H.Z. Hatice R.A.

    Müminlerin Annesi, Cennetle Müjdelenen, ilk iman eden Müslüman Kadın

    (D.M.556-Mekke - V.M.19 Nisan 620.Mekke)

    Hz. Hatice (r.anha), Peygamber Efendimiz(s.a.v)’e ilk inanan ve ona ilk zevce olma şerefine eren bahtiyar annelerimizden... Kibar, nâzik, afif ve edeb timsali bir hanımefendi... Mü'minlerin annesi. Allah’u Zülcelâl’in selam gönderdiği ve cennetle müjdelenen ilk hanım, Müslüman hanımların en faziletlisi, Peygamber Efendimiz(s.a.v)’in ifadesi ile “İnsanlığın Hanımefendisi” Asr-ı saadet hanımlarından; İlklerin ilki olan, İlk mü’min, İlk cemaat olup namaz kılan, İlk Müslüman kadın, Kalbi Efendimiz’in (s.a.v) aşkı ile dolu olan, Mü’minlerin annesi, Tesellici, Tahir, Kübra, Hem seven hem de sevilen, Allah-u Zülcelâl’in ve Efendimiz‘in övgüsüne nail olacak derecede faziletli ve şerefli olan haya iffet timsali bir sahabi.

    Resûlullah Efendimiz’in Peygamberliğine ilk destek veren şerefli bir eş. Efendisinin en sıkıntılı anında, sözleriyle onu teselli eden, sevgisiyle, saygısıyla büyüklüğünü gösteren, bakışlarıyla, hizmetiyle gönlünü ferahlatan neşe dolu bir arkadaş… Kendisinden sonra gelecek İslâm hanımefendilerine, hayatı anlama, kavrama ve yaşama konularında olduğu kadar, İslâm davasına sahip çıkma hususunda da Efendimize gösterdiği refikalığı ile eşsiz bir örnek.

    Büyük İslâm kadını, mu’minlerin anası, Allah Resul’ünün değerli zevcesi Hz. Hatice (r.anha) hicretten 68 yıl önce, 556 miladî yılında Mekke'de asil bir âilede dünyaya geldi. Babası Huveylid, Kureyş’in büyüklerinden ve servet sahibi birisiydi. Annesi Fâtıma ise Mekke'nin tanınmış ve iffetli kadınlarındandı.Cahiliyet zamanında yaşamalarına rağmen böyle değerli âilede yetişen Hz. Hatice(r.anha), öylesine şeref, haysiyet, iffet ve temizlik dolu bir hayat yaşıyordu ki toplum içerisinde "Tâhira" (temiz) diye meşhur olmuştu. Künyesi, Ümmü’l-Kasım Hatice bint Huveylid b. Esed b. Abdilüzza b. Kusay el-Kureyşi şeklindedir.

    Hz. Hatice, Mekke’de yaşayan köklü ailelerine mensup olan Huveylid b. Esed ile Fatma binti Zaide’nin sekiz çocuğundan birisidir.Soyu hem baba hem de anne tarafından Peygamber Efendimiz (s.a.v)in soyuyla birleşir. Babasının soyu beşinci nesilde Allah Resûlü (s.a.v) ile dedeleri Kusayy b. Kilab’da, annesinin soyu ise Allah Resûlü (s.a.v) ile dedeleri Lüey b. Galib’de birleşiyordu. Yani Hz. Hatice(r.anha) annemiz hem anne hem de baba tarafından Peygamber Efendimiz(s.a.v)’le akrabadır. Babası Kureyş’in zenginlerinden, insanların akıl danıştığı, ahlaklı ve şerefli bir sefirdi. Mekke’de doğup büyüyen annemiz, otuz yaşına kadar babasının terbiyesinde ve korumasında yetişti.

    Çok zeki, akıllı ve güzel bir çocuk olan Hz. Hatice(r.anha)’nin yetişmesinde emeği geçenlerden birisi Peygamber Efendimiz(s.a.v)’in halası, annemizin yengesi Hz. Safiye(r.anha)dir. Ahlaki yönden çöküntü içerisinde olan o toplumda Hz. Hatice(r.anha)’nin tertemiz kalmasında emeği olan bir diğer isim de amcasının oğlu Varaka b. Nevfel’dir. Varaka b. Nevfel putlara tapmayan, hakikati arayan bir Mekkeli’dir.

    Kureyşliler, Hz. Hatice’yi çok sevip saydıkları için ona Seyyidet-ü Nisau Kureyş (Kureyşli Kadınların Hanımefendisi) dediler. Hatta iffet ve nezahetinden dolayı O’na Tahire (Tertemiz) Hanım lakabını uygun gördüler. 

    Peygamber Efendimizin (s.a.v) deyimiyle: “Hatice gibisi var mıydı? Onun gönlünde kimsede olmayan bir özellik vardı. O, insanın gönlündeki hüznü bir vakum gibi çeker alırdı.” Evet, Hz. Hatice(r.anha), muhteşem olgunluğu, sağlam kişiliği, iradesi, bilgisi ve zekâsıyla rol model alınacak bir şahsiyet. Şefkat ve sevgiyle bürünmüş gönlünü, Peygamber Efendimize (s.a.v) açıyor ve ömrünü O’na adıyor. O’nun (s.a.v)övgüsüne mazhar oluyor: “Allah’a yemin ederim ki, bana Hatice’den daha hayırlı bir hanım verilmemiştir. İnsanlar beni inkâr ettiği zaman o bana iman etti. İnsanlar beni yalanladığı zaman o beni tasdik etti. İnsanlar beni mahrum ettiği zaman o bana malıyla sahip çıktı. Allah beni ondan, diğer hanımlara nasip olmayan çocuklarla rızıklandırdı.”

    İFFET ABİDESİ 

    Hz. Hatice(r.anha), İslamiyet’ten sonra “ Hatice’tül Kübra” olarak anılmaya başlandı.  Kendisini Câhiliyye döneminde bile muhafaza etmiş, asil ve faziletli bir hanımefendiydi. Peygamber Efendimiz (s.a.v) ile evlendikten sonra tüm servetini İslam’ın yayılması için feda ederek, mütevazı bir hayatı tercih etmiştir.

     Yirmibeş  yıllık hayat  arkadaşına karşı, saliha hanımların en güzide örneği  oldu.

    Erkek ve hanımlardan en önce iman eden odur. O'nun iman etmesiyle  bütün  kavmi  iman  etti. Ölünceye kadar  Resulullah'ın (s.a.v) yanından  ve yardımından geri kalmadı.

    O, İslâm'dan önce “Tâhire” lakabıyla anılırdı. İffet timsali bir hayatı vardı. Babası Kureyş eşrafından büyük bir tüccardı. Ficar savaşlarından önce öldü. Cahiliye döneminde iki evlilik yaptı. İkinci kocasının ölümünden sonra gelen evlilik tekliflerini kabul etmedi. Talepleri geri çevirdi. Gönlü yüce ahlâk sahibi birini arıyordu. Güvenli bulduğu kimselerle ortaklaşa ticaret yapmaktaydı. Büyük kervanlara sahipti. Bu evliliklerinden ikisi erkek biri kız olmak üzere üç çocuğu olmuş, dul bir hanımefendi idi. 

    Tanıdıklarının tavsiyesi üzerine çevresinde üstün ahlâk sahibi ve güvenilir bir genç olarak bilinen Hz.Muhammed Mustafa (s.a.v.) ile anlaşma yaptı. Kölesi Meysere’yi de hizmetine vererek Şam seferine gönderdi.

    İlâhî plan Hz. Hatice(r.anha)’yi ulvî bir hizmete ve makama hazırlıyordu. Bu hizmeti güzel bir şekilde yapabilmek için hazır ve donanımlı olması gerekiyordu. Bir taraftan yaşadıkları Hz. Hatice(r.anha)’yi pişirip olgunlaştırıyor diğer taraftan ticarette ilerliyordu. Geriye iki şey kalıyordu: Birincisi; manevi alt yapının oluşması, ikincisi; yolarının Allah Resûlü ile kesişmesi.

    İbn-i İshak’ın bildirdiğine göre, Hz. Hatice(r.anha) bir bayram günü Kâbe’yi tavaf ettikten sonra uzun bir dua ederek oradan ayrılır. Kâbe’nin bir başka tarafında kutlama yapan kadınların yanına gider ve o sırada Yahudi bir âlim yüksek sesle, “Ey Kureyşli kadınlar, şüphesiz ki bu topraklardan bir peygamber çıkacak. Kimin eline onunla evlenme fırsatı çıkarsa kaçırmasın.” dedi. Yahudi’nin bu uyarısını Hz. Hatice(r.anha)’den başkası dikkate almadı. Bu olaydan sonra sık sık rüya görmeye başladı. Rüyalarını Varaka b. Nevfel’e anlatıyordu. Hz. Hatice(r.anha) yine bir gün rüyasında; “Gökten inen bir güneşin Mekke’nin semalarını kapladığını, oradan kayarak evinin üzerinde durduğunu ve bakanların gözlerini kör edecek kadar parlak olan bu ışığın evini, daha sonra bütün âlemi aydınlattığını” gördü. Bu rüyasını Varaka b. Nevfel’e anlattı. Varaka b. Nevfel gülümsedi ve sevinçle, “Müjdeler olsun ey amcakızı! Şüphesiz ki bu rüya Allah’ın (cc) sana olan büyük lütfunun bir işaretidir. Çok geçmeden Allah (cc) senin evine bir nur ihsan edecektir. Eğer bu rüya doğru çıkarsa nübüvvet nuru mutlaka evinin içini aydınlatacaktır. Son Peygamberin nurunun feyzinden muhakkak faydalanacaksın.” dedi. Varaka b. Nevfel konuşurken Hz. Hatice(r.anha) onu dikkatle dinledi ve bayram günü Yahudi âlimin söylediği sözleri hatırladı. Bu iki söz birbirini ne kadar da tamamlıyordu. Büyük bir sevinç ve merak içerisinde düşüncelere daldı. Yahudi ve Hristiyanlığı çok iyi bilen Varaka b. Nevfel gelmesi beklenen Peygamber ile ilgili tüm bildiklerini Hz. Hatice(r.anha)’ye anlattı. Artık evleneceği Peygamberin kim olduğunu, O’nu nasıl bulacağını, nasıl evleneceğini merak ediyordu. Bütün bu olaylardan sonra Hz. Hatice(r.anha), Varaka b. Nevfel’in anlattığı vasıflara uygun bir insan arıyordu. O zamanda bu vasıfları taşıyan kişiler çok az idi. Peygamber Efendimiz(s.a.v)’in olabileceğini düşünüyordu ve O’nu daha yakından izlemeye başladı. Ticaretle uğraşması Efendimizle tanışmasına vesile olacaktır.

    PEYGAMBERİMİZDEKİ OLAĞANÜSTÜ HALLER

    Hz. Hatice(r.anha) Şam’a göndereceği kervanının başına güvenilir, ticaretten anlayan birisini arıyordu. Arama uzun sürmedi, Kureyşliler’in el-Emin diye çağırdığı, son derece ahlaklı, akıllı, ticareti bilen Efendimiz(s.a.v)’i buldu.  Efendimiz(s.a.v), dört deve karşılığı Hz. Hatice(r.anha) ile anlaştı. Kölesi Meysere’yi Efendimiz(s.a.v)’in emrine verdi. Meysere’ye; “Sakın O’na muhalefet etme, emirlerine karşı gelme.” diye sıkı sıkı tembih etti. Ona Efendimiz ile ilgili her şeyi gözlemlemesini ve gelince kendisine anlatması talimatını verdi ve kervan Şam’a doğru yola çıktı. Meysere yolculuk sırasında olağanüstü olaylara şahit oldu. Bu olaylardan en önemlisi kervan Şam’ın bir kasabası olan Busra’ya gelince uygun bir yerde konakladılar. Efendimiz bir ağacın yanına giderek gölgesine oturdu. Onların bulunduğu yerin karşısındaki Kiliseden kervanı izleyen rahip Nastura Efendimiz’i görünce büyük bir heyecan yaşadı. Rahip hemen kervanın yanına gelerek Meysere’ye, “Şu ağacın altında gölgelenen kimdir?” diye sordu. Meysere “Kureyş halkından biri.” dedi. Rahip Nastura, “Şimdiye kadar Peygamberlerden başkası bu ağacın altında gölgelenmemiştir.” dedi. Rahip Nastura gölgelenen kişinin Peygamber olup olmadığından emin olmak için Meysere’ye, “O’nun gözünde hafif kızarıklık var mıdır?” Meysere, “Evet hiç kaybolmayan kızarıklık vardır.” dedi. Kızarıklık olduğunu öğrenince büyük bir iç çekti ve büyük bir hasretle inledi “O son Peygamber’dir.” dedi. Meysere hayrete kapılmıştı. Kervan dönüşünde de Meysere’yi şaşırtan mucizevî olaylar devam etti. Kervan kavurucu çöl sıcağında ilerlerken Efendimiz(s.a.v)’i sürekli olarak bir bulutun izlediğini fark etti. O gidince giden, O durunca duran bir bulut. Gördüklerinden sonra Meysere Efendimiz(s.a.v)’e olan hayranlığı artıyordu. O’na karşı büyük bir muhabbet beslemeye başladı.

    Artık yolculuk sona ermişti. Hz. Hatice (r.anha)Mekke’ye giriş yolunu gören evin üst katında hanımlarla oturuyordu, tam öğle vaktiydi. Gelen kervanı izleyen Hz. Hatice(r.anha), Peygamberimiz(s.a.v)’i ve onu takip eden bulutu gördü ve hayretler içerisinde yanındaki hanımlara da gösterdi.

    EVLİLİK TEKLİFİ HZ. HATİCE’DEN GELDİ 

    Allah Resulü (s.a.v) Hz. Hatice(r.anha)’nin yanına gelerek yaptığı alışveriş hakkında bilgi verdi. Çok kârlı bir alışveriş olduğunu anlayan Hz. Hatice(r.anha) memnun oldu. Daha sonra Meysere başlarından geçenleri büyük bir heyecanla anlatır. Hz. Hatice(r.anha)’nin kalbi huzurla dolar.Artık emindir, aradığı son Peygamber Abdullah’ın oğlu Hz. Muhammed’dir. O gün Mekke'nin en zengin, en ileri gelen şahsiyetlerinin (Ebu Süfyan, Ebu Cehil, Akabe b. Ebi Muayt gibi) evlenme tekliflerini reddetmiş ve gözü sürekli fazilet, insanlık, dürüstlük, sadâkat vb. sıfatlara süslenmiş birisini aramış ve Allah Resulü'nü tanıyıncaya kadar başka birisiyle evlenmeye gönlü rıza göstermemişti. Fakat Resulü Ekrem’le tanıştıktan sonra, Hazret'in fakirlik ve öksüzlüğüne bakmamış, bizzat kendisi evlilik teklifinde bulunmuştu.

    Hz. Hatice(r.anha), kız kardeşi Hale binti Huveylid’e Efendimiz(s.a.v)’le evlenmek istediğini söyledi. Daha sonra arkadaşı Nüfeyse binti Müneyye’ye anlattı. Onlardan aracı olmalarını istedi. Nüfeyse hanım Efendimiz(s.a.v)’le konuştu ve O’na Hz. Hatice(r.anha)’nin kendisiyle evlenmek istediğini söyledi. Bu arada Hz. Hatice(r.anha)’nin kız kardeşi de Efendimiz(s.a.v)’in arkadaşı Ammar b.Yasir(r.a)’le konuştu. O da, sevgili amcaları Hz.Hamza(r.a) ve Ebû Tâlib’e durumu arzetti. Onlarla istişare etti. Sonunda evliliğe karar verdi. Hz. Hatice’nin (r.anha) evinde Ebû Tâlib ve Varaka bin Nevfel’in karşılıklı hitabelerinden sonra yirmi dişi deve mihirle nikâhları kıyıldı. Hz.Hatice(r.anha) annemiz kırk yaşında, sevgili Peygamberimiz de yirmi beş yaşlarındaydı.

    Hz. Hatice(r.anha)’nin bir başka özelliği ise o değerli insanın nedenli akıllı, basiret ve dirayet sahibi oluşudur. Öyle ki babasını cahiliyet zamanında meydana gelen "Ficar" harbinde kaybetmesinin ardından, babasından kalan serveti büyük bir dirayet ve basiretle ticarete atmış ve gün geçtikce servetini artırmış ve Mekke'nin en önde gelen zenginleri arasına girmişti. Tarih Hz. Hatice(r.anha)’nin serveti hakkında şöyle diyor: "Onun sadece ticaret yaptığı mallarını 80 bin deve taşıyordu. Dört yüz hizmetçi  onun ticaret ve sair işlerini yürütmekle görevliydi."

    Bu servete sahip olan Hz. Hatice(r.anha) fakirlere, düşkünlere yardım etmeği de ihmal etmemiş ve bu âdetini Resulullah(s.a.v)’la evlendikten sonra da devam ettirmişti." Evet, küçük bir malını kaybetmekle dünyaları yıkılan veya başkalarına  en ufak bir şey verirken canları çıkan, çoğu insanların tam aksine Hz. Hatice(r.anha) bütün servetini Hz.Muhammed Mustafa(s.a.v) nın ayağına  dökmüş ve onun yüce hedefi için sadece kendi servetini değil, canını dahi adamıştı ve o yüce hedef uğruna bütün çilelere severek katlanmıştı.

    Hz. Hatice(r.anha)’nin bir başka özelliği, Allah Resulü(s.a.v)’nün mübarek neslinin ondan devam etmesidir.  Zira Hz. Mâriye(r.anha) hariç (ki onun oğlu İbrâhim küçük yaşta vefat etmiştir) diğer hanımlarının hiçbirisinin çocuğu olmamıştır.

    Hz. Hatice (r.anha) bütün servetini “Muhammedü’l-Emin”e bıraktı. Ticarete devam edildi. Bol kazanç elde edildi. Yaşça büyük olmasına rağmen o, bir hanımefendi olarak efendisine son derece hürmetkâr davrandı. Çok nâzik hareket etti. Son peygambere hanım olma şerefini en büyük nimet bildi. Bunun için maddi ve manevi hiçbir fedakârlıktan çekinmedi. Hizmetiyle aile yuvasını cennetten bir köşe haline getirdi. Misafirperverdi. Cömertti. Şefkat ve merhametliydi. Yetimlere, kimsesizlere sığınakdı. Güleryüzlüydü. Firaset sahibi idi. Efendisinin gözünden, sözünden ve hareketlerinden maksadını anlardı. 

    Hz. Hatice(r.anha)’nin sadakati, Cenab-ı Hakk’ın lütfuna da mazhar oldu. Cebrail (a.s)  vasıtasıyla Cennetle müjdelendi. Hz. Hatice(r.anha), sadece o zamana değil, ahir zamana da ışık tutuyor. Hayatıyla, davranışlarıyla, ailedeki konumuyla genç hanımlara örnek oluyor. İmanda, sabırda, iffette, güzel ahlâkta sergilemiş olduğu sağlam duruşunu, bugün anlamak ve yaşamak kolay değil. Ancak o yolda olmaya dahi ihtiyacımız var. Manevi olarak hasta asrımızı, O’nun davranışlarını yaşatmakla iyileştirebiliriz. Belki bu sayede Peygamber Efendimizin (s.a.v) tek dostu olan Hz. Hatice(r.anha) Validemize, saygı ve  hürmeti göstermiş olur, ve böylece Efendimizins.a.v) sevgisine mazhar olabiliriz.

    ZEYD’İN ÂZAD EDİLMESİ

    Bir sefer dönüşü yeğeni Hâkim İbni Hizam henüz küçük bir çocuk olan Zeyd İbni Hârise’yi köle olarak satın alıp Mekke’ye getirdi. Hizmet etmesi için halası Hz. Hatice(r.anha) annemize verdi. İki Cihan Güneşi Efendimiz, çocuğu görünce hanımına: “Eğer bu köle benim olsaydı, muhakkak onu hürriyetine kavuştururdum.” buyurdu. Hz.Hatice (r.anha.) annemiz bu söz üzerine Zeyd’i efendisine hediye etti. Efendimiz(s.a.v) de bu yavrucağızı azâd edip hürriyetine kavuşturdu.

    Aile yuvaları işte böyle firaset sahibi, anlayışlı, itaatkâr hanımefendilerle Cennetten bir köşe haline gelir. Efendisinin bir dediğini ikiletmeyen, onun sevdiğini kendisinin sevgisi bilen, onun arzularının yerine gelmesini, onun mutluluğunu öncelikle hedefleyen hanımefendilerle...

    Hz. Hatîce(r.anha)’nin Fedakârlığı 

    Çok fedâkar ve alçak gönüllü olan Hz. Hatice(r.anha) Validemiz, varlıklı bir hanım olmasına karşın evinin işini kendisi görür, hizmetçi kullanmazdı. Özellikle de eşinin ve çocuklarının ihtiyaçlarını kendisi karşılardı. Şüphesiz isteseydi çok sayıda hizmetçisi olurdu. Fakat o sadeliği tercih etmiş ve kibirden uzak bir hayat sürmüştü.

    Hz. Hatice(r.anha)’nin bu fedakârlığı yalnızca eşi ve çocuklarıyla sınırlı değildi. Rasûlullah(s.a.v)'ın aile efradına ve çevresine de ilgi ve alâka gösteriyordu. Peygamberimizin sütannesi Hz. Halime(r.anha)'yi düğünlerine davet ettiklerinde, Hz. Hatice(r.anha), Hz. Halime(r.anha)'yi el üstünde tutmuş, ziyadesiyle alâka göstermişti. Hz. Hatice(r.anha) kayınvalidesi konumunda bulunan Hz. Halime(r.anha)'ye çok sayıda dişi deve hediye etmişti. Hepsi bu kadar mı? Tabiî ki hayır! Kıtlık zamanında Halime (r.anhâ) sütoğlu Rasûlullah'a gelip sıkıntı çektiğini belirtince Hz. Hatice(r.anha) Validemiz hemen kırk koyun ve bir binek devesi hediye ederek Hz. Halime(r.anha)'yi bu sıkıntılı durumdan kurtarmıştı.

    PEYGAMBERİMİZİN HZ. HATİCE’DEN DÜNYAYA GELEN ÇOCUKLARI

    Hz. Hatice (r.anha.) annemizin bu evlilikten iki erkek, dört kız çocuğu oldu. İlk çocuğu Kasım’dı. Efendimiz onunla künyelendi. Ebe’l-Kasım dendi. İki yaşına kadar yaşadı. Kızları ise, Zeynep, Rukıyye, Ümmü Gülsüm ve Fâtıma idi. Son çocukları Abdullah’dı. Nübüvvetten sonra doğdu. Çok kısa ömürlü oldu. Daha henüz sütten kesilmeden öldü.

    Kasım ve Abdullah isimli iki oğlunun lakapları Tahir ve Tayyib idi. İkisi de İslam devrinde dünyaya gelmişlerdi. Kızların hepsi de İslamiyet’ten önce doğmuşlardır. Efendimiz (s.a.v) ile Hz. Hatice’nin (r.anha) aile hayatları, çok mutlu ve huzurlu bir şekilde geçmiştir. Her zaman birbirlerine karşı anlayışlı olmuş, desteklerini hiçbir zaman esirgememişlerdir. O zamanki ve günümüze kadar gelen tüm insanlara örnek bir aile olmuşlardır. Ahlâk, karakter ve hayata bakışları değerlendirildiğinde bu iki insandan birbirine daha münasip başka bir çift gösterilemez. İlişkilerinde asla bencilliğe yer yoktu, birbirlerini kendi nefislerine tercih etmişlerdi. İşte böyle olduğu için ortaya mükemmel bir evlilik çıkmış ve tüm insanlığa örnek olmuştur.

    İlk çocukları Kâsım ile ilgili ibret alınacak bir hâdise şu şekilde cereyan etmiştir…

    Hüseyin b. Ali b. Ebî Tâlib (r.anh) anlatıyor: “Rasûlullah’ın (s.a.v) oğlu Kâsım vefat edince Hz. Hatice (r.anhâ): “Ey Allah’ın Rasûlü! Kâsım’ın sütü taştı. Keşke Allah süt çağını tamamlayacak kadar onun ömrünü uzatsaydı.” dedi. Aleyhissalatu vesselam, bunun üzerine: “O süt devresini cennette tamamlayacak!” buyurdular. Hz. Hatice(r.anha): “Ey Allah’ın Rasûlü! Şayet bunu bilseydim, onun acısına sabretmem kolaylaşırdı.” dedi. Aleyhissalatu vesselam: “Dilersen Allah’a dua edeyim de sana onun sesini işittireyim.” dedi. Ancak Hz. Hatice(r.anha): “Hayır, ey Allah’ın Rasûlü! Ben Allah ve Rasûlü’nü tasdik ediyorum.” dedi.”

    Acaba böyle bir teklife biz muhatap olsaydık ne cevap verirdik? Evet, Hz. Hatice(r.anha) Validemiz her zamanki gibi asil ve olgun bir duruş sergilemiştir...

    HİRA MAĞARASI VE TEFEKKÜR

    Peygamberlik gelmeden önce Hz. Muhammed(s.a.v) Efendimiz’in şehirden uzakta, yalnızlık ona sevdirilmiş, 40 yaşında, özellikle Ramazan ayında yaklaşık bir ay müddetle Mekke’den çıkar, Hira Mağarası’na giderdi. Orada ibadet ederdi. Tefekküre dalar, Kâbe’yi seyrederdi. Bu gidiş-gelişler esnasında yoldaki ağaçlar kendine selâm verir, Bir takım ışıklar görmeğe sesler duymağa başlar, Bunların cinlerle ve kâhinlerle ilgili olduğunu zannederek korkardı. Zaman zaman bu hallerini hayat arkadaşı ve sırdaşı muhtereme hanımına anlatır ondan teselli beklerdi.

    Hira’da tefekkür yoluyla ibadet ettiği günlerde Hz. Hatice(r.anha)validemiz onunla hep meşgul olmuş, eve dönmesi geciktiği zaman hizmetkârları vasıtasıyla ona ulaşmıştır. 

    Bir gün annemize şöyle açıldı: “Ey Hatice! Ben ışıklar görüyor, sesler işitiyorum. Ben bir kâhin olmaktan korkuyorum. Allah'a yemin ederim ki şu putlardan ve kâhinlikten nefret ettiğim kadar, hiçbir şeyden nefret etmem.”

    CEBRAİL ALEYHİSSELAM İLE KARŞILAŞMA

    Hz. Hatice (r.anha) annemiz, efendisindeki cevheri önceden keşfetmişti. Onun son peygamber olarak vazifelendirileceği günleri beklemekteydi. Hizmetini ve hürmetini ona lâyık bir hanımefendi olarak yapmaktaydı. 610 miladî yılının Ramazan ayı Hz. Muhammed(s.a.v), Hira mağarasında bulunduğu sırada daha önce hiç karşılaşmadığı Cebrail(a.s) ona peygamber olduğunu tebliğ ettiği ve vücudunu üç defa kucaklayıp kuvvetlice sıktıktan sonra Alak sûresinin ilk beş âyetini öğrettiği zaman büyük bir heyecana kapıldı ve korkudan yüreği titreyerek evine döndü. 

    HZ. HATİCE’NİN DİKKATİNİ ÇEKEN NUR VE KOKU

    Fahr-i Kâinat Efendimiz büyük bir heyecan içerisinde, yüreği titreyerek evine döndü. Annemiz, Efendimiz’i büyük bir sevinçle karşıladı. Gözünü mübarek yüzünden ayıramadı. Şimdiye kadar görmediği bir nur vardı yüzünde. Etrafa güzel kokular yayılıyordu. Tatlı bir şekilde alnından öptü ve:“Anam-babam sana feda olsun. Yüzünde şimdiye kadar görmediğim bir nur görüyorum. Şimdiye kadar hissetmediğim bir koku alıyorum" dedi. Efendimiz heyecanlıydı. Ancak Beni örtünüz, beni örtünüz!..” diyebildi.

    “SEN HAKSIZLIĞA UĞRAYANLARA YARDIM EDENSİN"

    Hazret-i Hatice annemiz hemen üzerini örttü. Sardı sarmaladı ve yatırdı. Bir müddet dinlendikten sonra kendine gelen Efendimiz kalktı ve başından geçenleri en yakın sırdaşı, teselli kaynağı, biricik hayat arkadaşı ailesine anlattı ve: “Bana neler oluyor Hatice? Doğrusu korkuyorum.” dedi. Hakkı, hakikatı tam kavramış olan annemiz bir peygamber hanımı olarak Efendimiz’deki korku ve endişeyi şu sözleriyle gidermeye çalıştı:“Öyle deme! Yemin ederim ki Allah hiçbir zaman seni utandırıp üzmez. Çünkü sen akrabanı gözetir, doğru konuşur, işini görmekten âciz kimselerin elinden tutarsın. Yoksulları kayırırsın. Misafirleri ağırlarsın. Haksızlığa uğrayan kimselere yardım edersin" dedi.

    Başına gelenleri anlattıktan sonra, “Bana neler oluyor, Hatice?” diyerek kendinden korktuğunu söyledi. Bunun üzerine Hz. Hatice(r.anha) Resûlullah(s.a.v)’ın korku ve endişelerini gideren şu sözleri söyledi: “Öyle deme! Yemin ederim ki Allah hiçbir zaman seni utandırıp üzmez. Çünkü sen akrabanı gözetirsin, doğru konuşursun, işini görmekten âciz kimselerin elinden tutarsın, yoksulları kayırırsın, misafirleri ağırlarsın, haksızlığa uğrayan kimselere yardım edersin” (Buhârî, “Bedʾü’l-vaḥy”, 3, “Tefsîr”, 96/1, “Taʿbîr”, 1; Müslim, “Îmân”, 252). 

    VARAKA BİN NEVFEL’İN TAVSİYESİ

    Hz. Hatice(r.anha) daha sonra Hz. Peygamber(s.a.v)’i alıp amcasının oğlu Varaka b. Nevfel’e götürdü. Sonra birlikte Varaka bin Nevfel’e gittiler. Durumu ona anlattılar.  İbrânîce bilen, bu sebeple Tevrat ve İncil’i okuyan, daha önceleri Hıristiyanlığı kabul etmiş olan bu âlim, Resûl-i Ekrem’i dinledikten sonra ona görünen meleğin bütün peygamberlere vahiy getiren melek olduğunu, korkulacak bir şey olmadığını, Sen bu ümmetin Peygamberisin. Ah, ne olurdu kavmin seni yurdundan çıkaracakları zaman ben sağ ve genç olsaydım.”  dedi. (Buhârî, “Bedʾü’l-vaḥy”, 3)

    Efendimiz:“Onlar beni çıkaracaklar mı?” dedi.

    Varaka da:“Evet çıkaracaklar” dedi ve şunları ilâve etti: “Yeni bir din tebliğ eden kimse yoktur ki, düşmanlık ve işkence görmesin. Eğer ben senin dâvet günlerine yetişecek olursam sana yardım ederim” diye de destek verdi.

    Hz. Hatice(r.anha) annemiz, Efendimiz’i hep düşünceli görmekteydi. Büyük bir görev yüklenmişti. İçinde bulunduğu cemiyette bu vazifeyi yerine getirmek kolay değildi. Bütün dünya karşısında yer alıyordu. Efendimiz bu büyük derdini annemize: “Bana kim inanır ya Hatice!” diye seslendirdi.

    Hz. Hatice(r.anha)validemiz de Resûl-i Ekrem(s.a.v)’e, “Senin Allah’ın resulü olduğuna şehâdet ederim” diyerek Müslümanlığı kabul etti. Hz. Hatice(r.anha), yeryüzünde sadece üç Müslümanın bulunduğu İslâmiyet’in ilk günlerinde Resûlullah(s.a.v) ve Hz. Ali(r.a) ile beraber bazan Kâbe civarında, bazan evinde ibadet etti. (Müsned, I, 209-210)

    İSLAM'IN İLK MÜ'MİNİ

   Soyu sopu, zenginliği, güzelliği ve olgunluğu ile şeref timsali annemiz büyüklüğüne büyüklük katan, firasetli davranışıyla şeref ve izzetini artıran şu sözleriyle Efendimize destek verdi: “Sana kim inanmaz ki? Önce ben inandım.” deyip kelime-i şehadet getirdi. İslâm’ın ilk mü'mini oldu. Allah Resûlü’nün ilk destekçisi oldu. Ona sevgisini, sadâkatini, itaatini ve refikalığını gösterdi. Dünya durdukça bu yüce davranışıyla anılmasını sağladı.

    MÜSLÜMANLARIN İLK KILDIĞI NAMAZ 

    Sevgili Peygamberimiz ‘in ilk eşi Hz. Hatice(r.anha), İslam'dan önce Cahiliye'nin kirine bulaşmamış, tertemiz bir hayat yaşamıştı. Bu nedenle Mekkeliler onu Tâhire olarak anıyorlardı. Resûl-i Ekrem'in en büyük hanımı olması sebebiyle daha sonraki dönemlerden itibaren "Kübrâ" sıfatıyla anıldı.

    Hz. Hatice, ilklerin ilkiydi. İk eş, ilk göz ağrısı ve ilk mümin. Sevgili Peygamberimiz, Cebrail'den namaz kılmayı öğrenir öğrenmez ilk olarak ona koştu. Namazı ilk ona öğretti. İlk kez ona imam oldu ve cemaatle ilk namazı onunla kıldı.

    Sevgili hanımının iman etmesi üzerine Efendimiz(s.a.v) büyük bir moral buldu. Hemen ona abdest almayı öğretti. Sonra Cebrâil'den (a.s.) gördüğü şekliyle birlikte gizli gizli namaz kılmaya başladılar. Bir müddet sonra çocuk yaşta Ali (k.v.) onları ibadet ederken gördü. Ne yaptıklarını sordu. Efendimiz(s.a.v)’in açıklamaları üzerine o da Müslüman oldu. Yeryüzünde üçüncü Müslüman olma şerefine erdi. Hz. Hatice(r.anha)’nin sadakatı, Cenab-ı Hakk’ın lütfune mazhar oldu. Bir gün Cebrail (a.s) Peygamber Efendimize(s.a.v)gelerek şöyle söyledi; "Hatice’ye Allah’ın selamlarını söyle ve Onu Cennette inciden yapılmış bir saray ile müjdele"dedi. Resul-i Ekrem, "Ya Hatice, bu Cebrail’dir, sana Allah’tan selam getirdi" deyince, Hz. Hatice, Allah’ın selamınıbüyük bir memnuniyetle kabul etti ve Cebrâil’e de iade-i selamda bulundu. Bu hadise Hz. Hatice(r.anha)’nin Allah katındaki değerinin çok güzel bir göstergesi olduğu gibi, daha hayatta iken Cennetle müjdelenmiş oldu.

    Ahlak ve Adetleri

    Evlatlarına karşı çok şefkatli idi. Ev işlerini de hakkiyle bilen bir hatundu. Peygamberimize (s.a.v) karşı büyük hürmeti ve sevgisi vardı. Hem peygamberliğinden önce hem sonrasında, Resulullah (s.a.v) ne buyurursa itiraz etmeden kabul eylerlerdi.

    Faziletleri ve Menkıbeleri

    Hz.Ebu Hureyre (r.a) rivayet eder, Allah Resulu buyurdu: “Dört hatunun faziletleri bütün dünya hatunlarının faziletlerinden üstündür. Meryem Binti İmran, Firavun'un karısı Müzahim kızı Asiye, Hatice binti Huveylid ve Fatma binti Muhammed." Peygamber (s.a.v) bir başka beyanında da şöyle buyurmuştur: Âlemlerin hanımlarının hanımefendileri dört kişidir; Huveyled kızı Hatice, Muhammed kızı Fatıma, Müzahim kızı Asiye ve İmran kızı Meryem.” (Şerh-i Nehcül Belaga ibn-i Ebi’l-Hadid, 10/266).

    Bir ara Hz.Hatice (r.anha)validemiz Resulullah (s.a.v)'ı aramak için dışarıya çıkmıştı. O sıra bütün Araplar Zatı Saadetlerine düşman idiler. Cebrail (a.s), kendine bir adam kıyafetinde görünür. "Acaba bu adam düşman mıdır, değil midir" diye Peygamberimizi (s.a.v) ona sormaktan çekinir. Eve döndüğünde, Resulullah (s.a.v) dönmüştür, olayı anlatır. Zatı Saaadetleri buyururlar:"Senin gördüğün ve beni sormak istediğin o zatın kim olduğunu biliyor musun? O Cebrail Aleyhisselam idi. Bana dönüp onun selamını sana bildirmemi söyledi ki, cennette senin için incilerden yapılmış bir bina hazırlanmıştır. Tabii orada böyle üzüntülü, sıkıntılı ve zahmetli külfetli şeyler bulunmayacaktır."

    Bir ara Cebrail (a.s) Peygamberimiz (s.a.v)'in huzuruna gelip: “Hak Teâla Hatice’ye selam eder. Sen bunu Hatice'ye ulaştırasın." Resulullah ulaştırır. 

    Hz.Hatice:"İnnallahe hüve's-selam. Hak Teâla selamın ta kendisidir. Cebrail’e de Selam olsun. Sana da Selam olsun Ya Resulallah."Bu vaka Hz.Hatice (r.anha)'nin dini ferasetine delalet eder. Burada cevabında "Ve Aleyhisselam" (O'na da selam olsun dememiştir.)

    Sahabiler ilk başta namazda teşehhüd okudukları zaman "Et-Tahiyyatü Lillah" demezler ve "es-selamü Al'llah" derlerdi. Peygamber Efendimiz (s.a.v) böyle söylenmesini men ettiler ve buyurdular ki; "Allah Teâla’nın esasen "Selam" ismidir. Bunun yerine "Et-tahiyyatü lillah" deyiniz"Bir ara Resul-i Ekrem (s.a.v) hasta olan kızı Hz.Fatıma (r.a)'ı ziyaret eder. Buyurur: Kızım nasılsın?" Hz. Fatıma(r.anha) arz eder: İyi değilim, hastayım, işin fena tarafı şu ki, evde yiyecek hiçbir şey de yok. Peygamberimiz(s.a.v) buyurur: Kızım sen istemez misin ki, dünyanın bütün kadınlarının hanımı olasın? Hz. Fatıma arz eder: Babacığım, Meryem bint-i İmran ne idi? Peygamberimiz buyurur: O kendi devrinin kadınlarının hanımı idi, sen de kendi devrinin kadınlarının hanımısın. Hatice de son devrin kadınlarının en iyisi ve hanımıydı.

    HZ. HATİCE’NİN VEFATI 

    Adeta bir kadının zor günlerde eşinin yanında nasıl durması gerektiğini gelecek zamanların hafızasına kazıyordu. Efendimizin güzel ahlâkını fark edip onu nasıl aşkla sevdiyse, vefatına kadar aynı şekilde üzerine titredi. İlk Müslümanlar boykota maruz kaldıklarında, işte o Hatice boykot vadisinin kanatsız meleği oluverdi. Varını yoğunu eski ve yamalı elbiseler içinde boykota maruz kalmış müminlere harcıyordu. Hatta Hz. Fatıma'ya hazırladığı çeyizi bile, bu açlık günlerinde müminlere bağışladı. Boykotun son günlerinde açlıktan benzi sararmış ve yamalarla kendisini ancak örten bir elbiseyle efendimizin huzuruna çıktığında efendimiz gözyaşlarını tutamamıştı.

    Üç yıl süren ambargo sona erdiğinde Hz. Hatice'nin takati kesilmiş, hastalanarak yatağa düşmüştü. Bir zamanların göz kamaştıran servetinin sahibi Hz.Hatice(r.anha) artık tüm mal varlığını cömertçe tüketmiş canından başka verecek bir şeyi de kalmamıştı. Sıkıntılara, ezâ ve cefâlara fedakârâne bir şekilde sabretti. Tahammül gösterdi. Nihayet her fâni gibi onun da ömrü doldu. Dünyada ektiklerini biçmeye, ebedî ve sıkıntısız bir hayata, Cennete vasıl oldu.

    Nübuvvetin sekizinci senesi, hicretten üç sen önce, Ramazan ayının başında 10 Ramazan’da (19 Nisan 620)  vefat etti. Aynı sene Efendimiz amcası Ebû Tâlib’i de kaybetti. O seneye üzüntü, keder yılı manâsına “Senetü’l-Hüzn” dendi.

    Hz. Hatice(r.anha) hastalığı şiddetlenince Allah Resulü (s.a.v)’e dönerek;Ya Resulallah beni dinlemeni ve vasiyetimi yerine getirmeni istiyorum.Birincisi; önce sana hakkıyla hizmet edemedim,beni affetmeni istiyorum yâ Resulallah.! dedi.Allah Resulü (s.a.v);“Hayır,asla senden hiçbir kusur görmedim,sen yapman gerekenin en iyisini yaptın,hiç kimse yorulmamıştır senin yorulduğun kadar,sen ki bütün malını Allah’ın yolunda sarfettin.” dedi.

    Hz.Hatice Peygamber Efendimiz (s.a.v)’e, Fatıma (r.a)’yı işaret ederek, ikincisi sana diyeceğim şey şudur ki; “Sana o’nu vasiyet ediyorum benden sonra garip ve yetim kalacaktır. Hiçbir Kureyşli kadın ona eziyet etmesin, onun yüzünü kimse incitmesin, yüzüne kimse bağırmasın, kötü bir şey söylemesin.” dedi. Üçüncüsü, ben kabirden korkuyorum, sana vahiy indiğinde giydiğin abayı, onunla beni kabre koymanı istiyorum. Bunun üzerine Allah Resulü (s.a.v) de abasını Hz. Hatice’ye getirir ve bundan epey sevinç duyuyordu.

    Hz. Hatice validemiz vefat edince Allah Resulü (s.a.v),bizzat onun cenazesinde bulunuyor, yıkanma ve hazırlanmasında kendisi eşlik ediyordu. Kefenleneceği sırada, Cebrail (a.s) aniden iniyor; Ya Resulallah, Allah’ın sana selamı var, sana en güzel ikram ve dileklerde bulunuyor.

    Ve sana diyor ki; Ya Muhammed! Hatice’nin kefeni bizdendir, çünkü o bütün malını bizim yolumuzda harcamıştır.

    Böylece Cebrail (a.s) bir kefenle gelerek, dedi ki; Ya Resulallah, işte Hatice’nin kefeni, bu kefen Allah Teâla’nın cennetten kendisine hediye ettiği kefendir. Böylece Hz.Hatice, önce Allah Resul’ünün abası sarılıyor, sonra Cebrail’in getirdiği kefene sarılıyordu. Böylece Hz.Hatice iki kefenle kefenlenmiş oluyordu. Biri Allah Teâla’nın gönderdiği kefen, diğeri de Allah Resulü (s.a.v)’in verdiği kefen. 

    64 sene 6 ay yaşamış olan Hatîce Validemiz, ölüm döşeğindeyken Rasûlullah ve üç kızı, Zeyneb, Ümmü Külsüm ve Fâtımâ yatağının etrafında oturmuşlar bu mübarek hanımefendiye son kez bakıyorlardı. Efendimiz (s.a.v) ise, ölüm ona biraz daha kolay olsun diye; Allah’ın Cennet’te onun için hazırladığı nimetleri sayıyordu. Validemizin ise ağzından şu sözler dökülmüştür: “Allah’ım, sayamayacağım kadar övgüye layıksın! Allah’ım, senin huzurunda sana varmayı hoşnutsuzlukla karşılamam. Ancak ben, bana vereceğin nimetlere layık olabilmek için daha fazla fedakârlıkta bulunmayı istiyorum.”

    Peygamberimiz Hatice annemizi vefat ettikten sonra da asla unutmadı. Hz. Muhammed (sav) yirmi beş yıl süren mutlu bir evlilikleri süresince, Araplarda çok evlilik birgelenek olmasına ve eşi Peygamber Efendimizden on beş yaş büyük olmasına rağmen başkasıyla evlenmedi. Ebu Talib’in vefatından üç gün sonra Hz. Hatice(r.anha)’nin de vefat etmesi Peygamber Efendimizi(s.a.v) çok etkiledi Bir taraftan azılı müşriklere karşı kendisini daima koruyan amcasını, diğer taraftan yirmi beş yıllık sadık hayat arkadaşını ve destekçisini kaybetmişti.

    Hz. Hatice (r.anha.) annemiz miladî 620 tarihinde Rabbimizin müjdelediği Cennetteki sarayına uçtu. Bedeni Mekke şehrinde kaldı.  Hacun kabristanındaki kabrine onu efendimiz elleriyle yerleştirdi. O tarihte farz olmadığı için cenâze namazı kılınmadı. 

    Efendimiz(s.a.v):“Allah’a yemin ederim ki bana Hatîce’den daha hayırlı bir hanım verilmemiştir. İnsanlar beni inkâr ettiği zaman o bana iman etti. İnsanlar beni yalanladığı zaman o beni tasdik etti. İnsanlar beni mahrum ettiği zaman o bana malıyla sahip çıktı. Allah beni ondan, diğer hanımlara nasip olmayan çocuklarla rızıklandırdı.”  (Taberânî, el-Mu’cemu’l-Kebir, XXIII, 13.)

    Hz. Hatice(r.anha)’nin ölümünden etkilenen Peygamber Efendimiz (s.a.v), buna mukabil büyük bir vefa gösterir. Ömrü boyunca mübarek eşini hiç unutmaz. Hatıralarına değer verir. 

    Kanûnî Sultan Süleyman tarafından Hz. Hatice’nin kabri üzerinde yaptırılan türbe, Mekke’nin Suud yönetimine geçmesi üzerine diğer türbelerle birlikte 1926 yılında yıktırılmıştır. (DİA, VII, 388).

    PEYGAMBERİMİZ EŞİ HATİCE’Yİ (R.A.) HİÇBİR ZAMAN UNUTMADI

    Resûl-i Ekrem, Hz. Hatice’nin vefatından sonra çeşitli hanımlarla evlendiği halde onu hiçbir zaman unutmamış, eşinin fedakârlığını ve dostluğunu her fırsatta anmış, evde koyun kesildiği zaman Hatice’nin eski dostlarına ondan birer parça göndermeyi ihmal etmemiştir. Bir defasında Hatice’nin kız kardeşi Hâle’nin içeri girmek üzere izin istediğini duyan Hz. Peygamber, onun sesini ve izin isteme tarzını Hatice’nin sesine ve tavrına benzeterek heyecanlanmış ve, “Allahım, bu Huveylid kızı Hâle’dir!” demişti.  

    Hz. Aişe(r.anha) annemiz kendi ifadesiyle ölüp gitmiş bir kadını kıskanmıştı. "Allah sana ondan hayırlısını verdi!" demekten alıkoyamamıştı kendini. Sevgili Efendimiz buğulu gözlerle validemize şefkatle bakarak şu sözleri söyledi: “Ey Aişe! Herkes beni inkâr ettiğinde Hatice bana inandı! Çevremdekiler "Yalan söylüyorsun!" dediklerinde o "Doğru söylüyorsun! Asla çekinme!" dedi. İnsanlar maddi varlıklarını köşe bucak saklarken o servetini önüme döktü. Dünyada bir başıma kaldığım günlerde "Üzülme zamanla zorlukların yerini kolaylıklar alacak" dedi. Ben Hatice'yi güzelliğinden dolayı değil bunun için unutmuyorum!" Efendimiz kendisine Hatice'sini hatırlatan her şeyi aziz tuttu. Onu seveni sever, dost olana dost olurdu. Aralarındaki sevgi o kadar büyüktü ki, eşi öldükten sonra dahi onun uzak akrabalarına bile hürmet ve ikram etti.

    Âişe (r.anha) dedi ki: “Kendi kendime: Bundan sonra hislerimi artık içimde tutacağım ve artık Hatîce’yi çirkin bir sözle anmayacağım.”

    Hz. Aişe(r.anha) validemiz, Efendimiz(s.a.v)’den özür dilercesine: “Ya Resûlallah! Allah’a yemin olsun ki, bundan sonra Hatice’nin hatıralarını sizden dinlemek istiyorum.” dedi. Yine Hz. Aişe(r.anha)validemizin bildirdiğine göre, Hz. Hatice(r.anha)’yi yad edip onun için dua etmesi Peygamber Efendimize büyük haz verirdi.

    Peygamber Efendimiz(s.a.v) ömrü boyunca mübarek eşini hiç unutmadı. Hatıralarına değer verdi. Bedir Savaşı sırasında kızları Zeynep’in eşi Ebü’l-As Müslümanların eline esir düştü. Zeyneb, kocasını esaretten kurtarmak maksadıyla, evlendiği zaman annesi Hz. Hatice(r.anha)validemiz tarafından kendisine hediye edilen gerdanlığı gönderdi. Eşinin hediyesi olan gerdanlığı gördüğünde çok duygulanan Peygamber Efendimiz(s.a.v), gerdanlığı Zeyneb’e geri göndermelerini rica etti.

    Hz. Hatice(r.anha)validemizin hayatı, Allah’ın rızası, ailenin huzuru, dünya ve ahiret saadetinin kazanılması hususunda Müslüman aileler için çok önemli bir örnek teşkil eder. Onun hayat tarzı ve fedakârlığı anısının ölümsüzleşmesini netice verdi. Çünkü Hz. Hatice (r.anha) Müslümanlar arasında çok sevildi. Arap olan veya olmayan birçok Müslüman aile kız çocuklarına onun adını vererek sevgilerini gösterdiler.

    Bir gün Hz. Aişe (r.a) validemiz evinde, ihtiyar bir kadın Resulullah'ı (s.a.v) ziyarete geldi. Efendimiz ona fazlasıyla ikramda bulundu. Abasını sırtından çıkardı, yere serdi ve üzerine oturttu. Kadın gittikten sonra Hz. Aişe (r.a) sordu :Ya Resulullah!... (s.a.v) Kimdi bu ihtiyar kadın?.. 

    Resulullah (s.a.v) cevap verdi: Hatice’nin ziyaretçisi ve dostlarından idi. (Tirmizi)

    ALLAH’IN SELAM GÖNDERDİĞİ KADIN 

    Ayrıca onun bu ümmetin kadınlarının en hayırlısı olduğunu belirtmiştir. Nitekim bir defasında Cebrâil Resûlullah’a gelerek Hatice’ye hem Cenâb-ı Hakk’ın hem de kendisinin selâmını söylemesini ve ona içinde hiçbir gürültünün, çalışıp yorulmanın bulunmadığı oyulmuş inciden yapılma bir köşkün verileceğini müjdelemesini bildirmiştir. (Buhârî, “ʿUmre”, 11, “Enbiyâʾ”, 45, “Menâḳıbü’l-enṣâr”, 20, “Nikâḥ”, 108, “Edeb”, 23, “Tevḥîd”, 32; Müslim, “Feżâʾilü’ṣ-ṣaḥâbe”, 69, 71-78).

    Tüm zamanların kadınlarına örnek olmaya devameden Hz.Hatice(r.anha)validemiz için Efendimiz(s.a.v): Bir gün eliyle göğü ve yeri işaret ederek;"Göklerin en hayırlı kadını İmran'ın kızı Meryem, yeryüzünün en hayırlı kadını ise Hüveylid'in kızı Hatice'dir" (Buhari, "Menakibu'l Ensâr", 20; Müslim, "Fezâilü's-Sahâbe" 69) buyurdu ve gayet veciz bir ifadeyle onun tartışılmaz üstünlüğünü dillendirdi. Ona ve kendisine benzeyenlere selam olsun.

    Hz. Fâtıma ile ilgili ise hem hüzünlü hem de bizlere acı acı tebessüm ettirecek bir hâdise gerçekleşir: Bir gün Fâtıma, babasına “Yâ Rasûlallah, Cebrail’e sorup annemin durumunu öğrenmeden içim rahat etmeyecek.” demişti. Bunun üzerine Hz. Peygamber bunu Cebrail’e sordu o da Hatîce’nin Cennet’te Meryem ve Sâre arasında olduğunu söyledi.Evet, Peygamberimiz (asm) Hz. Hatice (r.anha) haytta iken O'nun üstüne başka bir hanım almamıştı.

    Efendimiz(s.a.v)Mekke'nin fethi için yola çıktığında;Onbin kişilik İslam ordusu Mekke'ye yaklaşırken Efendimiz sevgili eşinin Hacun'daki kabrine uğradı. Tüm insanlığa vefa dersi verir gibiydi. Mezarın başında durdu. Ellerini açtı ve zihninde eski günlerin hatıralarını canlandırırken kim bilir ne dualar etti? 

    "Selam olsun  sana, ey mü’minlerin anası. Selam olsun sana, ey Resullerin efendisinin zevcesi. Selam olsun sana, ey dünya kadınlarının efendisi olan Fâtımet-üz Zehrâ’nın anası. Selam olsun sana, ey ilk iman eden kadın. Selam olsun sana, ey malını, servetini Seyyid-ül Enbiyâ'nın yardımında sarfeden, ona elinden gelen hiçbir yardımı esirgemeyen ve düşmanlar karşısında onu müdâfaa eden. Ey Cebrâil’in kendisine selam verdiği ve yüce Allah’tan kendisine selam getirdiği kimse. Ne mutlu sana Allah’ın verdiği fazl-u ihsandan dolayı. Allah'ın selamı, rahmet ve bereketi senin üzerine olsun."     

    Rabbim şefaatine mazhar olanlardan, onun güzel ahlakını örnek alanlardan eylesin.Amin.

    Kaynaklar:
    1) Kadın Sahabiler, Mevlana Niyaz, Tercüme: Prof Ali Genceli, Toker Yayınları.
    2) Şamil İslam Ansiklopedisi.
    3) İslam Tarihi - Mekke Devri, M.Asım Köksal.
    4) Sahih-i Buhari.
    5) Sîre, 1/202; Tabakât, 1/133; 8/16 / Kainat' ın Efendisi (ASM), Salih Suruç
    6) İbni Hanbel, Müsned,VI, 118. 
    7) Nurdan Damla, Aşka Adanmış Bir Ömür Hz Hatice, 2016, İstanbul, s.7. 
    8) Taberânî, el-Mu’cemu’l-Kebir, XXIII, 13.

    İLK MÜSLÜMAN KADIN HZ.HATİCE