyük savaşıydı. Ashâb-ı kirâm, “Allah Allah” diyerek, tekbir getirerek hücum ediyordu. Hz.Hamza, her iki elinde birer kılıç ile çarpışıyordu. Peygamber efendimiz “Yâ Hayyu! Yâ Kayyûm!” buyurarak Allah’uTeâlâ’ya yalvarıyordu.

    Peygamberimiz, Eshâbını, böyle yiğitçe çarpışıyor gördükçe;”Onlar, Allah’uTeâlâ’nın yeryüzündeki Arslanlarıdır, buyurarak onları takdir ediyordu. Cenab-ı Hak, Peygamberimize yardım için melekleri de savaşa gönderdi. Ashâb-ı kiram daha kılıcını vurmadan müşriklerin kellesi yere düşüyordu. Müşrikler bozguna uğradılar. Ebû Cehil de öldürüldü. Mekke’ye doğru kaçmaya başladılar. Hz. Hamza(r.a), Bedir’de fevkalâde kahramanlık gösterdi. Bedir savaşı, Peygamber efendimizin zaferiyle neticelendi. Ashâb-ı kiramdan 14 kişi şehit oldu. 

    Umeyye b. Halef esir edildiği zaman Abdurrahman b. Avf(r.a)’a: “Sizden kendisini deve kuşu kanadıyla alâmetlendirmiş olan adam kimdir?” diye sorduğu zaman Abdurrahman b. Avf(r.a): “O, Hamza b. Abdulmuttalip’tir.” dedi. Ümeyye b. Halef: “İşte bize yapanları o yaptı.” dedi. (M. Yusuf Kandehlevî, Hadislerle Müslümanlık, II/553.)

    Hz. Hamza (r.a.), Bedir Savaşı’nın önde gelen kahramanlarındandı. Bu savaşta Ebû Süfyan bin Harb’in karısı Hind’in babası Utbe bin Rebîa’nın öldürülmesine yardımcı oldu. Ayrıca, Kureyş’in bazı ileri gelenlerini öldürdü. Resûlullah'ın (s.a.v.) eline sancak verdiği ilk Müslüman Hz.Hamza (r.a.)'dır. 

    ALLAH'IN ARSLANI

    Ebu Sufyan(r.a)’ın karısı ve Utbe’nin kızı olan Hind, Hz. Hamza(r.a)’ya karşı büyük bir kin besliyordu. O, her ne pahasına olursa olsun Müslüman’lardan babasının intikamını almaya and içmişti. Habeş’li bir köle ve ünlü bir savaşçı olan Vahşi b. Harb ise, amcası Bedir’de öldürülen Cübeyr b. Mut’im’in kölesi idi. Hind Vahşi’ye, Muhammed, Ali veya Hamza, bu üç kişiden birisini öldürerek babasının intikamını alması durumunda onun özgürlüğe kavuşmasını sağlayacağını vaad etti. Vahşi, Utbe b. Hind’in bu arzusunu her ne hile ve desise ile olursa olsun, yerine getirerek özgürlüğe kavuşmayı çok istiyordu.

    Kimileri de Vahşi’nin efendisi Cübeyr’in, amcasının intikamını almasına karşılık ona özgürlüğünü vereceğini vaad ederek meydana yolladığını ileri sürmüştür. Belki de her ikisi de aynı kişiyi görevlendirmiştir.

    Peygamber Efendimiz(s.a.v), Uhud harbinde; Hz. Hamza(r.a)’yı en önde zırhsız süvârilerin başında çarpışmakla vazifelendirdi. Hz. Hamza(r.a), iki elinde de kılıç olduğu hâlde; Ben Allah’u Teâlâ’nın aslanıyım! Diyerek, düşmanı önüne katmış, öldüre öldüre ilerliyordu. Safvân bin Ümeyye, etrafındakilere, “Hamza nerededir? Bana gösteriniz!” diyor, savaş meydanını araştırıyordu. Bir ara gözleri, iki kılıç ile halkı kıyâsıya kesip biçen birini görünce sordu: Bu çarpışan kim? Çevresindekiler dediler ki: Aradığınız kimse! Abdülmuttalib oğlu Hamza! Ben bugüne kadar, düşmanını öldürmek için saldıran, onun gibi hırslı, onun gibi gözü pek bir kimse daha görmedim.Uhud’da herkes bütün güçleriyle çarpışırken, bir ara Resûlullah Efendimiz(s.a.v)ile Hz. Hamza(r.a) arasında kimse kalmadı. Hz. Hamza(r.a), hiç arkasına bakmıyor, hep ileri doğru hücûm tazeliyordu. Savaşın başlamasından o ana kadar tek başına 31 müşriki öldürmüştü. 

    Hz. Hamza(r.a)nın şehid edilişini, kendi katili Vahşi’den dinleyelim

    “Ben: Peygamberin üzerine varmaya gücümün yetmeyeceğini biliyorum. Çünkü Ashabı, O'nu yalnız bırakmaz, kimseye teslim etmezler. Hamza'yı ise, vallahi, uyurken bulsam, heybetinden uyandırmağa cesaret edemem. Amma Ali'ye gelince, onu öldürmek için bir fırsat kollayayım bakayım, dedim.

    Halk arasında Ali'yi aradım. Derken, Ali, göründü, Kendisi, çok uyanık, girişken, çevik, dikkatli ve etrafını çok iyi kollayan bir adamdı. Kendi kendime “Benim aradığım, hakkından gelebileceğim adamım bu değil!” Dedim.

    O sırada Hamza'yı gördüm: Halkı, kasıp kavuruyor, kesip biçiyordu. Ona fırsat kollamak için, bir kayanın arkasına gizlendim.

    Bir ara, Siba' b. Ümmü Enmar: (Var mı benimle çarpışacak bir yiğit?) diyerek meydan okuyordu.

    Hamza(r.a), ona: “Gel yanıma ey kadın sünnetçisi olan kadının oğlu!”

    “Allah'a ve Resulüne sen misin meydan okuyan?” dedi ve onu, göz açtırmadan, bacaklarından vurup yere serdi. Üzerine çöküp koyun boğazlar gibi boğazladıktan sonra sür'atle bana doğru gelirken, beni gördü.

    Sel suları arklarına eriştiği sırada, ayağı kayıp yıkılınca mızrağımı, onun istediğim yerinden vurmak için, fırlatıp attım. Böğründen vurdum. Hatta mızrağımın ucu, mesanesinden dışarı çıktı!

        Hamza bana saldırmak istedi, fakat takatı yetmedi, oracıkta düşerek can verdi. Hamza'nın yanına varıp karnını yardım. Utbe'nin kızı Hind'e götürmek için ciğerini çıkardım. Sonra mızrağımı onun vücudundan çıkarıp Kureyş karargâhına geri döndüm. Benim başka bir işim kalmamıştı. Artık azad olmamı beklemeye koyuldum.