Abdullah Bin Sebe

    ABDULLAH BİN SEBE KİMDİR? HAYATI, FİTNELERİ VE ÖLÜMÜ

   İslam güneşinin doğup her yere yayılıp gönülleri fethetmesi, gittiği her yere, fethettiği her yere huzur barış sevgi medeniyet getirmesi, kâfirleri, müşrikleri, çıldırttı. İnsanlığın son can simidi olan İslam, Allah’u Zülcelalin Hz.Muhammed Mustafa’yla (s.a.v) tamamladığı, insanlığın kurtuluşunun bu can simidi İslam’a iman ve itaate bağlı olduğunu, bunun dışında din arayanların huzur ve kurtuluş arayanların boşuna çabaladığını, kurtuluşun dünya ve ahiret saadetinin Allah’ın son dini İslam’da ve Hz.Muhammed Mustafa’ya (s.a.v) iman ve itaatte olduğunu bütün mahlukata bildirmiştir. 

    İslam’ın hızla cihana yayılmasından rahatsız olan, Kur’an-ı kerimde lanetlenen Yahudiler, İran Mecusileri, Hindular ve Hristiyan misyonerleri İslam’a hile ve tuzak hazırlamaya başladılar. Fitne çıkardılarsa da, kan dökülmesine sebep oldularsa da, Allah’ın nurunu söndüremediler ve söndüremeyeceklerdir. Bu dinin kurucusu koruyucusu âlemlerin Rabbi Allah’u Azimüşşandır. Kur’an-ı kerimde mealen buyuruluyor ki: ”Onlar, ağızları ile Allah’ın nurunu söndürmeye yelteniyorlar. Hâlbuki kâfirler istemeseler de, Allah nurunu tamamlayacaktır.” (Saf Suresi, 8)

    İbni Sebe’nin Aslı ve Kimliği: İbni Sebe, hile ve tuzak kuran casusluk eden bir kişi olduğu için herkese değişik şeyler söylemiş, izini belli ettirmek istememiştir. İşte bu yüzden tarihçiler Abdullah bin Sebe’nin kimliğinde, aşireti ve memleketi hakkında çeşitli haberler vermişlerdir. Şimdi bu haberlerden bazılarına bakalım: Yu’rab bin Kahtanın Yeşcab adında oğlu oldu, ondan da Sebe oldu, Sebe’nin adı Abduşems idi. Babasından sonra Yemen’e lider oldu, savaş neticesinde çok köleleri oldu bu nedenle (Sebe) diye adlandırıldı sonra da oğulları bu adla çağrıldı. Kur’an’da adları geçmektedir. (el-Kalkaşendi, Kalaidil ceman s.39)

    İbni Sebe’nin, kuzeyde bulunan göçmen bedevi kabilelerinden olduğu sonra milattan 800 sene önce Yemen’in güneyine inen veya Aşurilerin baskısı üzerine kuzeyden göç edip Yemen’e yerleşen arab kabilelerinden olması muhtemeldir. (Arap tarihi hakkında konferanslar, Ali Salih el Alyi, 1/21)

    İbni Sebe (humeyr) kabilesindendir. Humeyr kabilesi, Humeyr bin el Gavse oğlu Sead oğlu Avf oğlu Malik oğlu Zeyd oğlu Sedid oğlu Humeyr oğlu küçük Sebe oğlu Lehia oğlu Humeyr oğlu Sebe oğlu büyük Yeşcab. Humeyr el Gavs o Humeyr el ednidir. Yurtları Yemen’dir. San’a şehrinin batısında Humeyr semtindedir. (Yakut el Hamevi, Meacimil bulden 2/306)

    İbni Sebe, Hemadan kabilesindendir. Hemadan, Kehlan ve el Kahtaniye kardeşlerdir, bunlara Hemadan oğulları denir. İkamet yerleri ise Yemen’in doğusudur. (El- Belaziri, Eşreflerin soyu 5/24), El- Eş’ari el-Ka’mı, Mekalet vel Fırak s. 20) (Furazdak divanı s. 242/243)

    İbni Sebe (El-Hira) ahalisindendir. Abdullah bin el-Sevda, Sebeiyyenin fitnelerinin yayılması için ona destek oluyordu ve kökü el Hira Yahudilerinden idi, Müslüman olduğunu ilan etmişti. (Abdul Kahiril Bağdadi, el-fırak beynel fırak s.235)

    Abdullah bin Sebe, Yahudi asıllı olup San’alıdır. (Taberi Tarihi 4/34)

    İbni Sebe’nin müntesip olduğu kabilesi hakkında deniyor ki: İbni Sebe’nin anası ise Habeşli (Siyahi-zenci) idi. (Taberi Tarihi 4/326-327)

    Anasının siyahi olması sebebiyle İbni Sebe’ye çok defa (siyah kadının oğlu manasına gelen) ibni Sevda da denir. (İbni Habib, el Mahcer s. 308)

    Abdullah b. Sebe Hz. Osman(r.a) döneminde Medine’i Münevvereye gelip Müslüman olmuş, Yemenli siyahi bir kadının oğludur. Bu yüzden İbni Sebe’e İbni Sevde (siyahinin oğlu) de denmiştir. Şiiliğin kurucusu olduğu söylenen Yahudi bir din adamıdır. Şiiliğin ortaya çıkışında önemli rol oynadı. Hz Osman(r.a)Hilafeti döneminde İslam’ı kabul etmesine rağmen münafıklık yapıp toplumda fitne çıkarmaya başlayıp sapık fikirlerini yaymıştır. Yaptığı propakandalar ile büyük fitnelere sebeb olmuştur.

    Yahudiler, Hz. Osman(r.a)’ın hilafeti zamanında Medine’ye gelip tuzak kurmaya çalıştılar. Hz. Ali(r.a)’yi de kendilerine kalkan ettiler. Onun taraftarı, dostu gibi göründüler. Müslümanların, Resulullah’ın (s.a.v) halifesi, damadı ve zengin olması hasebiyle malıyla İslam’a ve Müslümanlara yardımları olan Hz. Osman(r.a)’a karşı çeşitli yalan ve iftiralar uydurarak ayaklanmalarını teşvik ettiler. İslam inancına ters fikirler yaymaya başladılar. Kendilerine (Ali şiası) yani Ali taraftarları adını verdiler. Üç görüşü savunup yaydılar. 1-Şia-ı Sabbe, 2-Şia-i Mufaddıla, 3-Gulat-ı Şia. Kimisi Hilafet saltanat Hz.Ali’nin (r.a) hakkıdır. Hz.Ebubekir (r.a), Hz.Ömer (r.a), Hz.Osman (r.a) zorla gasp etmişlerdir. Bunlar kafirdir der. Diğer bir gurup Peygamberlik Hz.Ali’ye (r.a) gelmişti, Hz.Muhammed (s.a.v) kurnazlık yaptı Cebrail’i (a.s) kandırdı, Ali çocuk diye kendisi oldu peygamber. Bir kısmı daha da ileri giderek Ali(r.a) Allah(c.c)dır, diye inanmaya ve yaymaya başladılar. Bu sapık görüşleri bilhassa Mısır, Şam, Kufe şehirlerinde yaydılar.

     Hz.Ali (r.a) ise onların hainliklerini biliyordu ve onlara çeşitli cezalar verdi. Ondan sonra da Oğulları Hz. Hasan(r.a) ve Hz. Hüseyin(r.a) bu Sebeiyye fırkasını hep lanetlediler. Zamanla Yahudiler, Mecusileri ve Hinduları da yanlarına alarak, Yahudi, Mecusi ve Hindu inançlarını İslam inancı olarak yaydılar.

    Hz. Osman’ın (r.a) Şehid edilmesinden Cemel Vakası’na kadar birçok olayın hazırlayıcısı olmuştur. İbni Sebey’i tanımak münafık ve Yahudileri tanımak demektir. İbni Sebey’i tanımak yalancı medyacılığı tanımak demektir. İbni Sebey’i tanımak fitne hareketlerini tanımak demektir. İbni Sebey’i tanımak bugün yaşanan Şii-Sünni tartışmalarına anlam verebilmektir. İbni Sebey’i tanımak geleceğe yön verebilmektir.

    Bunun böyle olduğunu dördüncü asır Şia tarihcilerinden, Şia kaynaklarına göre muteber kişiliğiyle bilinen el-Keşi de itiraf etmiş, Rical isimli kitabında bazı ehli ilimin şöyle söylediklerini naklediyor: Abdullah bin Sebe Yahudi idi ve Müslüman oldu, Hz. Ali(r.a)’ye tâbi oldu, (Yahudi iken de taşkınlıkta bulunurdu ve Yuşa bin Nun Musa aleyhisselamın vasisiydi diyordu.) Resulullahın vefatından sonra da Hz.Ali(r.a) hakkında aynısını söyledi. İlk önce açıkça Hz.Ali(r.a)’nin imamlığının farz olduğunu söyledi ve kendilerine karşı gelenleri kâfirlikle itham etti. Bunun için Şiaya muhalif olanlar diyor ki: (Rafizilik temel inançları Yahudilikten alınmıştır.) (Rical el-Keşi – s.101 Müessetül eâlimi bikerbelae el ırak)

    İbni Sebe islam dünyasının birçok yerine seyahatler etmiştir. İbni Sevda Mısır’a gittiğinde, İbni Sevda adıyla bilinir. (El Mukrizi, el Hutat 2/356.Zehebi, İslam Tarihi 2/122)

    Suriye, Mısır, Irak, Türkistan, Medine gibi. Gezdiği her yerde kendine arkadaşlar edinip onlara vazifeler vermiştir. İbni Sebe aynı zamanda çok iyi Müslüman görünen biriydi. Namaz kılar, mescide gider, oruç tutardı. Yani profesyonel –icazetli münafıktı. 

    Yalancı medyacılığın kurucusu da diyebiliriz. En büyük medya aracı olarak mektubu kullanmıştır. Yalan haberlerin olduğu mektuplar yazıp halkın zihnini karıştırmıştır. Toplumda huzursuzluğa neden olmuştur. Kufe’ye bir mektup yazıp halka okumaları için adamlarına gönderdi. Mektup şunlar yazıyordu: “Küfede herkes şarap içiyor, halkın durumu hiç iyi değil, zina yapılyor, namaz kılınmıyor. Halife herkese zulmediyor. Halife kâfir oldu” diyordu. 

    Aynı mektubu Basra’ya, Mısır’a, Şam’a, Kuf’ye ve diğer yerlere gönderip halka okutuyordu. Mektubu Mısır’da dinleyenler “Bir tek Mısır düzgün kalmış diğer yerler sapıtmış. Şükürler olsun Mısır iyi diyorlardı” Mektubu Küfe’de dinleyenler “Şükürler olsun Küfe sağlam kalan tek yer diğer valilikler bozulmuş, zulüm var” diyorlardı.

    Mektubu Basra’da dinleyenler “Bir tek Basra sağlam kalmış, şükürler olsun” diyorlardı. Böylece halk kışkırtılmak isteniyordu. Gerçekte ne Mısırda ne Küfede ne Basra’da ne Şam’da hiçbir zulüm yoktu. Herkes namazını kılıyor, orucunu tutuyor kimsenin de içki içtiği yoktu. Sanki ülke çalkantıdaymış gibi bir hava oluşturuluyordu. Yalancı medyacılıkla halkı galeyana getirmek istiyorlardı. İbni Sebe ülkeyi kaosa sürüklemek istiyordu. Tıpkı günümüzdeki medya kuruluşları kanallar gazeteler dergiler v.b. gibi. Herkes bu durumdan şikâyetçi olmaya başladı. Durumu halife Hz. Osman(r.a)’a bildirdiler.

    Hz Osman(r.a) bu yalancı mektupların doğru olup olmadığını araştırmak için Mısır’a, Basra’ya, Kufe’ye, Şam’a adam gönderdi. Adamları geri dönünce Mısır’da Şam’da Kufe’de Basra’da hiçbir huzursuzluk olmadığını halkın durumunun iyi olduğunu söylediler.

    Hz. Osman(r.a) valilerini Medine’de toplayıp onları bu tip yalancı haberlere ve fitnelere karşı dikkatli olmalarını söyledi. Abdullah b. Sebe Kufe, Hicaz, Basra gibi yerlerde pek halkı kandıramıyordu. Bu yüzden en son Mısır’a geldi. Mısır kozmopolit bir yerdi. Mısır’da işlerini daha rahat yapabiliyorlardı. Buradan diğer yerlere yalancı mektuplar gönderip fitne çıkarmaya devam ediyordu. Halkın Hz. Osman(r.a)’a karşı ayaklanmasını istiyordu. “Her peygamberin bir varisi bulunduğu Hz peygamberin varisi de Hz. Ali(r.a) olduğunu telkin ediyordu. Ebu Bekir, Ömer, Osman peygamberin vasiyetini çiğneyip halka zulmetmişlerdir” diyordu. “Aranızda peygamberin ehli beyti varken niye başkasını halife seçiyorsunuz” diyordu.

    Ayrıca halkın bir kısmına halifenin Hz.Zübeyr(r.a)’in olması gerektiğini bir kısmına

    Hz. Talha(r.a)’nın halife olması gerektiğini bir kısmına Hz.Ali(r.a)’nin halife olması gerektiğini söyleyip halkı bölüyordu. Halkı bölüp birbirine düşürmek istiyordu. İbni Sebe eşitlik ve özgürlük vaatlerini halka süslü gösterdi. Halkı Hz. Osman(r.a)’a karşı kışkırttı.

    İbni Sebe sahabeleri de kandırıp onları da Osman’a karşı kışkırtmak istiyordu. Bir gün Ebu Derda(r.a)’nın yanına gelip onu Hz. Osman(r.a)’a karşı kışkırtacak sözler söyledi Ebu Derda(r.a) ;“Sen kimsin, senin Yahudi olduğunu zannediyorum ”dedi. İbni Sebe, Ebu Derda(r.a)’yı kandıramayacağını anlayınca orayı terketti.

    İbni Sebe bir gün Ebu Hureyre(r.a)’nin yanına gelerek “Mısır valisi şarap içiyor. Onun valilikten alınması gereklidir” dedi. Ebu Hureyre(r.a) buna inandı ve Hz. Osman(r.a)’a Mısır valisini değiştirmesini söyledi. Hz. Osman(r.a) Ebu Hureyre(r.a)’nin görüşünü kabul edip Mısır valisini değiştirir.

    Mısıra Hz. Ebu Bekir(r.a)’in oğlunu atar. Hz. Ebu Bekir(r.a)’in oğlu devesine binip Mısır’a gider. İbni Sebe adamlarından birine mektup verip Hz.Ebu Bekir’in oğlunu takip etmesini söyler. Yol yarılanınca İbni Sebe’nin adamı Ebu Bekir(r.a)’in oğluna mektubu verir. Bu mektubu Hz. Osman(r.a) gönderdi “der. Hz. Ebu Bekir(r.a)in oğlu mektubu açınca içinde şunlar yazmaktadır. “Mısıra yeni atanan vali görevi bıraksın. Onu öldürün” gibi ifadeler yer alır. Hz. Ebu Bekir(r.a)’in oğlu kızarak hemen Hz. Osman(r.a)’ın yanına döner ve halka: “Sizin halifeniz Hz.Osman(r.a) beni Mısır’a vali tayin ediyor ardımdan da öldürülmem için emir veriyor” der. Hz Osman(r.a) bunları duyunca “Vallahi ben böyle bir emir vermedim” diyor. Sonra İbni Sebe ve adamları bu olayı fırsat bilip “Halife Osman valisini haksız yere öldürmek istedi. Osman kâfir olmuştur” deyip halka yayıyorlardı. Yetmiyormuş gibi Hz. Ebubekir(r.a)’in oğlunu da Hz. Osman(r.a)’a karşı kışkırttılar.

    Halkı daha da galeyene getirip Kufe’den, Basra’dan, Şam’dan birçok adam toplayıp isyan için Hz.

    Osman(r.a)’ın evinin bulunduğu Medine’ye isyana sürüklüyorlardı. .Hz. Osman(r.a)’ın evini kuşatıyorlar. Hz Osman(r.a) namaz için mescide bile çıkamıyor.

    En sonunda isyancılardan Hz. Ebu Bekir(r.a)’in oğlunun da içinde bulunduğu birkaç kişi damdan duvarı delerek içeri giriyorlar. Bu sırada Hz. Osman(r.a) Kur’an okumaktadır. Hz. Ebubekir(r.a)’in oğlu Hz. Osman(r.a)’ın sakallarından tutuyor. Hz. Osman(r.a); “Acaba baban hayatta olup da senin bu durumunu görseydi sana ne yapardı”. Deyince Hz. Ebubekir’in (r.a) oğlu korkup titreyip Hz. Osman(r.a)’a hiçbir şey yapmadan dışarı çıkıyor. Âmâ diğer isyancılar Hz. Osman(r.a)’a demir vurup onu bayılana kadar dövüp sonra bıçakla boynunu kesip şehit ediyorlar. Kanları Kur’an’ın üzerine sıçrıyor. Hz Osman(r.a)’ın önündeki Kur’an’a bir tekme vurup Kur’an’ı yere düşürüyorlar. Muhammed Hamidullah Kur’an’a tekme vurabilecek birinin Müslüman olmayacağını söyleyerek Hz Osman(r.a)’ı Yahudi isyancıların öldürdüğünü söyler.

    İbni Asakir Tarihinde (29/7-8) diyor ki; Ammar El Dihni dedi: Eba El Tufeyden işittim diyor ki: (Müseyyib bin Necbe ile ibni Sevda’yı, Hz.Ali(r.a) minberde iken, camiye girdiklerini gördüm. Hz.Ali(r.a) onlara hitaben buyurdu ki, sizin bu hâliniz nedir? Müseyyib dedi ki, bu Allah ve Resulüne yalan söyler, iftira eder. Ebu Bekir’e ve Ömer’e kötü söz söyler) Zeyd bin Vehb yoluyla Hazret-i Ali’nin şöyle dediği bildirilir:(Ben bu siyahiden beriyim, uzağım, söyledikleriyle hiçbir ilişki ve alakam yoktur.) (Allah ve Resulüne yalan söyleyen şu zenciyi cezalandırmamda beni kim mazur görmez ki!)

    İbni Sebe’nin Kimliğinin Belirlenmesindeki Çelişkinin Sebebi

    İbni Sebe’nin kimliği hakkında ihtilafa şaşırmamak lazım, çünkü İbni Sebe kendini tam kamufle etmiştir. İslam’a ve Müslümanlar arasında düşmanlık yapmak, fitne ve fesat çıkarmak için Müslüman gözükmüştü. İsmini ve soyunu sopunu farklı bildirdiği anlaşılmaktadır. Hatta bazen bildirmediği de görülmektedir. Osman bin Afvan(r.a)’ın Basra valisi olan Abdullah bin Amir(r.a) kendisine sen kimsin dediğinde İbni Sebe ismini ve babasının ismini söylememiş, bu soru karşısında, “Ben ehl-i kitaptan İslamiyet’i seçmiş ve size yakın olmak isteyen bir kişiyim” demiştir. (Tarih Taberi 4/326-327)

    İbni Sebe İslam devletinin başlarında yapmış olduğu cinayetleri ve ortaya attığı bozuk düşüncelerini kamufle etmek için başka takma isimler kullanmıştır. Şöyle ki:

    1- İbni Sebe Yemen’lidir, ister Humeyr veya Hemadan kabilesinden olsun, her iki kabileden de akrabaları olabilir.

    2- Yemen’de Yahudi varlığının mevcut olmasıdır. Roma İmparatoru (Titus) Filistini işgal edip Heykeli yerle bir ettikten sonra Yahudileri oradan sürdü, bir kısmı Yemen’e yerleşti. Miladi 525 te Habeşler Yemen’i ele geçirdiler, o andan itibaren Yemen’de Hıristiyanlık yayılmaya başladı.(Ahmed Hüseyn, Yemen Tarihi s.158-159)

    3- Yemen’deki Yahudilik yüzeysel olduğundan Tevrat ile İncilin esasları ile birbirine kaynaştı. (Mezahibil İslamiyyin 2/28)

    4- Yemen’e Habeşilerin istilasıyla Yahudilik zayıflasa da varlığını sürdürdü. (Arap Tarihi 6/34)

    İbni Sebe’nin Müslümanlar Arasında Ortaya Çıkması

    Tarih kitaplarında Hicri (35) senesinde meydana gelen olaylar hakkında şöyle denmektedir: Abdullah bin Sebe San’a (Yemen) Yahudilerindendir. Osman bin Afvan radıyallahü anh zamanında Müslüman olduğunu söylemiştir. Ancak insanları saptırmak için Müslüman memleketlerini Hicazdan başlayarak dolaştı. Sonra Basra, Kufe ve Şam şehirlerine geldi ancak buralarda hiçbir etki gösteremedi ve Mısır’a geldi orada vasiyet ve geri dönme inancını ortaya attı, bu bozuk fikirleri ile insanları saptırdı ve Mısır’da kendine yardımcı olacak taraftar oluşturdu. (Taberi Tarihi 4/340), (Kamil İbni Esir, 3/77), (İbni Kesir, Bidaye ve Nihaye 7/167), (İbni Asakir Tarih Dimaşık 29/7-8)

    İbni Kesir Hicri (34-35) senesinde ki olayları (7/183-190) sayfalarda anlatırken diyor ki:Hz. Osman(r.a)’ın hilafetten zorla düşürülmesi için insanlara çağrı yapan, onları kışkırtan, Mısır’dan gelen toplulukların başını çeken Abdullah bin Sebe’dir.

    Taberi (4/331) ve İbni Esir (3/147) diyor ki:İbni Sebe Hicri (34) senesinden önce Müslümanlar arasında Kufe’de görüldü. Hz.Osman(r.a)’ın valisi olan Said bin el As(r.a)’ı makamından düşürmek isteyen (Zeyd bin Kays) camiye girdiğinde ona katılanlar, siyahi kadının oğlunun yani ibni Sebe’nin mektuplaştığı kişilerdi.Buradan İbni Sebe’nin bu tarihten önce ortaya çıktığı ve Zeyd bin Kays ile bir araya gelenlerle bir topluluk oluşturduğu anlaşılmaktadır. (Taberi 4/326)

    Hicaz’da Görünmesi

    İbni Sebe’nin Hicazda ortaya çıkması, Basra’dan ve Şam’dan önce olduğundan, hicri 30 senesinden öncedir. Çünkü Şam’da görünmesi bu tarihten öncedir. Hicazın tarihine baktığımızda daha detaylı bilgi bulunmamaktadır. Bundan anlaşılıyor ki İbni Sebe Hicazda ikamet etmeye imkân bulamamış, oradan Basra’ya geçmiştir. (Taberi 4/340-341)

    Basra’da Görünmesi

    İbni Amir Basra valisi olduktan 3 sene sonra İbni Sebe, Hâkim bin Cebeletül Abdi’ye misafir oldu. Yeni Abdul Kays diye bir şahısın Hâkim bin Cebelin evine geldiğini İbni Amir haber alır. Hâkim, hırsızlıktan dolayı göz hapsinde bulunurken askerlerin bir an gafletinden yararlanarak Faris topraklarına kaçmıştır ve orada bulunan Zimmilerin mallarını çalar, ülkede anarşi çıkarır. Zimmiler ve Ehli kıble Hz. Osman(r.a)’a gelerek şikâyetçi olurlar. Hz. Osman(r.a) Basra’nın valisi olan İbni Amire bir mektup yazar ve der ki ;”Onu ve onun gibilerini halleri düzelinceye kadar Basra’da hapset.” Bu sebeple Hâkim, Basra’dan ayrılamıyordu. İbni Sevda (Siyahinin oğlu) oraya geldiğinde onun evine gitti ve bir grup ona geldi ve görüşlerini benimsediler. İbne Sebe kendisini dinleyen kulaklar bulur.

    Basra valisi İbni Sebe’nin geldiğini haber aldığında onu yanına çağırır ve sen kimsin der. Kendisinin ehli kitaptan biri olduğunu İslamiyet’e rağbet ve kendilerine yakın olmak istediğini söyler. İbni Amirde ona, nerden bileyim böyle olduğunu der ve Basra’dan çıkarır. Bunun üzerine ibni Sebe oradan Kufe’ye gider. (Taberi 4/326-327)

    Kufe’de Görünmesi

    İbni Sebe Basra’dan çıkarıldıktan sonra Kufe’ye geldi, orada fazla kalmadan Kufeliler oradan da kovdular. (Taberi 4/327)

    Basra’dan çıkarıldıktan sonra Kufe’ye geldi oradan da çıkarılınca, Mısır’a yerleşti, oradan Basra’daki ve Kufe’deki adamları ile yazışmaları sürdü. (H.33) senesinde Kufe’ye girse de oradan da çıkarıldı, ancak Kufe’yle bağlantısı kesilmedi, geride kalan fitnenin kuyrukları olan adamları ile yazışmaya devam etti. (Taberi 4/327) (İbni Esir 3/144)

    Şam’da Görünmesi

    İbni Sebe’nin Şam’a iki defa gelmiş olduğu anlaşılıyor. İlki, Hicri, 30 senesinde ve Eba Zer(r.a) ile buluştuğu yıldır, ikincisi ise Kufe’den çıkarıldığı yani (Hicri 33) senesidir.

    İbni Sebe Hicri (30) senesinde Eba Zer ile Şam’da buluşur ve onu Hz.Muaviye(r.a)’ye karşı kışkırtır. Eba Zer(r.a) hazretlerine şöyle der: “Muaviye’ye hiç şaşırmaz mısın bak ne der: Mal Allah’ın malıdır diyerek sanki tümünün kendisine kalmasını ister, Müslümanların o mallarda hakkı yok mu?” Bunun üzerine Eba Zer(r.a) kalkar Hz.Muaviye(r.a)’ye gelir ve yaptığının yanlış olduğunu söyler.) (Taberi 3/283)

    Eba Zer radıyallahü anh, Tevbe suresindeki 34. âyete dayanarak Muaviye’ye (radıyallahü anh) yapmış olduğu nasihati ihtiyacından fazla mal edinen herkese yapardı.]

İbni Sebe (h.33 senesinde tekrar geldiği) Şam’da rolünü hiç icra edemez, yapmak istediği hiç bir şeyi Şamlılara empoze edemez. Şamlılar yüz vermeyip kovmuşlardır. Oradan da Mısır’a geçmiştir. (Taberi 4/340)

 BÖLÜM 2

    Mısır’da Görünmesi

    İbni Sebe’nin Mısır’da görünmesi Kufe’den çıkarıldıktan sonradır. İbni Sebe’nin Basra’dan çıkarılması h. 33 senesinde olduğuna göre oradan da Kufe’ye çıkarılması ve Kufe’den de Mısır’da istikrar etmesi, dolayısıyla İbni Sebe’nin Mısır’da görünmesi (h. 34) yılında olduğu anlaşılmaktadır.Çünkü Basra’ya girişi ve ortaya attığı fikirlerinden ötürü kovuluşu ve Kufe’ye sürülmesi sonra oradan da kovulması ondan sonrada Mısır’a yönelmesi, bunların hepsi için en az bir yıl gerekir.Bunu İbni Kesir (Bidaye ve Nihaye 7/284)’de teyit edip, İbni Sebe’nin Mısır’da görünmesini (h.34) yılı olayları içine alır. Suyuti de (Hüsnü Muhadara 2/174)’da İbni Sebe’nin Mısır’a bu tarihte girdiğini işaret eder.

    İbni Sebe en sonunda yaptığı propakandalarla yalancı medyatik haberlerle Hz Osman(r.a)’ı öldürterek amacına ulaştı.Hz Osman(r.a)’dan sonra Hz. Ali(r.a) halife seçilmişti. İbni Sebe ve adamları “Hz.Ali(r.a),Hz.Osman(r.a)ın katillerini bulup onların cezasını vermiyor” deyip bu sefer de halkı Hz.Ali(r.a)’ye karşı kışkırttılar.ş 

    Hz Aişe(r.anha) validemizin ağzından birçok yalan haberlerle dolu mektup yazıp dağıttılar. Güya Hz Aişe(r.anha)’nin ağzından;“Ey Müslümanlar Ali’ye isyan ediniz” diyerek mektuplar yazıp halka dağıttılar. Hz.Ali(r.a) bu duyduklarını Hz.Aişe(r.anha)validemize sordu. Hz.Aişe(r.anha); “Vallahi ben böyle şeyler yazmadım konuşmadım” dedi. Hz Ali(r.anha)’nin ağzından da Hz.Aişe(r.anha)’ye mektuplar yazmayı ihmal etmemişlerdir. 

    Hz Aişe(r.anha)validemiz Hz.Ali(r.anha)’nin Hz Osman(r.a)’nın katillerini bulup cezalandırmadığını görünce Hz. Talha(r.a) gibi sahabelerle Basra’ya gitti. Basra’da Hz.Osman(r.a)’ın katillerini bulup cezayı tatbik etmek istiyordu. Hz Ali(r.a) bir ordu hazırlar ve Hz.Aişe(r.anha)n’in ve taraftarlarının bulunduğu yere gider. İki ordu karşılaşır. Aralarından bazı Müslümanların girişimiyle anlaşma yapılır ve savaş olmaz. Ama İbni Sebe ve adamları bu barıştan memnun olmazlar. Öldürülme korkusuyla hemen bir plan yapıp fitne çıkarmaya hazırlanırlar. İbni Sebe birkaç adamla herkes uyurken Hz.Ali(r.a)’nin tarafından Hz Aişe(r.anha)’nin tarafına saldırırlar. Herkes ne olduğunu anlamadan uyanır ve savaş başlar. Savaşın sonunda her iki taraftan da “binlerce” kişişehit olur.Bu savaşa da Hz Aişe(r.anha)’nin Deve üstünde ordusuna bağırarak emirler verip savaşmasından dolayı Cemel Vakası denmiştir.(Cemeldeve demektir.)

    İbni Sebe Müslümanları bir birine vurdurup birçok kan akmasına neden olur. Bir takım yalan haberlere inanmak toplumun bir birine düşmesine neden olabiliyordu. Bu olay da Yahudilerin büyük bir komplosuydu. 

    Günümüz kâfirlerinin de Müslümanları bir birine düşürmede İbni Sebe’den kalır yanları yoktur. 

    İbni Sebe insan psikolojisini çok iyi biliyordu. Bu yüzden kitleleri çok çabuk saptırabiliyordu. Toplumu ve zamanı iyi okuyordu. Zaten toplumu ve zamanı iyi okuyanlar insanları değiştirebilir zihinlerini yönlendirebilirdi”. İlk önce insanlara “ehli beyt” sevgisinden bahsedip insanların Hz Ali(r.a)’yi sevmesini istiyorlardı. Sonra “Ali göğe yükseltilmiştir” diyerek Hz. Ali(r.a)yi peygamberleştiriyordu. En sonuda da “hayır hayır Ali bir ilahtır” diyordu. Halkı yavaş yavaş kademeli olarak saptırıyordu. Hz Ali(r.a) ‘yi aşırı derecede yücelten Şiilik ve Şiiliğin kolları da buradan çıktı.

    İbni Sebe’nin sapık fikirlerinden. Tabiri yerindeyse İbni Sebe’nin kurmuş olduğu “sapıklık örgütü” bugün bile şiiler ve sünniler arasında yaşanan birçok sorunun temellerini oluşturur. Etkisi yıllarca sürmüştür. Ama şiiler İbni Sebenin varlığını bile inkâr ederler.

    Hz.Ali(r.a)Haricilerden Abdurahman İbn.Mülcem tarafından sabah namazında suikaste uğrayıp iki gün sonra şehid olmasından sonra; İbni Sebe “Aslında ali ölmemiştir. Aliy’e benzeyen biri ölmüştür.Herkes de onu Ali zannetti.Oysa Ali göğe çıkarılmıştır.Bulutların gök gürültüsü Ali’nin selamı ve gülümsemesidir” dedi. Bu yüzden Sebeiler gök gürültüsü olduğunda Essalamu Aleyke Ya Emirel Müminin (selam sana ey müminerin emiri)”derler.

    Bir rivayete göre İbni Sebe’ye “Ali öldürüldü” dendiğinde ibni Sebe “Bize Ali’nin beynini bir kâse içinde getirseniz bile Ali’nin öldüğüne inanmayız. O kıyamete yakın inecek ve dünyayı adaletle yönetecektir.” dedi. Bir gün Hz Ali(r.a) hayatta iken İbni Sebe “Ali ilahtır” dedi.Hz. Ali(r.a) onu yakarak öldürmekle tehtit etti.İbni Sebe bunu duyunca “Zaten sadece ilah ateşle cezalandırır ,sen tam bir ilahsın” diyor. Hz Ali(r.a) onu öldürmek istedi. Ama İbni Abbas “Eğer onu öldürürsen taraftarlarıyla ihtilafa düşersin savaş çıkar” dedi. Hz Ali(r.a) de onu Medain’e sürdü. 

    Bütün şia kaynaklarınca dürüstlüğü ve sağlam olduğu bildirilen, El Nubahti, kendi zamanı ve üçüncü asrın öncesi ve sonrası üstün saydıkları, şia tarihcilerince el-Necaşi lakaplı, şianın muteber kabul ettiği âlimlerinden biridir. Cerh ve tadil âlimlerinin en büyüklerindendir. (el- Fihrist lil Necaşi, s. 47 Hind baskısı Hicri 1317)

    El- Nubahti, Şii Fırkası kitabında şöyle diyor:Abdullah bin Sebe, Ebu Bekir’e, Ömer’e, Osman’a ve diğer Ashaba kötülemeyi başlatandır. Ali aleyhisselamın emrettiğini söylerdi. Ali (a.s) onu çağırıp böyle söyleyip söylemediğini sordu, söylediğini itiraf etti. Bunun üzerine öldürülmesini emir verdi. İnsanlar araya girdi feryat ettiler, Müminlerin emiri! Seni ve ehl-i beytin sevilmesini ve dost edilmesini söyleyen birini mi öldürüyorsun! Ali (a.s) onu o zamanın Fars devletinin başkenti olan Medayin’e sürdü.

    Medayin’de Ali’nin (a.s) ölüm haberini duyuran kişiye Abdullah bin Sebe şöyle dedi: Onun öldürüldüğünü ispat eden adil yetmiş kişi getirsen ve yetmiş paket içinde onun beynini getirsen yine de onun ölmediğini ve öldürülmediğini biliriz. Bütün yer küresine hâkim olmadan da ölmez.(Nubahti, Firak el şia s. 43-44 Haydariye matbaası baskısı Necef. Irak Hicri 1379-Miladi1959)

    Ayrıca İbni Sebe taraftarları “Allah, Ali ve ondan sonra gelen imamların içine girmiştir, hulul etmiştir ”deyip bu sapık görüşü savunurlar. Bazıları da “Allah Ali ile beden bulmuştur” derler. Tıpkı Hristiyanların “Allah İsa ile beden bulmuştur” dedikleri gibi. 

    İbni Sebe bugün bile toplumda sapıklık ve fitne çıkaranlar için öncü ve sembol olmuştur. Hristiyanları da Yahudiler bozmuştu. Hristiyanların da Hz İsa(a.s)’yı ilahlaştırmasına sebeb oldular. Ve şuan bir buçuk iki milyarlık Hristiyan âlemi Hz İsa(a.s)’yı ilah kabul ediyor. 

    Yahudiler İbni Sebe aracılığı ile Müslümanlarda da aynı oyunu oynadılar. Müslümanlarda da Hz Ali(r.a)’yi ilahlaştırıp miyonlarca kişinin buna inanmasını ve din edinmesine sebeb oldular. Hristiyanlar ’da Hz İsa(a.s) Müslümanlarda Hz.Ali(r.a).Kişiler değişik ama olay aynı, senaryo aynı. Ama şunu asla unutmayalım “Onlar, ağızları ile Allah’ın nurunu söndürmeye yelteniyorlar. Hâlbuki kâfirler istemeseler de, Allah nurunu tamamlayacaktır”.(Saf Suresi,8)

    İnsanların çoğu bir düşünceyi benimsemek ve reddetmek için uzunca düşünüp muhakeme yapmazlar. Kolay inanıp kolay kabul ederler. ibni Sebe de halkın bu durumunu iyi kullandı. Günümüzün ibni Sebeleri de bu durumdan fazlasıyla yararlanıyor… Dikkat etmeli

    İbni Sebe Gerçek mi Hayal mi?

    Bazı yeni araştırmacıların, İbni Sebe’nin varlığı hakkındaki kuşkularının ve onun hayali bir şahıs olduğunu ileri sürmelerinin ve inkâr etmelerinin ilmi bir dayanağı yoktur. Onların bu görüş ve iddiaları, sadece şahsi tahmin ve görüşlerinden veya mensup oldukları ve meyil ettikleri davalarından ileri gelmektedir. Şöyle diyebiliriz ki İbni Sebe’nin varlığından kuşkulananlar ve inkâr edenler ya bazı müsteşriklerdir ya da, araştırmacı kimliği altında ilk zamanda olduğu gibi, maksatlarını gizleyen İbni Sebecilerdir.

    İbni Sebe’nin var olduğu tarih ve grup kitaplarının sayfalarını doldurmuştur. Onun karıştığı olayları raviler ağızdan ağıza, kulaktan kulağa taşımışlardır.

    Tarihçiler, Hadisçiler, grup, minel nihal kitap ve tabakat sahipleri, Edebiyat ve soy kütükçüleri İbni Sebe’ye yer vermişlerdir, var olduğu Sünni ve Şia kitaplarında görülmektedir. İbni Sebe’nin rolünü, fitnelerini bildiren haberler, Taberi’nin Seyf bin Ömer el temiminin rivayeti ile sınırlı değildir. Bu haberler eski ravilerin rivayetlerinde çoktur ve o dönemin inanç, farklı grup ve görüşlerini ve İslam tarihinin olaylarını yazanların kitaplarında geçmektedir. Ancak İmam Taberi’nin diğerlerinden ayrılığı sadece bu husustaki haberlere çok ve geniş yer vermesidir. Bu nedenle o olaylara kaynak ve delil bildirmeden kuşku ileri sürmek, bütün bu haberleri yok etmek, âlimleri yalanlamak, iftira etmek ve tarihi gerçekleri tezyif etmektir.

    Ulemanın sözlerinden bu kadarını toplamak müyesser oldu, bunlardan başkaları da çoktur, hepsi de Yahudi Abdullah bin Sebe’nin hayal değil bir gerçek olduğunu göstermektedir. Öncekilerin eserleri ile yetinmemizin sebebi, olaylara zaman olarak bizden daha çok yakın olmaları dolayısıyla bizlerden daha iyi bilmeleri ikinci olarak da onların günümüzde bulunmayan yok olan kitaplara bakabilmiş olmalarıdır.    Yine muasır bilim adamlarından böyle bir şahsın varlığını kabul edenler de çoktur. Bu konuda daha geniş bilgi almak isteyenler. Dr. Ahmet bin Abdullah bin İbrahim el Zağibi’nin El unsuriyye tul yahudiyye ve âsaruhe fil müştemal islami vel mevkıf minha kitabına (2/530-531) bakabilirler. İbni Sebe’nin varlığını kabul eden birçok muasır ilim adamlarına yer vermiştir. 

    İbni Sebe’nin şahsiyetini inkâr etmek, bu yeni şii araştırmacıların sanki ortak hedefidir. Bunun nedeni de, şii inancına Yahudiliğin tesirinin olmadığını göstermektir. Ama nerde, güneş balçıkla hiç sıvanır mı?

    Gerçekleri gelişi güzel inkâr etmeden önce, şüphe ile yaklaşmadan önce, en azından incelemeniz gerekmez mi? Bu konuyu sadece Ehl-i sünnet bildirmiyor ki! Şii kaynaklar da yani kendi kaynaklarınız da İbni Sebe’nin var olduğunu ve masum imamlarınızca lanetlendiğini yazmakta, ispat etmektedir. 

    1- Şiilerin İbni Sebe’nin varlığını inkâr sebebi, İslam’ın iman esaslarıyla uyuşmayan inançlarına dokunduğu içindir.

    2- Bir yahudinin iftiralarına inandıkları için, şiileri töhmet ve şüpheden kurtarmak içindir.

    3- Şiilerin eshab-ı kirama karşı bitmek tükenmek bilmeyen tarihi düşmanlıklarıdır. Onları kötülemek için, meydana gelen fitneleri kendi aralarında kendilerinin çıkardığını gösterme gayretleridir.

    İbni Sebe hakkında onlarca sünni kaynak ile şii kaynak yukarıda bildirildi. Bunların içinde Tarihçiler hadis âlimleri, tefsir kitapları, fıkıh kitapları da vardır. Faraza bu sünni ve şii kaynakların hepsi yanlış diyelim. Ama onun fikri mevcut ya! Mesela Ali tanrıdır diyor. Hangi Müslüman böyle bir şey söyleyebilir? Bunu bir hainin çıkardığı muhakkaktır. Bunu da ancak bir kâfir çıkarabilir. Adı ister ibni Sebe olsun ister ibni Sevda olsun ne fark eder?

    Ortada bir gerçek var, Ali’ye ilah diyen, peygamber diyenler var. Bir Müslüman bunu söyleyebilir mi, yahut Müslüman olan biri böyle bir şeyi ortaya atabilir mi?

    Allah’u Teâlâ, (Kur’anı ben koruyacağım) diyor, (Kimse onu değiştiremez) diyor, hayır, ashab onu değiştirdi diyenler var.

    Allah’u Teâlâ, ashab-ı kiram için, (Hepsine Cenneti söz verdim, Ben onlardan razıyım, onlar da benden razıdır) diyor, hayır, 5’i hariç hepsi mürted oldu, zaten münafıklardı diyenler var.

   Peki, bunları ehl-i sünnet Müslümanlar mı çıkardı yoksa kâfirler mi? Bu sorunun cevapsız kalacağı muhakkaktır. Niye cevap veremezler? Çünkü kâfirler deseler, bu iddiaları yapanların kâfirlerden etkilendiğini itiraf etmiş olacaklar. Müslümanlar hiç diyemezler, çünkü Müslüman böyle şeyler diyemez, Müslümanlara iftira etmiş olurlar...

    KAYNAKLAR:

    1. İslam Müesseselerine Giriş, Muhammed Hamidullah, s.128-135,beyan yayınları (kitabın son konusu olan Yahudi oyunu başlıklı konuyu okumanızı tavsiye ediyorum)

    2. Doğuştan Günümüze Büyük İslam Tarihi,2.cilt, Hz Osman dön. Hz Ali dön.

    3. Dünyayı Aldatanlar, Sefa Saygılı,s.111-114

    4. Türk Diyanet Vakfı İslam Ansiklopedisi, cilt 1,s. 133-134

    5. Büyük Larousse,cilt 1,s.19

    6. Mezhepler Tarihi, Prof Dr.Muhammed Ebu Zehra,s.46-47

    7. Tarih Boyunca Yahudi Oyunları, Abdurrahman Meydani

    8. Ahmet Ağırakça, Hz. Osman

    9. Eaşa Hemadan (Ölümü h. 84) Divanının (s.148)’de İbni Sebe’nin adı geçmektedir. Hatta, (Sebeci) küfür, hakaret kelimesi olarak kullanılmıştır. 

    10. Dr. Sefer El Havali’nin Zahiratül irca fil fikril islami kitabında (1/345-361) 

    11. İbni Asakir Tarihinde (29/7) Şa’biden ( t.103 h.) rivayet ederek diyor ki: (İslamiyet’te, bir insana tanrı diyerek ona ilahlık isnat eden, dolayısıyla bu şekilde Allahü teâlâya ilk şirk koşan Abdullah bin Sebe’dir.)

    12. Furazdak da (t.116 h.) Divanında (s.242-243) Dir el Cemacim savaşında Abdurrahman bin El Eş’asa karşı devrime kalkan Irak eşrafını ve destekçilerini (Sözlerinde vefa göstermez Sebeciler, tilkiden daha sinsidir onlar...) gibi beytler ile Sebeciler diyerek hiciv etmektedir.

    13. İmam Taberi, tefsirinde (3/119) Katade bin Deame el sudusi el Basri (t. 117 h.)’nin şöyle dediğini nakil etmektedir: Katade, âl-i imran suresinin,(Kalblerinde eğrilik olan kimseler, fitne çıkarmak, kendilerine göre yorumlamak için onların çeşitli anlamlı olanlarına uyarlar) mealindeki yedinci âyet-i kerimesini okuduğu zaman (bunlar Hurufiler ve Sebeciler değil ise kimdir) yani onların tâ kendileridir demiştir.

    14. İbni Sa’d (t.23 h.), İbni Sebe’yi isim olarak zikir etmedi ise de Sebecilik ve liderlerinin fikirlerini anlatmaktadır. (Tabakat Kübra 3/39)

    15. İbni Habib Bağdadi (t.245 h.), Abdullah bin Sebeyi Habeşliler arasında anmaktadır. (Muhber s. 308)

    16. Ebu Asım Huşeyş bin Esram (t. 253 h.), İbni Sebe’nin arkadaşlarından bir grubu ateşte Hazret-i Ali’nin yaktığını İstikame kitabında haber vermektedir.

    17. Mutezilenin ileri gelenlerinden Cahiz (t.255 h.) Beyan ve Tebyin (83-81) kitabında İbni Sebe’den bahsetmektedir. Hazret-i Ali’nin zındıkları yaktığı haberi sihah ve sünen ve Mesenid kitaplarında bildirilmektedir. Mesela Sünen Ebu Davud (4/126) Nisai (7/104) Hakimin Müstedreki (3/538)

    18. İmam Buhari (T.256 h.) Sahihinde Mürtedlerin tevbe etmelerini istemek kısmında İkrime’nin rivayet ettiği haberde buyuruyor ki: Ali radıyallahü anh zındıkları topladı ve yaktı, bu olayı ibni Abbas duyunca buyurdu ki: Peygamberimiz, (Allahü teâlânın azabı ile azap etmeyin)buyurduğu için ben olsaydım yakmazdım. Onları Resulullahın (Dinini değiştireni öldürün) sözüne istinaden öldürürdüm.Şu tarihi bir gerçektir ki Hazret-i Ali’nin kendisine ilah diye iftira edenlerden yaktığı kişiler, Abdullah bin Sebe’ye uyanlardı.

    19. Cevzcani (T. 259 h. ) Ahval el Rical ( s.38 ) kitabında diyor ki: Sebeciler küfürde çok ileri gittiler ve Hazret-i Ali’ye ilah dediler, o da ceza olarak bunları yaktı ve buyurdu ki: Bu iddialarını çok çirkin gördüğüm için ateşi tutuşturdum ve Kamber’i de çağırdım.

    20. İbni Kuteybe de (h. 276) Mearif (s. 267) kitabında diyor ki: Sebeciler Rafizidirler, Abdullah bin Sebe’ye bağlıdırlar. Tevil Muhtelefil Hadiskitabında da (s. 73) diyor ki: Abdullah bin Sebe Hazret-i Ali’de rububiyet (ilahlık) var dedi, Hazret-i Ali de onun arkadaşlarını yaktı.

    21. El Belaziri (T. 279 h.) diyor ki İbni Sebe Hazret-i Ali’ye Ebu Bekir ve Ömer hakkındaki görüşünü sordu. Cevaben buyurdu ki sizin hiç işiniz yok mu? (Enseb el Eşraf 3/382)

    22. İmam Taberi (T. 310 h.) Seyf bin Ömer’den rivayetle İbni Sebe hakkında en çok haber verendir. (Tarih Taberi 4/283, 326, 331, 340, 349, 398, 494, 505)

    23. İbni Abdu Rabbeh (T. 328 h.) diyor ki: (Sebeciler, Hıristiyanların İsa aleyhisselam hakkında taşkınlık yaptıkları gibi, Hazret-i Ali hakkında çok taşkınlık ederek dediler ki o bizi yaratan Allah’ımızdır.) (el Akdul Ferid 2/405)

    24. Ebu Hasan Eş’ari (t. 330 h) diyor ki: Abdullah bin Sebe ve grubu taşkınlar sınıfındadır. Çünkü onlar Hazret-i Ali’nin ölmediğini iddia ederler ve dünyaya tekrar geri gelecek, yeryüzü adaletle dolacak zulümle dolduğu gibi derler. (Makaletil İslamiyyin 1/85)

    25. İbni Hibban (t. 354 h.) diyor ki: Kelbi Sebecidir ve Abdullah bin Sebe’nin arkadaşlarındandır ve Hazret-i Ali ölmedi, Kıyametten önce tekrar dünyaya gelecek derler. (Kitâbil Mecruhin 2/253)

    26. El Mukaddesi (t 355 h.) diyor ki: (Hazret-i Ali’nin ölüm haberini söyleyene İbni Sebe şöyle dedi: Arapları sopasıyla sürmedikçe onun beynini sarıp getirsen yine de inanmam. (el Bedi vel Tarih 5/129)

    27. El Maltı (t. 377h.) diyor ki: Sebeciler Ali’nin hilafeti zamanında yanına geldiler ve dediler ki: Sen sen! Hazret-i Ali buyurdu ki, ne var, ben kimim? Dediler ki: sen yaratansın! Hemen tevbe etmelerini istedi, sözlerinden dönmediler, onlar için büyük bir ateş hazırlattı ve ateşte yaktı. (Tenbih s.18)

    28. Ebu Hafs bin Şahin (t. 385 h.) diyor ki: Hz. Ali Şianın taşkınlarının bir kısmını yaktı bir kısmını da sürgün etti. Abdullah bin Sebe sürgün edilenlerdendi. (İbni Teymiye, Minhacil Sünne 1/7)

    29. el Havarzemi (t. 387 h.) diyor ki: Sebeciler Abdullah bin Sebe’nin arkadaşlarıdır. (Mefatihul Ulum s. 22)

    30. el Hemazani (t. 415 h.) Tesbit Dalail el Nübüvveh (3/548) kitabında Abdullah bin Sebe’den bahsetmektedir.

    31. Bağdadi (t.429 h.) diyor ki: Sebeciler bid’atlerini Hz. Ali zamanında ortaya attılar, onlardan bazısını yaktı. İbni Abbas haber alınca ateşle yakmanın uygun olmadığını ayrıca Şamlılarla tekrar savaşacağından, bu işin uzaması halinde arkadaşları arasında kargaşa olacağından geri kalanları sürgün etmesini işaret buyurdu. O da geri kalanları Medayin’e sürdü. (el Firak Beynel Firak s.15)

    32. İbni Hazm (t.456 h.) diyor ki: İslamiyet’te Allahü teâlâdan başkasına ilahlık isnat edenlerin başı melun el Humeyri Abdullah bin Sebe ve arkadaşlarıdır. Sebeciler Hazret-i Ali’ye gelerek dediler ki: O sensin! Hazret-i Ali onlara dedi ki O kim? O sensin, Sen Allahsın dediler. Hazret-i Ali ateş hazırlatarak onları yaktı. (Fasıl fil Milel ve Nihal 4/186)

    33. El Esfarayani (t.471 h.) diyor ki: İbni Sebe, fitnesinin başında Hazret-i Ali’nin Peygamber olduğunu söyledi, sonrada onun ilah olduğunu iddia etti ve herkesi buna davet etti. (el Tabsira fiddin s.108)

    34. Şehristani (t. 548 h.) Milel ve Nihal (2/116, 155) kitabında, İbni Sebe hakkında şöyle der: (Diğer taşkın gruplar da, [yani eshab-ı kiramı kötüleyip dil uzatanlar, Hz. Ali’ye peygamberlik, ilahlık isnat edenler], İbni Sebe’nin kollarıdır, [yani hepsinin kaynağı ibni Sebe’dir].) Diğer bir yerde de şöyle der: (Hazret-i Ali’nin nasla imam olacağını ilk ortaya atan İbni Sebe’dir.)

    35. Sem’ani (t. 562 h.) diyor ki: Sebeciler, Abdullah bin Sebe’ye uyanlardır. (Enseb 7/24)

    36. İbni Asakir (t. 571 h.) Tarihinde (3/29) İbni Sebeyi şöyle anlatır: Sebeciler Abdullah bin Sebe’ye tâbi olanlardır ve onlar Rafizilerin taşkınlarıdır, aslı da Yemen’li Yahudi idi, müslümanlığını ilan etti.

    37. Neşvan el Humeyri (t. 573 h.) diyor ki: Sebeciler Ali’nin ölmediğini söylediler, Yeryüzü zulümle dolduğu gibi adaletle de dolmadan ölmeyecektir ve insanları kıyametten önce tek dine döndürecektir dediler.(Hivarul Ayn s.154)

    38. Fahrettin el Razi de (t. 606 h.) İtikâdet Firak el Müslimin vel Müşrikin kitabında (s.57 ) Hazret-i Ali’nin Sebecileri yaktığını vurguluyor.

    39. İbni Esir (t. 630 h.) Ellubab kitabında (s.2/98) diyor ki: Sebeciler Abdullah bin Sebe’nin yolundadırlar. Yine Kâmil kitabında (3/114,144, 147, 154 ve diğer sayfalarda da) Taberi’nin rivayetlerinin senetlerini pek meşhur olduğu için kaldırıp sadece haberleri bildirmektedir.

    40. Es Sekseki (t. 683 h.) el-Burhan kitabında diyor ki: (Öldükten sonra tekrar dünyaya geri dönme bozuk fikrini ilk önce İbni Sebe ve adamları söylemiştir.)

    41. İbni Teymiye (t. 727 h.) diyor ki: (Rafiziliğin asıl kaynağı zındık münafıklardır. Bu bid’ati ilk olarak zındık İbni Sebe çıkarmıştır. Hazret-i Ali’nin nasla imam ve onun masum olduğunu söyleyerek çok taşkınlık göstermiştir.) Mecmu’ul Fetava (4/435) ve Minhec’ul Sünnetül Nübeviyye kitabının birçok sayfalarında böyle taşkınlıklarını ve zındıklığını yazmaktadır.

    42. Abdullah bin Sebe’nin adı, el Ma’laki (t. 741 h.)’nin Temhid vel Beyankitabında (s. 54) şöyle geçmektedir: (h. 33 senesinde Hazret-i Osman’a karşı bir grup yürüdü. Bu grupta Malik el Eşter, Esved bin Zeyd ve İbni Sevda lakabıyla bilinen Abdullah bin Sebe vardı.

    43. Zehebi (t.748 h.) el Muğni fid Duafa kitabında (1/339) Ve Mizan(2/426)’da şöyle yazmaktadır: (Abdullah bin Sebe Şianın taşkınlarından ve sapıtmış ve sapıttırandır.) Bu sözün aynısı İslam Tarihi (2/122-123)’nde de geçmektedir.

    44.Essafidi (t.764 h.) el Vafi bil Vefiyyet kitabında (17/20) İbni Sebe’yi anlatırken diyor ki: (Abdullah bin Sebe, Sebecilerin başıdır. Hz. Ali’ye sen ilahsın dedi, onu Medayin’e sürdü. Hazret-i Ali öldürüldüğü zaman onun ölmediğini, çünkü onun bir kısmı ilahtır, İbni Melcem’in öldürdüğü Hazret-i Ali değildir, onun suretine giren şeytanı öldürmüştür dedi. Ali’nin bulutlar arasında olduğunu, Gök gürültüsünün onun sesi, Şimşeğin onun kamçısı olduğunu, daha sonra da yere ineceğini iddia etti.

    45- İbni Kesir (t. 774 h.) diyor ki: İnsanların Hazret-i Osman’a karşı yürümesine sebep, İbni Sebe’nin ortaya çıkarak, gittiği yerlerde özellikle Mısır’daki insanları yalan sözler ile ayaklandırması olmuştur. (Bidaye ve Nihaye 7/183)

    46- Kermani’nin (t. 786 h.) Firak el İslamiyye (S.34 ) kitabında diyor ki: Ali radıyallahü anh şehid edildiğinde İbni Sebe onun ölmediğini iddia etti ve onda Allah’tan bir cüz vardır dedi.

    47- Şatibi (t.790 h.) el İ’tisam kitabında (2/197) şuna işaret ediyor: Sebeiyye bid’ati, itikadi bid’at olup küfürdür. Çünkü Allahü teâlâ ile beraber bir ilahın varlığına inanan bozuk bir itikaddır. Bu bid’at diğer bid’at sözlerden farklıdır.

    48- Ebil İz El Hanifi (t. 792 h.) Şerh el akidetü et-Tahaviyye kitabında (s.578) şöyle demektedir: Pavlusun hıristiyan dinine yaptığı yani onu bozduğu gibi Abdullah bin Sebe de İslam dinini bozmak için Müslüman göründü.

    49- Cürcani (t. 816 h.) Tarifat kitabında Abdullah bin Sebe’yi şöyle tanıtıyor: O Sebecilerin başı idi. Arkadaşları gök gürültüsünü duyduklarında, (selam sana emiril müminin) derler.

    50- Mukrizi (t.845 h.) el Hutat (2/356-357) kitabında diyor ki: (Hazret-i Ali zamanında tenasüh, geri dönme ve vasiyet sözünü Abdullah bin Sebe söylemiştir.)

    51- Hâfız bin Hacer (t. 852 h.) Lisanil Mizan (3/290) kitabında İbni Sebe’nin haberlerini Seyf bin Ömer dışındaki ravilerden bildirmiş olup şöyle der: (Abdullah bin Sebe’nin haberleri tarih kitaplarında meşhurdur, tek bir rivayet değildir.)

    52- El Ayni (t. 855 h.) Akdul Ceman kitabında (9/168) diyor ki: (İbni Sebe Mısır’a geldi ve emr-i maruf yapıyor gözükerek yani kendini dindar göstererek Mısırlıların kalblerine bozuk fikirlerini bunun yanında tekrar geri dönme inancını yerleştirdi.)

    53- Suyuti (t. 911 h.) Lubbul Elbab fi tahrirul Enseb kitabında (1/132) şöyle demektedir: Sebeciler, Abdullah bin Sebe’nin yolunda oldukları için (Sebeci)ler diye adlandırılmışlardır.

    54- Sefarani (t.1188 h.) Levamiul Envar kitabında (1/80) diyor ki: Şia fırkasının içine Sebeciler de girer. Sebeciler Hazret-i Ali’ye sen gerçekten ilahsın diyen Abdullah bin Sebe’yi takip edenler, onun yolunda gidenlerdir. Hazret-i Ali bu sözü söyleyenlerden eline geçirdiğini yakarak cezalandırdı.

    55- Zübeydi (t.1205 h.) şöyle haber vermektedir. Ferve bin Müsk el Muradi’nin rivayet ettiği hadiste geçen kişi taşkın Sebecilerin başı olan Abdullah bin Sebe’nin babasıdır. (Tacul Arus 1/75-76).

    Zübeydinin bu sözü doğru değildir. Ferve bin Müsk’in hadisi de onun bu iddiasını red eder. Onun dediği gibi olmadığını görmek için, Sünen Ebu Davud (3373) nolu hadisine ve Tirmizi’nin (3220) nolu hadisine ve Sebe suresinin tefsirine bakınız. Hadiste bunun hakkında geniş bilgi vardır. Hadiste geçen Sebe araplardan biridir. On tane oğlu oldu, altısı Yemen’e dördü de Şam’a yerleşti. Onlar Arap kabilelerinin ecdatlarındandır. Buradan da anlaşılıyor ki Sebe çok eski Arap soylarından biridir. Sebecilerin başı olan Abdullah bin Sebe’nin babası ile ilişiği yoktur.

   56- Abdul Aziz bin Veliyullahil Dehlevi (t. 1239 h.) Muhtasaril Tuhfe el İsne Aşeriyye kitabında (317) İbni Sebe hakkında şöyle buyurmakta: İslamda en büyük musibetlerden biri de o zamanda Yahudi iblislerinden bir iblisin müslümanların dini bilgisi az olanlarına musallat olmasıdır. Kendisini müslüman olarak gösterdi, dini ve müslümanları kayırdığını, sevdiğini iddia etti. Bu şeytan San’alı Yahudi Abdullah bin Sebe idi, İbni Sevda diye adlandırılırdı, davasını sinsice, tedrici olarak ve akıllıca yayardı.

    Şia’dan ibni Sebe’nin Varlığını Kabul Edenler

    1- Taberi, Ebi Muhnif (Lut bin Yahya) (t.157 h.)’dan naklen diyor ki: Meakal bin Kays el Riyahi (Hazret-i Muaviye’nin Kufe valisi olan El Mugıre bin Şu’abe’nin) Harici El Mustevrid bin Alfa ve adamları ile savaşması için görevlendiği zat olup, iftiracı, yalancı ve Sebecidir. (Tarih Taberi 5/193)

    2- Dr. Ahmet bin Abdullah bin İbrahim el Zağibi’nin El unsuriyye tul yahudiyye kitabında (2/528) Esfahani (t. 283 h.) İbni Sebe’nin var olduğunu bildiriyor.

    3- El Naşi el Ekber de (t. 293 h.) Meseil el İmame (s. 22-23) kitabında şöyle bildiriyor: (Bir grup, Ali radıyallahü anhın ölmediğini, diri olduğunu, Arapları sopasıyla sürmedikçe (yola getirmeden de) ölmeyecektir dedi. İşte bunlar Abdullah bin Sebe’nin arkadaşları olan Sebecilerdir, Abdullah bin Sebe ise San’alı Yahudi idi ve Medayin’de ikamet etti.)

    4- El Kami (t. 301 h.) Mekalet ve Firak (s. 20, Tahran 1973 m. Dr. Muhammed Cevad Meşkür Feyruvi tahkik etmiştir) kitabında haber veriyor: Sahabeye ve Ebu Bekir’e, Ömer’e ve Osman’a ilk uygunsuz söz söyleyen, onları kötüleyen ve onlardan teberri eden Abdullah bin Sebedir. Ve bunları kendisine Hazret-i Ali’nin emrettiğini iddia etti. (Hazret-i Ali’nin ölüm haberini getirene şöyle dediler: Yalan söylüyorsun Allah’ın düşmanı, bize onun beynini getirsen, öldüğüne yetmiş şahit bulundursan sana yine inanmayız ve yine de onun ölmediğini ve öldürülmediğini ta ki Arapları çomağıyla idare ve hüküm etmeden ve yine yeryüzünü tamamen hükmü altına almadan ölmeyecektir.)

    5- Nubahti de (t. 310 h.) Firak el Şia kitabında (s. 23) İbni Sebe’nin haberlerini anlatıyor. (İbni Sebe Hazret-i Ali’nin ölüm haberini alınca, haberciye şöyle dedi: Yalan söylüyorsun Allah’ın düşmanı, bize onun beynini getirsen, öldüğüne yetmiş şahit bulundursan sana yine inanmayız. O ölmedi ve öldürülmedi, ta ki Arapları çomağıyla idare ve hüküm etmeden ve yine yeryüzünü tamamen hükmü altına almadan ölmeyecektir.)(S. 44) de diyor ki: Hazret-i Ali aleyhisselamın arkadaşlarından ilim ehli bir grup şöyle dedi: Abdullah bin Sebe Yahudi asıllı idi sonra müslüman oldu ve Hazret-i Ali’nin taraftarı oldu. Yahudi iken de o Yuşa bin Nunun Hazret-i Musa aleyhissalamın yerine geçecek vasidir derdi. Aynı taşkınlığına Peygamber sallallahü aleyhi vesellemin vefatından sonra müslüman olunca da devam etti. Yine ilk önce Hazret-i Ali’nin imametinin farz olduğunu, düşmanlarından beri olduğunu o söylemiştir.Nubahti diyor ki: İşte bunun içindir ki şiaya muhalif olanlar diyor ki: (Rafiziliğin aslı (esasları) Yahudilikten alınmıştır.)

    6- Ebu Hatim el Razi (t. 322 h.) El zine fil Kelimatil İslamiyye kitabında (s.305) diyor ki: Abdullah bin Sebe ve onun söylediğini söyleyen Sebeciler Hazret-i Ali’nin ilah olduğunu ve ölüleri dirilttiğini iddia ederlerdi.

    7- El Keşi de (t. 340 h.) Rical kitabında (s. 98-99, Kerbala matbuat el Ealemi baskısında) Ebu Cafer Muhammed Bakır senediyle rivayetinde diyor ki: Abdullah bin Sebe kendisinin Peygamber olduğunu ve Emiril müminin – aleyhisselam- de (Hâşâ Allah olduğunu iddia ederdi.)

    Aynı kitabta (s. 70, 100) bu sözlere benzer sözleri ile Cafer Sadık ve Ali bin Hüseyinden rivayetler vardır. Bu rivayetlerde Abdullah bin Sebe’yi lanetliyorlar.(Hazret-i Emire böyle söylediği ulaşınca, hemen çağırtır ve böyle söyleyip söylemediğini sorar ve itiraf eder der ki: Evet o sensin, benim kalbime senin Allah olduğun ve benim de Peygamber olduğum vahyoldu. Hazret-i Emir şöyle der: Kahrolasın, şeytan seninle alay etmiş, Anan seni kaybetsin (Allah canını alsın) hemen bunlara tevbe et dedi. Kabul etmedi bunun üzerine onu üç gün tevbe etmesi için hapis etti, ama o tevbe etmeyince de onu yaktı.) [Onu değil arkadaşlarını yaktı, ibni Sebe’yi Medayin’e sürdü.]

    8- Ebu Cafer Saduk bin Babuvi el Kami (t. 381 h.) Men la Yahdurhül Fıkıh (10/213) kitabında diyor ki: Abdullah bin Sebe, Hazret-i Ali’ye ellerini göğe kaldırarak dua etmesi hususunda itiraz etti. [Galiba, Sen tanrısın, böyle niye dua ediyorsun demek istedi.]

    9- Şeyh el Mufiyd (t. 413 h.) Şerh Akaidil Sudur (s. 257) kitabında diyor ki: Müslüman görünenlerden taşkınlar, Hazret-i Ali’ye ve zürriyetine Peygamberlik ve ilahlık isnat edenler için, Emiril müminin Hazret-i Ali yakılarak öldürülmeleri hükmünü verdi.

    10- Ebu Cafer el Tusi (t. 460 h.) Tehzibul Ahkam kitabında (2/322) diyor ki: İbni Sebe kâfir oldu ve taşkınlık gösterdi.

    11- İbni Şehri Aşub’un (t. 588 h.) Menakibi âli Ebi Talib kitabında (1-227-228) ibni Sebe’den bahsedilmektedir.

    12- İbni Ebil Hadid (t. 655 h.) Şerh nehcül Belaga (2/99) kitabında diyor ki: Emiril müminin –Aleyhisselam- öldürüldükten sonra İbni Sebe uygunsuz fikir ve sözlerini aşikâre ifade etti ve kendine taraftar edindi.

    13- Hasan bin Ali el Hilli (t. 726 h.) Rical kitabında (2/71) İbni Sebe’nin zayıflardan olduğunu, yani güvenilir olmadığını bildirmektedir.

    14- Şii Zeydi imamlarından İbnil Murteda (t. 840 h.) diyor ki: Şiiliğin kaynağı İbni Sebe’dir, çünkü nasla imamlığı meydana çıkaran odur.(Tacul Arus s. 5-6)

    15- Erdibili (t. 1100 h.) Cami ul Rivat kitabında (1/485) diyor ki: Melun taşkın İbni Sebe Hazret-i Ali’nin ilah ve peygamber olduğunu iddia ederdi.

    16- El Meclisi (t. 1110 h.) Bahrul Envar elcamiatü lidürari Ehbaril Eimmetül Ethar kitabında (25/286-287) ibni Sebe’den bahsetmektedir.

    17- Nimetullah El Cezairi (t. 1112 h.) Envarul Numaniyye kitabında (2/234) diyor ki: Abdullah bin Sebe Hazret-i Ali’ye radıyallahü anh sen gerçekten ilahsın dedi. Bunun üzerine onu Medayin’e sürgün etti. Denildi ki o Müslüman olmadan önce yani yahudi iken de, Yahudi dinindeki Yuşa bin Nuna, Musa’nın vasisi derdi, Hazret-i Ali’ye dediği gibi.

    18- Tahir El Âlimi (t. 1138 h.) Miratül Envar ve Mişketül Esrar fi Tefsirul Kur’an (s. 62) mukaddemesinde ibni Sebe’den bahsetmektedir.

    19- Memakani (t. 1323 h.) Tenkihul mekal fi ehvalir rical kitabında (2/183) kendinden önceki Şii kaynaklarından bildirdiği birkaç nakiller içinde de İbni Sebe’nin adı geçmektedir.

    20- Muhammed Hüseyn el Muzferi (t. 1369 h.) İbni Sebe’nin varlığını inkâr etmeyen muasır şialardandır. Ancak şiilerin onunla bir ilişkisi olmadığını söylüyor. (Tarih el Şia s.10)

    21- El Havanseri de Ravdatül Cinan (3/141) kitabında, İmam Cafer Sadık’ın İbni Sebe’yi yalan ve sahtekârlığından dolayı lanetlediğini bildiriyor.

    Müsteşriklerden İbni Sebe’nin Varlığını Bildirenler

    Müsteşrikler Abdullah bin Sebe’nin haberleri üzerinde çok araştırma yapmışlardı. Bu kindâr İslam düşmanlarının, ibni Sebe’nin varlığını isbat etmelerine ihtiyacımız yok, ancak burada yer vermemizin nedeni, bazıları gayrimüslimlerin sözlerine çok kıymet vermektedir, onlar için belki faydası olur diye yazıyoruz:

    1- Alman Müsteşrik Yulyus Felhevzin (1844-1918 m.) diyor ki: Sebecilerin meydana çıkışı Ali ve Hüseyin dönemlerinde olmuştur. İsminden de anlaşılıyor ki Sebeciler Yemen’li Abdullah bin Sebeye bağlı olanlardır. (El havaric veş Şia s.170-171)

    2- Müsteşrik Fan filuvtin (1866-1903 m) de Sebecilerin başının Abdullah bin Sebe olduğunu ve ona bağlı olduklarını söylemektedir. Ve yine diyor ki: (Sebeciler, Abdullah bin Sebe taraftarı ve yardımcılarıdır. Bunlar Osman zamanından beri hilafetin Ali’nin hakkı olduğunu söyleyenlerdir. Yine bunlar Ali ve haleflerine ilahın tecessum ettiğine inanırlar.)(Essiyadetül arabiyye veş şia vel israiliyet fi ahdi beni Umeyye s. 80)

    3- İtalyan Müsteşrik Keyetani (1869-1926 m.) diyor ki:(İbni Sebe gerçektir. h. 33-35 senesinde olan olayların içindedir.(Havali’yet İslam, sekizinci cüz)

    4- Müsteşrik Lifi Dilafide (d. m.1886), Melazeri’nin Ensebul Eşrafkitabından alarak diyor ki: (.....Abdullah bin Sebe’ye uğrar ve Ali’nin hilafeti hakkında konuşurdu.)

    5- Alman Müsteşrik İsrael Feridlander, Aşuriyye mecellesinin iki sayısında da (1909 yılı s. 322 ve 1910 yılı s. 23) Abdullah bin Sebe Şiiliği kurandır ve Aslı Yahudidir başlığı altında 80 sayfayı aşan araştırmasını şöyle özetler: İbni Sebe’nin varlığı hususunda kesinlikle şüphe yoktur.

    6- Macar Müsteşrik Culd Tesihir (m. 1921) diyor ki: Ali’nin ilahlığını söyleyen, abartan, büyüten kişi Abdullah bin Sebedir. (El akidetü ve şeriatü fil islam s. 205)

    7- Rinold Neklis (m. 1945) diyor ki: (Abdullah bin Sebe, Sebeci fırkasının kurucusudur. Yemen’in San’a sakinlerinde idi. Hakkında Yahudi olduğu ve Osman zamanında müslüman olduktan sonra gezgin vaiz olduğu söylendi.) (Tarihul edebul arabi, s.215)

    8- Davit M. Runlidis diyor ki: (Taberinin dediği gibi Osman döneminde Abdullah bin Sebe adında biri vaiz olarak ortaya çıktı, Müslümanların arasına bozgunculuk sokmak için İslam ülkelerini enine ve boyuna dolaştı ) (Akidetüş Şia s. 85)

    9- İngiliz müsteşrik Barnerd Luis de Şiiliğin temeli olarak Abdullah bin Sebeyi görmektedir. (Usulul İsmailiyye s. 86)Abdullah bin Sebe konusunda bazı önemli müsteşrik kitapları bunlardır, daha başkaları da çoktur. Daha geniş bilgi için Dr. Süleyman el Avde’ninAbdullah bin Sebe eseruhu fi ahdesil fitneti fi sadril İslam kitabına (s. 73) bakınız.

    Müsteşriklerden Çok Azı İbni Sebe’nin Varlığını İnkâr Etmektedir, Nedeni de Şu İddialarıdır:

    1- Çıkan fitneler ashabın kendi aralarında işlemiş olduğu hatalardır, bu fitneleri ve hataları Yahudi ve Zındıklara atmaları Müslüman tarihçilerin sahabeyi savunma yöntemidir.

    [Müslüman tarihçilerin eshab-ı kiramı savunmak için bu yola başvurmalarına hiç ihtiyaçları yoktur. Çünkü onları Allahü teâlâ savunmaktadır. Kur’an-ı kerimde (Hepsine Cenneti söz verdim, onlar benden razıdır ben de onlardan razıyım) diye defalarca buyurmaktadır. [Hadid 10, Nisa 95, Tevbe 100, Âl-i İmran110, Feth 18]Tarihçiler savunsa ne olur, savunmasa ne olur!]

    2- Sahabe arasında tahripçilerin gezmesine gerek yoktu. Çünkü hırsları ve dünya sevgileri yüzünden her biri sulta’nın kendinde olmasını istiyordu. Bu sebeplerden ötürü planlı kasıtlı şekilde birbirleri ile savaştılar. [Kâfirlerin bu iddialarına da Allahü teâlâ cevap vermektedir:(Ashabın hepsi, kâfirlere karşı çetin ve birbirlerine karşı merhametlidir.) [Feth 29]

    3- İslam dini sahabenin ahlakını bile düzeltememiş, Peygamber aralarından gider gitmez kısa bir zamanda birbirlerine girmişlerdir. İslam dini aralarını bulmaktan aciz kalmıştır. Demek ki İslam dini hak değildir, her zaman için geçerli olamaz.[Kâfirlerin bu iddiasına da Allahü teâlâ cevap vermektedir:(Ey ehl-i kitap, resulümüz [Muhammed aleyhisselam] kitaptan gizlediğiniz şeyleri açıklamak üzere geldi. Size Allah’tan bir nur ve apaçık bir kitap geldi.) [Maide 15]

    (Allah, Resulünü, hidayet ve hak din, İslamiyet’le gönderdi. İslam dinini, diğer dinler üzerine üstün kıldı. [Muhammed aleyhisselamın hak]Peygamber olduğuna şahid olarak Allah yeter.) [Feth 28]

    (Müşrikler istemese de, İslam dinini diğer bütün dinlerden üstün kılmak için resulü Muhammed aleyhisselamı, [sebeb-i hidayet olan]Kur'an ve İslam dini ile birlikte gönderen Allah’tır.) [Saf 9]

    (Allah indinde hak din ancak İslam’dır.) [A.İmran 19] 

    (Sizin için din olarak İslam’ı beğendim.) [Maide 3] (Kim İslam’dan başka din ararsa, bilsin ki, bulacağı o din, asla kabul edilmez.) [A.İmran 85]