Hz. Âdem (a.s.)’dan, Hatemül Enbiya Hz. Muhammed Mustafa (s.a.v)’e kadar gelmiş geçmiş, bütün peygamberler, insanları tevhide çağırmışlardır. Sevgili Peygamberimiz (s.a.v) de 23 senelik nübüvvetinde ins ve cinni tevhid inancına devet etmiştir.
İnsanın yeryüzündeki ilk görevi iman etmektir. İmanın ilk şartı ve İslamın giriş kapısı da Tevhid ve Şehadet kelimeleridir. Kim, bütün samimiyetiyle kalpten inanarak ve diliyle de “Lâilahe illallah, Muhammedün Resulullah” veya “Eşhedü enla ilahe illallah ve Eşhedü enne Muhammeden abduhu ve Resuluhu”derse, o kimse mümindir, müslümandır. Allah’dan başka ilah olmadığına ve Hz. Muhammed (s.a.v)’in Allah’ın elçisi ve kulu olduğunu ifade eden bu iki kelime, kâinatın en yüce değerleridir.
Görüldüğü gibi, Tevhid ve Şehadet kelimeleri iki bölümden ibarettir. Birinci bölüm, Allah’a imanı, ikinci bölüm ise Efendimiz Hz. Muhammed (s.a.v)’in Peygamber olduğuna imanı ifade etmektedir. Bu iki kelime birbirinden ayrılamaz. Yani Allah’a inanmak, Peygambere inanmayı da gerektirir. Bu iki kelimeye inanan kimse imanın diğer bütün şartlarına inanmış demektir. Buna, “İcmali iman-Toptan iman” denir.
Peygamber Efendimiz (s.a.v) buyurdular ki:“Ben ve benden önceki Peygamberlerin en üstün çağrısı, “Bir olan, eşi ve ortağı bulunmayan Allah’tan başka ilah yoktur (Yani Lailahe illallah) sözüdür.” (Tirmizi, K. Deavat, 122)
“Çocuklarınıza ilk söz olarak “Lailahe illallah” demeyi öğretiniz” (Musannef, 4/3.) buyurması üzerine, Ashab-ı Kiram yeni konuşmaya başlayan çocuklarına ilk söz olarak kelimei tevhidi öğretmişler ve bunu güzel bir yol olarak benimsemişlerdir.
Bu bakımdan her Müslüman hayatı boyunca Tevhid çizgisi üzerinde yaşamak ve çocuklarının gönüllerine bu çizgiyi yerleştirmek zorundadır. Dünya ve ahiret saadeti isteyen bir anne ve babanın çocuklarına yapabileceği en büyük iyilik budur. Unutulmamalıdır ki Allah’tan başka güvenilen ve dayanılan her güç, yok olmaya mahkûmdur.
İ’lây-ı Kelimetullah, Allah’ın adını yüceltmek demek. Dolayısıyla insanın hem iç dünyasında, hem de dış dünyasında Lafza-i Celâl’i (Allah lafzının) sıkça anması yücelmesine vesile olacaktır.
İç dünyalarında Allah (c.c)’ın zikrinden yoksun gönüller, İ’lây-ı Kelimetullah’ın mana ve içeriğinden uzak olmaya mahkûmdurlar. Kalp, Allah’ı zikretmeyince, gerek iç âlem gerekse dış âlem felah bulamaz. Ne yazık ki Allah’ın zikrinden gafiliz. Oysaki ne tatlıdır onu anmak. Ah bir bilsek İ’lây-ı Kelimetullah’ın mana ve ruhuna yaraşır şekilde yaşamanın ne demek olduğunu.
"De'ki, Ey Rasûlüm, Allah istediğini şaşırtır fakat kendisine kalbi ile bağlanmış ve dayanmış olan kimseyi de hidayete erdirir. Bunlar Allah'ın zikri ile kalbleri huzura ve itmi'nana (eren) kavuşan mü'minlerdir. Evet, iyi bilinki kalbler ancak Allah'ı anmakla huzur ve sükûna kavuşur." (Rad Sûresi ,27-28)
Zira sözlerin en güzeli Allah’ın kitabı Kur’an-ı Kerim. Yolların en güzeli, Hz.Muhammed Mustafa(s.a.v)nın sünneti. İnsanların en güzeli de Kur’an ve Sünnete sarılanlardır.
Prof.Dr. Osman Turan; ‘’Türkler İslâm’dan önce cihan hâkimiyeti sloganı ile savaşırken, İslâm’dan sonra, İ’lây-ı Kelimetullah biçiminde değişerek, cihat karekteri kazanmıştır’’ diyor.
Kelime-i Tevhid (Lâ ilâhe illallah Muhammedür Rasulüllah) demektir. Kelime-i Tevhid diye bu mübarek cümleye denir. Kim (Lâ ilâhe illallah) diye ölüverirse, cennete girer.
Her ne kadar bir kişi “Lâ ilâhe illallah” deyince mü’min olursa da, “Lâ ilâhe illallah” demenin kaideleri ve şartları vardır. Ve bu şartları ve kaideleri yerine getirmedikçe, kişinin gönlünden hicabı (perdeyi) gidermez.
“Lâ ilâhe illallah” kelimesi bir macuna benzer. Yani müspet ile menfiden meydana gelmiştir. اِنَّمَا الْمُؤْمِنُونَ الَّذ۪ينَ اِذَا ذُكِرَ اللّٰهُ وَجِلَتْ قُلُوبُهُمْ وَاِذَا تُلِيَتْ عَلَيْهِمْ اٰيَاتُهُ زَادَتْهُمْ ا۪يمَانًا وَعَلٰى رَبِّهِمْ يَتَوَكَّلُونَۚ ﴿2﴾
Kur’an-ı Kerim’de; ‘’Gerçek mü’minler Allah anıldığı zaman kalpleri titrer’’ (Enfal Suresi- 2) buyuruyor. Peygamber (s.a.v.)’de; ‘’Allah’ım korkmayan kalpten sana sığınırım’’ niyazında bulunarak kalbin ehemmiyetini ortaya koymuştur. Demek ki; Kalpler ancak ve ancak İ’lây-ı Kelimetullah ile aydınlanabiliyor.
Tevhid, bir şeyin, bir olduğuna hükmetmek, onu bir bilmektir. İstilahi olarak, mutlak manada Allah’ın bir olduğunu bilmektir. O’ndan başka ilah bulunmadığına, şerik ve benzerden münezzeh olduğuna inanmaktır. İtikad açısından böyle izah edilen tevhid, ameli bakımdan ise ibadeti sadece Allah’a has kılmaktır.
Tevhid Allah’ın zatını aklen tasavvur edilen ve zihnen hayal edilen şeyden tecrid etmektir. Tevhid, bir görme bir bilme halidir. Ayrışmayı kabul etmez. Müslümanın bütün hallerine hâkimdir.
İslam dininin ve bütün peygamberlerin tebliğ ettiği dinin aslı ve esası tevhiddir.
İslam ilim ve sanatları da tevhidin ana fikri etrafında örülmüştür.
Tevhid hakkında en güzel sözü, Hz. Ebubekir (r.a.) söylemiştir: “Hamd olsun o Allah’a ki, mahlûkatına kendisini bilmek için, kendini bilmekten aciz olduklarını bilmekten başka yol vermedi.”
Tevhidin tanımını ilk yapan Cüneyd (k.s) ’dir. Cüneydi Bağdadi (k.s) Hazretleri tevhidin esaslarını şöyle sayar: “Kadim olanı hadis olandan ayırmak, vatandan (maddi ve manevi mekân ve hal) çıkmak, nefsin isteklerinden alakayı kesmek, bilinen ve bilinmeyen her şeyi terk etmek ve hepsinin yerini Allah’ın almasıdır.
Hadis-i Şerif’te de şöyle buyrulmaktadır: “Cenab-ı Hak kıyamet günü buyurur. ‘Ey “Lâ ilâhe illallah” diyenler. Yaklaşınız ve arşımın gölgesinde dinleniniz. Siz beni ben de sizi seviyorum.” ( Sahihi Buhari)
Bu Hadis’ten de anlaşılmaktadır ki; “Lâ ilâhe illallah” demeye devam edenler, Evliyaullah’tan olurlar. Zira Fahr-i Âlem(s.a.v) Efendimiz’e sordular: “Ya Resulûllah, Evliyaullah kimlerdir?” Efendimiz (s.a.v)de: “Allah’u Zülcelali daima zikredenlerdir.”
Bilmiş ol ki bütün ameller “Lâ ilâhe illallah” demeye bağlıdır. Her kim “Lâ ilâhe illallah” demese, onun ameli batıl olur. Onun İçin iman bundan gayri bir kelime ile sahih olmaz. Hz. Muhammed Mustafa (s.a.v)Efendimiz diğer bir Hadis’inde de şöyle buyurmaktadır. “(Miftah-ül Cenneti 'Lâ ilâhe illallah’) Cennet'in anahtarı (Lâ ilâhe illallah)'tır.”
Allah’ın Resulü (s.a.v)Efendimiz ashabıyla birlikte oturup sohbet ederlerken, ashabına “Müflis kimdir?”diye sorar. Ashab-ı kiramda: Bizim aramızda müflis, parası ve malı olmayan kimsedir. Ya Resulallah. Dediler. Efendimiz(s.a.v)de: Şüphesizki ümmetimin müflisi, kıyamet günü namaz, oruç ve zekat sevabıyla gelip, fakat şuna sövüp, buna zina isnad ve iftirası yapıp, şunun malını yiyip, bunun kanını döküp, şunu dövüp, bu sebeble iyiliklerinin sevabı şuna buna verilen ve üzerindeki kul hakları bitmeden sevapları biterse, hak sahiplerinin günahları kendisine yükletilip sonrada cehenneme atılan kimsedir.” Buyurdular. (Müslim Birr 59. Tirmizi, Kıyamet 2.Ebu Davud, Edeb 40)
Allah’u Azimüşşanın zikrini, Resulûllah (s.a.v)Efendimizin Salât-ü Selamını kendine vird (vazife edinenin) kalbinde Zikrullah nuru bir kere karar tuttuktan sonra, zikredenin o nuru asla kaybolmaz. Hatta kabrine bile girer. Onu kabir azabından dahi kurtarır.
Hz.Muhammed Mustafa (s.a.v) Efendimiz: “Kalbinde bir arpa ağırlığı kadar dahi iman olarak ‘Lâ ilâhe illallah’ diyen kimse ateşten kurtulur. Kalbinde zerre kadar iman olarak ‘Lâ ilâhe illallah’ diyen, cehennemden necat bulur (kurtulur).” buyurmuşlardır. (Sahihi Buhari)
Mü’minlere Cenabı Hak’dan bir rahmet ve merhamet olarak ruhlarının kabzedildiği vakitte hatırlayıp söylemeleri için ölüm meleğinin alnında “Lâ ilâhe illallah” yazılıdır. Bunun için Resulûllah (s.a.v)Efendimiz: “Mevtanıza Kelime-i Tevhid zikrini telkin ediniz.” buyurmuşlardır. Beyazid-i Bestami Rahmetullahi aleyh hazretlerine insanlar: “La ilahe illallah cennetin anahtarıdır diyorlar. Siz ne buyurursunuz?” diye sordular. O da: “Doğru söylüyorlar, ama anahtar dişsiz ve şifresiz olmaz. Kelime-i Tevhid anahtarının dört dişi (şifresi) vardır:
1- Yalansız ve gıybetsiz bir dil,
2- Hilesiz ve hıyanetsiz bir kalb,
3- Haram ve şüphelerden uzak bir karın,
4-Nefsin kötü arzularından, sünnete uymayan, dine sokulan yeni yeni şeylerden uzak bir amel.
İşte Şeriat-ı Muhammediyye’nin emir ve nehiyleri bu dört cümlede toplanmıştır. Bunlara riayet edenlere Cenab-ı Hakk kendi katından manevi elbiseler sunar. Ancak ne var ki, bu elbiselere nail olanlar, elbiselerden ziyade onları sunan Cenab-ı Hakk ile meşgul olmalıdırlar.” buyurdu. Şunu iyi bilmeli ki, bu dünyaya gelen her insan mutlaka şu yedi tehlike ile karşı karşıya gelecektir: 1- ÖLÜM TEHLİKESİ: Her canlı her nefis ölümü tadacaktır. Bir mutlu son için ölümü iman ile tatmak gerekir. En büyük tehlike son nefesini verirken insan, iman ile mi verecek, yoksa (Allah (c.c)korusun) imansız mı? İşte bu korkunç tehlikeden hiç kimse emin değildir. 2- KABİR TEHLİKESİ: Hiç bir nefis, kabirdeki durumundan emin değildir. Kabir hayatı cennet bahçesi mi yoksa cehennem çukuru mu olacaktır? İşte bu korkunç tehlikeden de hiç kimse emin değildir. 3- SORGU SUAL TEHLİKESİ: Kabirde sual Melekleri olan Münker ve Nekir’in suallerine doğru cevap verebilecek mi, yoksa veremeyecek mi? 4- HAŞiR TEHLİKESİ: Kabir hayatının sona ermesi ve insanların yeniden dirilmesinde o zaman dirilmesi nasıl olacak, ak mı kara mı? Bundan dahi hiç kimse emin değildir. 5- HESAB VERME TEHLİKESİ: Her nefis hesap vermek zorundadır. Bu dünyada yapılan en küçük bir amelin (işin) hesabı sorulacaktır. İşte o zaman bu hesap işi kolay mı, yoksa çetin zor mu olacaktır? 6- MİZAN TEHLİKESİ: Her nefsin, her insanın amelleri mizana (tartıya) girecektir. İşte o zaman, sevaplar mı ağır gelecek, günahlar mı ağır basacaktır? 7- AYRILIŞ TEHLİKESİ: Son ayrılış, hesap kitap bitip ayrılış, sevkıyat cennete mi, yoksa cehenneme mi? Bu da bir tehlikedir.
İşte bu yedi türlü tehlikeden hiç kimse emin olamaz. Bu yedi tehlikenin acı ve sancısını aklı başında olan her Müslüman çekmelidir. Bu yedi türlü tehlikeden kurtuluş ancak Kelime-i Tevhid ile mümkündür. İslam Âlimleri bu yedi tehlikeye karşı yedi kelimeden meydana gelen Kelime-i Tevhidi “Bu tehlikelere karşı bir kurtuluş çaresidir” demişlerdir. Peygamber (s.a.v)Efendimiz Hadis-i Şeriflerinde: “Son sözü ‘Lâ ilâhe İllallah’ olan bir kimse, cennete girer.” Buyurmuşlardır. Bu dünyada yaşarken zikri Kelime-i Tevhid olanın son nefesini verirken dahi son sözü Kelime-i Tevhid olacaktır. Bunda asla şek ve şüphe yoktur. Çünkü bu hususta Yüce Rabbimizin ve Peygamber (s.a.v)Efendimiz’in verdiği sözde, asla cayma yoktur.( Kelimei Tevhid Kitabı. S.95,96)
Hz.Ebubekir (r.a) Hazretlerinin rivayetinde Ashab-ı Kiramdan Dıhyetül Kelbi (r.a) ismiyle (lakabıyle) bilinen bu zat, arab kabileleri reislerinden olup henüz daha İslam’a girmemiş (Müslüman) olmamıştı. Peygamber (s.a.v) Efendimiz bu zatın Müslüman olmasını çok arzu ediyordu. O zaman yedi yüze yakın hanedanı, Dıhye’nin Müslüman olmasıyla İslam’a girmiş olacaklardı. Beklenilen gün geldi. Dıhyetül Kelbi Müslüman olma arzusuyla yanıp tutuşuyordu. Cenab-ı Hak, Resulûllah (s.a.v)Efendimiz’e bir sabah namazından sonra, Dıhye hakkında şöyle vahiyde bulundu: “Ya Habibim! Dıhye’nin kalbine iman nurunun ışığını attım, biraz sonra, sana Dıhye gelecektir.” buyurdu. Resul-i Ekrem (s.a.v) Efendimiz henüz Mescid de iken Dıhye (r.a)içeri girdi. Efendimiz (s.a.v), üzerindeki mübarek hırkasını çıkarıp yere serdi ve Dıhye’ye hitaben: “Buyurun, hırkamın üzerine oturun!” diyerek iltifatta bulundu. Dıhye, Resul-i Ekrem (s.a.v)Efendimizin bu nezaketi ve iltifatını görünce son derece duygulandı ve eğilip hırka-i saadeti yerden hürmetle alarak gözlerine sürdü, başının üzerine koydu, samimiyet, içtenlik, saygı ve hürmetle “Lâ ilâhe İllallah Muhammeden Resulûllah diyerek Kelime-i Tevhid ve Kelime-i Şahadet getirdi ve sonra: “Cahiliyet devrinde birçok kız çocuklarımı kendi ellerimle öldürdüm.” dedi. Dıhye’nin bu itirafına karşılık Resulûllah (s.a.v)hayretler içerisinde kaldı. Cebrail (a.s)indi ve : “Ya Muhammed! Dıhye’ye de ki: ‘Ey Dıhye! Rabbin Teâlâ buyuruyor ‘İzzet ve Celalime and olsun ki, sen ey Dıhye “Lâ ilâhe illallah Muhammeden Resulûllah” dediğin an, senin altmış yıllık günahlarını bağışladım.” (Kelimei Tevhid Kitabı. S.95)
Tevhidin izahı uzundur. Onun ilmi diğer ilimlerin sonudur. O halde bil ki tevhidin 4 derecesi vardır
Tevhidin birinci derecesi: Diliyle “Lâ ilâhe illallah” deyip kalbiyle buna inanmamaktır. Yani dil söyler, fakat kalp daha bu sözü kabul edememiştir. Bu münafıkların tevhididir.
İkinci derecesi: “Lâ ilâhe illallah” kelimesinin manasına ya taklitle inanır (cahillerin inanışı gibi) yahut delilin ispatıyla inanır (kelam âlimlerinin inanışı gibi).
Üçüncü derecesi: Müşahede ile bütün dünyanın, kâinat’ın bir asıldan olduğuna, failin bir olduğuna ve hiç bir kimsenin fiili ve tesiri olmadığına inanmaktır. Bu iman kalpte parlayan bir nurdur. Bununla müşahede hâsıl olur. Cahillerin ve kelam âlimlerinin imanı gibi değildir. Onların imanı ya taklit hilesiyle yahut delil hilesiyle kalbe vurulan bir bağdır. Ama müşahede ile olan iman-ki kalbin inşirahı ve bağın kalkmasıdır. Başka yolla olan imandan daha üstündür. Çünkü padişahın sarayda olduğunu, filan kimse haber verdi diye zorla kendini buna inandıran kimse ile (ki bu cahillerin taklidî imanlarının misalidir, onlar anne ve babalarından böyle duyduklarından böyle inanırlar), padişahın sarayda olduğuna delil ile mesela maiyet hizmetçilerinin saray kapısının önünde beklemeleriyle, inanan kimse (ki bu kelam âlimlerinin delili ile olan imanlarının misalidir) ve padişahın sarayda olduğunu müşahede ile inanan kimse (ki bu da ariflerin imanının misalidir) aralarında açık farklar vardır. Ariflerin tevhidi çok yüksek bir derecedir. Bu hem mahlûkat, hem Halik'i görüp mahlûkat’ın Halik’tan olduğuna inanmakla olur. Demek ki bu çokluktan, ayrılıktan ve her türlü ikilikten sıyrılıp birlik ve vahdet dairesini bulanların imanıdır.
Dördüncü derece ise: İman ve Tevhidin kemal derecesidir. Bunun sahibi birlikten başka bir şeyi görmeyip her şeyi bir görüp bir anlar. Bu müşahede ile ayrılığın ilgisi yoktur. Tasavvufçular bu dereceye “Tevhid’le fena” derler.
Kelime-i Tevhide hayatlarında devam edenler, ölüm acısı duymadan iman ile göçerler. Kabirleri Kelime-i Tevhidin nuru ile pür nur olur. Kabir zulmetinden kurtulur. Münker ve Nekir sorularına çeneleri kilitlenmeksizin kolayca cevap verirler. Mahşer günü yüzleri nurlu ve beyaz olur. Hesapta muhasebeleri kolay ve çabuk olur. Sıratı yıldırım gibi geçer ve yolu Firdevs-i Ala'ya varır.
Peygamber (s.a.v)Efendimiz’in azadlı kölelerinden Sevban (r.a)hazretleri şöyle rivayet etmiştir:
يَآ اَيُّهَا الْمُدَّثِّرُۙ ﴿1﴾ قُمْ فَاَنْذِرْۙ ﴿2﴾ وَرَبَّكَ فَكَبِّرْۙ ﴿3
“Ey bürünüp sarınan Resulüm.Kalk,insanları uyar. Akrabanı korkut, Alla-h’u -Zülcelalin azabıyla korkut. Sadece Rabbini büyük tanı.” (Müddessir Suresi,) Ayeti nazil olunca, Efendimiz (s.a.v) safa tepesine çıkıp: “Ey- Kureyş halkı... Gelin saadete erişin.’ Diye- nida etti. Kureyşliler toplanıp ‘Davete sebep nedir?’ diye sordular. Efendimiz (s.a.v) buyurdu ki: ‘Ey benim kavmim. Eğer size haber versem ki şu dağın ardında düşman vardı, size saldırmak için fırsat beklerler. Ve malınızı alıp sizi öldürmek için taarruza geçmek için hareket ederler desem, bana inanır mısınız?’ Bunun üzerine hepsi birden: ‘İnanırız. Sen Muhammed-ül Emin’sin. Aramızda yalancılıkla tanınmış değilsin. Ve senden hiç yalan söz işitmedik’ dediler. Bunun üzerine Efendimiz(s.a.v): ‘Ey Abdulmuttalip oğulları ve ey Abdumenaf oğulları ve Beni Zühre torunları. (Ve bütün kabileleri tek tek saydı.) Bana Cenab-ı Hak:”Akrabanı uyar, Allah’ın azabı ile korkut” buyurdu. Biliniz ki siz ‘Lâ ilâhe illallah’ kelimesini demedikçe ve benim Peygamberliğimi kabul etmedikçe ahirette ben size faide etmem’ buyurdu. Onların aralarında bulunan Ebu Leheb: ‘Bizleri bunun için mi davet ettin?’ diyerek küfürlerini izhar etti ve orada bulunanları dağıttı.”
Peygamber (s.a.v) Efendimiz Ashabına cemaat halinde ve ferden (tek tek) telkinde bulundu. Seddat ibni Evs (r.a)Hazretleri diyor ki: “Resulûllah’ın yanında idik. Resulûllah (s.a.v)Efendimiz ‘İçinizde garip (yabancı) kimse var mı?’ diye sordu. ‘Yok.’ dedik. Kapının kapatılmasını emretti ve ‘Ellerinizi kaldırınız, (Lâ ilâhe illallah) deyiniz’ buyurdu. Sonra ‘Allah'ım! Sana Hamd olsun ki, Sen beni bu kelime ile bas ettin (yarattın) ve onunla bana cennet vaadeyledi. Muhakkak ki Sen vaadinden dönmezsin (Hulf etmezsin)!’ dedikten sonra ‘Agâh olun. Muhakkak Allah’u Zülcelâl sizi mağfiret etti.’ buyurdu.” (İmam Ahmed bin) Hanbel, Taberani)
İmam-ı Ali Kerremullahi veche Hazretleri, Resulûllah (s.a.v)Efendimiz’e: “Ya Resulûllah! Beni Allah’a varan yolların en yakınına ve en kolayına ve Allah’u Zülcelalin yanında en efdali olanına delalet et.” dedi. Efendimiz (s.a.v)de: “Benim ve benden önceki Peygamberlerin söylediklerimizin eftali (Lâ ilâhe illallah) 'tır. 7 kat gökler ve 7 kat yerler terazinin bir kefesine ve (Lâ ilâhe illallah) ta diğer bir kefesine konsa, hepsinden ağır gelir!” buyurduktan sonra “Ya Ali! Yeryüzünde Allah diyen bulundukça kıyamet kopmaz.” buyurdu.
Hasan-ı Şazeli Rahmetullahi aleyh Hazretleri diyor ki: “Hasta olmuştum. Peygamber (s.a.v)Efendimiz’i gördüm. Bana ‘Elbiseni kirden temizle. O vakit her nefeste Cenab-ı Hakk’ın imdadını duyarsın’ buyurdu. ‘Ya Resulûllah! Elbisem nedir?’ dedim; buyurdu ki: ‘Muhakkak ki Allah sana marifet hüllesi giydirdi. Sonra muhabbet hüllesi sonra tevhid hüllesi, sonra iman hüllesi, sonra da İslam hüllesi giydirdi. Bu itibarla her kim ki Allah’ı bilirse, yanında her şey küçük kalır. Ve her kim ki Allah’ı severse Allah’tan başka her şey değersiz kalır. Her kim Allah’a iman ederse, her şeyden emin olur. Her kim Allah’ı tevhid ederse, ona bir şey şerik etmez. Ve yine her kim Allah’a teslim olursa, Allah’a isyanı az olur. Şayet isyan ederse, özrü yani tövbesi kabul olur’.”
Kalbinde şeytan bulunmayan mü'min yoktur. Fakat o mü'min Allah’u Zülcelali zikrederse, şeytan geriler. Allah’u Zülcelali unutursa, şeytan vesvese vermeye başlar. Her gün ölüm meleği önümüzden ve arkamızdan: “Nerede olursanız olun, ölüm size yetişir.” diye bağırır. Hâlbuki biz gafletimizin cehaletinde ve şehvetlerimizin sarhoşluğunda boğulmaktayız.
Yüce Rabbimiz Peygamber (s.a.v)Efendimiz’e Kur’an-ı Kerim’i göndermiş. İbrahim Suresi 27’nci ayetinde şöyle buyuruyor:
يُثَبِّتُ اللّٰهُ الَّذ۪ينَ اٰمَنُوا بِالْقَوْلِ الثَّابِتِ فِي الْحَيٰوةِ الدُّنْيَا وَفِي الْاٰخِرَةِۚ وَيُضِلُّ اللّٰهُ الظَّالِم۪ينَ وَيَفْعَلُ اللّٰهُ مَا يَشَآءُ۟ ﴿27﴾
“Allah, İman edenleri hem dünyada, hem Ahirette (Kabirde) sabit söz olan Şahadet kelimesi (Eşhedü En La İlahe İllallah ve Eşhedü enne Muhammeden abduhu ve resûlüh) ile tespit eder; Tevhide bağlı kılar. Allah, zalimleri (kâfirleri) şaşırtır ve Allah dilediğini yapar.”
Leyl Suresi 5-10’uncu Ayetlerinde de:
فَاَمَّا مَنْ اَعْطٰى وَاتَّقٰىۙ ﴿5﴾ وَصَدَّقَ بِالْحُسْنٰىۙ ﴿6﴾ فَسَنُيَسِّرُهُ لِلْيُسْرٰىۜ ﴿7﴾ وَاَمَّا مَنْ بَخِلَ وَاسْتَغْنٰىۙ ﴿8﴾ وَكَذَّبَ بِالْحُسْنٰىۙ ﴿9﴾ فَسَنُيَسِّرُهُ لِلْعُسْرٰىۜ ﴿ 10﴾
“Ama kim (Allah yolunda harcar) verir ve Allah’tan korkarsa O en güzel kelimeyi, (Lâ ilâhe İllallah sözünü) tasdik ederse Biz, onu, Allah’ın razı olacağı) en kolay yola hazırlarız—Bir de en güzel kelimeyi (Tevhidi) inkâr ederse—Biz de onu, en şiddetli yola (Ateşe) hazırlarız.”
Hac Suresi 24’üncü Ayetinde: وَهُدُوٓا اِلَى الطَّيِّبِ مِنَ الْقَوْلِۗ وَهُدُوٓا اِلٰى صِرَاطِ الْحَم۪يدِ ﴿24﴾
“O İman edenler, sözün en güzeline (Tevhid Kelimesine) hidayet edilmişler ve Allah’ın doğru yoluna (İslâm Dinine) iletilmişlerdir.”
Fatır Suresi 10’uncu Ayetinde de: مَنْ كَانَ يُر۪يدُ الْعِزَّةَ فَلِلّٰهِ الْعِزَّةُ جَم۪يعًاۜ اِلَيْهِ يَصْعَدُ الْكَلِمُ الطَّيِّبُ وَالْعَمَلُ الصَّالِحُ يَرْفَعُهُۜ وَالَّذ۪ينَ يَمْكُرُونَ السَّيِّـَٔاتِ لَهُمْ عَذَابٌ شَد۪يدٌۜ وَمَكْرُ اُو۬لٰٓئِكَ هُوَ يَبُورُ ﴿10﴾
“Her kim şeref ve kuvvet isterse bilsin ki, bütün şeref ve kudret Allah’ındır. Hoş kelimeler (Tevhid ve Tespihler) ancak O’na yükselir, kabul olunur. Salih ameli de hoş kelimeler (Tevhid) yükseltir, makbul kılar. Kötülükler kuranlara gelince, onlara şiddetli bir azab vardır. Bunların yaptıkları tuzak mahvolur gider.”
Kâinatın Halikı Rabbimiz bir Hadis-i Kutsi’sinde şöyle buyurur: “La ilahe İllallah Kal’amdır. Ona giren kimse emin olur.”( İslamda Tasavvufun Özü S.137)
Bir başka Kutsi Hadiste Yüce Rabbimiz: “Yedi kat gökler yedi kat yerler ve bunlarda bulunan mahlûkat mevcudat mizanın bir kefesine koyulsa, “La ilahe İllallah” zikrin Efdali oldu. Bununla zikretmek “Allah Allah” Kelimesi ile zikirden Efdaldir.” ( Sahih-i Buhari, Müslim)
“Arz ile semaya, sığmadım, mü’min kulumun kalbine sığdım.” (Buhari ve Müslim)
Kalbe Cenab-ı Hak’kın tecellisi ayniyle cennettir. Bütün taat ve azaların amellerinden maksat, kalbin tasfiyesi ve tezkiyesi ve cilasıdır. “Kalbini temizleyen felah ve necat, buldu.”
Kelime-i Tevhid (La ilahe İllallah) kıyamet günü arasatta: “Ya Rabbi! Bununla şu kadar sene beraber oldum. Benim hakkımı tanımadı, hürmetimi gözetmedi.” diye senin hakkında davacı olursa halin nice olur? Kelime-i Tevhidi (La ilahe İllallah) dil ile gönül ile (kalb) ve tüm azalar ile söylenip Cenab-ı Hak’ın varlığını, birliğini, Ulûhiyyet ve Rububiyyetini ruhunun derinliklerine indirip kıyamet gününde Tevhidin (La ilahe İllallah) lehinde şahitlik etmesi için gayret et. Kelime-i Tevhidin (La ilahe İllallah) manasının yerleştiği kalbi hiç bir şey köle ve kul edinemez. Çünkü onun sadece Allah’u Zülcelal ile ünsiyeti vardır. Sadece onun zikri ile mutmain olur. Böyle olunca kalb başkalarının köleliğinden kurtulmuş olur. Bu bakımdan hürdür fakat nefs şehvetlerine ve dünya lezzetlerine meyledince, lezzet ve şehvet onu kendisine köle edinir ve o zaman nefs köle durumundadır. Böyle insanlar kelime-i Tevhidin (La ilahe İllallah) manasını kalplerine yerleştiremeyenlerdir.
Saadet ağacı “La ilahe İllallah” ağacıdır. Kim onu tasdik dikişi ile diker, İhlâs suyu ile sular, Salih amel ile gözetirse, onun kökleri sağlam ve sabit olur. Hiç bir şey onu sarsamaz, yaprakları yeşerir ve meyveleri bol ve kat kat olur. Rabbinin izni ile her zaman meyva verir. Bu ağacın meyvesi gafletten uyanıklık, tövbe, zühd, vera, tevekkül, teslimiyet ve batınî güzel sıfatların hepsidir. Bu Tevhid ağacını tekzib ederek diktiği riya suyu ile suladığın kötü ameller ve çirkin işlerle ahdi bozmak ve emaneti gözetmemek suretiyle onu (Tevhid) zayi ettiğin zaman, onun kökleri sağlam ve sabit olmaz, yaprakları yeşermez ve meyve vermez, kökleri parçalanır. Kim bu ağaca (Tevhide) sığınırsa zafere erişir. Böyle yapmayan hüsrana uğrar. Kim bu ağaca (Tevhide) bağlanmazsa, iki cihanda bedbaht olur. Bu Tevhid ağacının dallarından bir dala yapışan kimseyi bu dal yüksek derecelere kavuşturur.
Allah’u Zülcelâl, insanı tevhidini bilmesi için yarattı. Âlemdeki bütün her şeyi insanın emrine amade kıldı ve bunlar arasındaki hayvanları, bitkileri ona hizmetçi kıldı. Yerde insanın ikamet etmesini sağladı. Melekler insanı muhafaza eder, güneş sana ışık verir, hepsi insan için yaratılmıştır. Sen sadece Allah’u Zülcelali bilip O’na kulluk için yaratıldın. Bütün mahlûkat Allah’u Zülcelalin Vahdaniyyetini ve bir olduğunu kabul edip bunu ikrar için yaratılmıştır. Cenab-ı Hak, seni kendisini bilmen için yarattı. “La ilahe İllallah” öyle bir kelimedir ki, kendisine yapışan kurtulur. Peygamber (s.a.v)Efendimiz: “La ilahe İllallah deyinceye kadar insanlarla muharebe etmeye emr olundum” buyurdu.
Peygamberimiz Hz.Muhammed Mustafa (s.a.v) Buyuruyor ki: “Bir kimse, günde yüz kere (La ilahe illallah) derse, Kıyamet gününde, Cenab-ı Hak, o kulunun yüzünü ayın on dördüncü bedir gecesindeki parlaklığı gibi ba's ve haşr edecek ve sevap cihetinden onun ameli derecesine, hiç kimsenin ameli red olunmayacaktır. (Ancak onun kadar ve daha ziyade diyenlerinki müstesnadır)” ( Et-Tergib C.2 S.449)
“Bir kimse (La ilahe illallah) diye şahadet getirirse, Allah'ü Teâlâ Hazretleri o kimse üzerine cehennemi haram kılar.” (Buhari ve Müslim)
Yine bir başka hadislerinde RESULULLAH (s.a.v) Efendimiz buyururlar ki: “Bir Müslüman kul (LA İLAHE İLLALLAH) deyince, bu tevhid kelimesi gökleri yarar, Allah’ın huzuruna varıp durur. Allah-u Teâlâ Hazretleri ‘Sakin ol, sakin ol!’ der. Kelime-i Tevhid cevap verir: ‘Nasıl sakin olayım. Beni söyleyen kişi mağfiret olunmadıkça sakin olamam. Heyecan ve ızdırabım dinmez.’ deyince Cenabı Hakk da: ‘Daha o kulumu lisanından seni akıtıp söylettiğim zaman onu mağfiret etmiştim.’ buyurur. Ve Kelime-i Tevhid rahatlaşır.” (Buhari ve Müslim)
Ebu Hureyre (r.a)hazretlerinin rivayet ettiği bir hadis-i şerifte ise“Ölüm döşeğinde olan hastanıza son söz olarak, Kelime-i Tevhid'i söyletiniz. Böyle olunca bin sene de yaşasa günahlarından korunur.” buyrulmaktadır.
“Cennet'in bedeli (Lâ ilâhe illallah) demektir. Yani bu kelime-i Tevhid Cenneti satın alır.” (Sahih-i Buhari)
Yine Efendimiz (s.a.v): “Ehl-i Tevhide ölüm anında da kabir hayatında da korku yoktur.” buyurmaktadır. ( Müslim)
Efendimiz (s.a.v) bir gün Ashab-ı Kiram’a: “İmanınızı tecdit ediniz (yenileyiniz)” dediğinde Ashab: “Nasıl tecdit edelim Ya Resûlüllah?” diye sordular. Efendimiz (s.a.v) de cevaben: “(Lâ ilâhe illallah) zikrine devam ediniz. Çünkü buna devam etmek kalbi nurla doldurur ve mü'minin yakinini artırır.” buyurmuştur. (Ramuz el-Ehadis S. 247/2337)
Başka bir Hadis- Şerifte Efendimiz(s.a.v) şöyle buyurdu: “İbadetlerin hayırlısı, (Lâ ilâhe illallah) diyerek Kelime-i Tevhid çekmektir.” (Sahih-i Buhari)
“Kelime-i Tevhid bütün günahları temizleyip yok eder.” (Sahih-i Buhari)
Peygamber (s.a.v)Efendimiz: “Mü'minlerin 3 kal'ası vardır. Birincisi: Zikrullah; İkincisi: Kur'an okumak; Üçüncüsü: Mescid (yani namaz kıldığı yer ister evi olsun, ister mescitte veya harici olsun.)” Buyurur.
Hasan-i Basri (r.a)Hazretleri buyuruyor ki: “Kalplerinizi Zikrullah ile daima tazeleyip parlatın. Çünkü kalp çabuk kirlenir.”
Bir başka Hadis-i Şerifte: “Berat ve diğer gecelerde bir kimsenin ağzından çıkan (Lâ ilâhe illallah) zikrinin, Allah’ın huzuruna kadar yükselmesine ve varmasına hiç bir şey mani olamaz ve perde olamaz.” buyrulmuştur. (Ramuz Şerhi C.5. S.128)
Efendimiz (s.a.v) başka bir Hadis-i Şerifte dede: “(Lâ ilâhe illallah) sözünü ve istiğfarı çoğaltınız. Çünkü şeytan diyor ki ‘Ben insanları günahlarla helak ettim. Onlarda beni (Lâ ilâhe illallah) ve istiğfarla helak ettiler. Bunu görünce o insanları nefis ile yani dünya arzu ve hayalleri ile helak ettim. Bunun farkına varamadılar. Hidayete devam ettiklerini zannederek istiğfar etmediler” (Miftahul Kulup S.295)
Yine âlemlerin Efendisi(s.a.v)diğer bir Hadis-i Şeriflerindede: “Dört şey var ki, bunlar kimde bulunursa Allah-u Teâlâ onun için cennette bir ev yapar ve Allah'ın A'zam nurunda olur.
1- Cehennemden ebedi muhafaza eden ve koruyan (Lâ ilâhe illallah) zikrini çokça söyleyen;
2- Bir sevaba nail olunca (Elhamdülillah) diyen;
3- Bir günaha duçar olunca (Estağfirullah) diye tevbe eden;
4- Bir musibet'e maruz kalınca (İnnalillah ve innaileyhi raci'un) diyen.” (Ramuz Şerhi C.1. S.459)
Kâinatın Fahr-i Ebedisi Resûlüllah (s.a.v) Efendimiz bir Hadis-i şeriflerinde de: “İman 60 veya 70 küsur şubedir. Bunların efdali (Lâ ilâhe illallah)'tır. En aşağısı da yoldan halka eziyet veren bir şeyi kaldırmaktır. Utanmak da imandan bir şubedir.” buyurmuştur. (Buhari’nin (r.a) “El Edeb-ül Müfred” adlı eseri, S.209)
Yine bir Hadis-i Şerifte: “(Lâ ilâhe illallah) kelimesi, kıyamette tartılmaz. Her iyi amel tartılır da, bu tartılmaz. Çünkü karşılığında bunu tartacak hiç bir şey bulunmaz. O sebepten her şeyden ağır basar.” buyrulmuştur. (Buhari)
“Kimin son sözü“Lailahe illallah” olursa, o kimse cennete girer.” (Ebu Davut; K. Sitte, c. 1, sh. 34, No: 6)
Kelime-i Şahadet de, Kelime-i Tevhid de şart olan, hulus-i kalb ile candan, canı gönülden söylemektir. Söylediğin zaman tüylerin ürperecek. “Seni yoktan var eden Cenab-ı Hak’kın huzurunda olduğunun ve O’nun mübarek ismini söylediğinin bilincinde olacaksın” demektir.
Yine Peygamber (s.a.v) Efendimiz mübarek bir Hadislerinde: “Tesbih çekerken, tekbir getirirken, (Lâ ilâhe illallah) derken yahutta (Elhamdülillah) derken ölen kimse kıyamet gününde bunları söyleyerek dirilecektir. Kim de gaflet içinde ölürse, o gaflet üzerinde diriltilir. Onun için uyurken kendinizi zikre alıştırın.”( Ramuz el-Ehadis S.534 5557)
Müslümanın en değerli varlığı imandır. En kıymetli sermayesi imandır. İmanını kaybeden iflas etmiştir. İman hayatın ışığıdır, yaşam sevincidir. Onu kaybeden her şeyini kaybetmiş demektir.
Öyle ise, dünya ve ahiret mutluluğu isteyen insan, güçlü bir imana sahip olacak, kalbini Allah’a teslim edecektir. Bu teslimiyet ancak Allah ve Resulüne itaatle mümkündür. Unutmayalım ki zaman hızla akıp gidiyor, dünya bitip tükeniyor, ömür sermayesi bir bir harcanıyor. Varacağımız yer Allah’u Zülcelalin huzurudur.
“Allah ve Resulüne itaat eden Cennete, isyan eden Cehenneme gider.”(Nisa suresi, 13-14)
Hz.Muhammed S.A.V.
Aşere-i Mubeşşere
Oniki İmam
İslamda İz Bırakanlar
Mürşitlerimiz
Abdulkadir Geylani
Mezheb İmamlarımız
Hadis İmamlarımız
Aşır Dua Salavat Esma
Zikir Tefekkür Rabıta
Kutsal Mekanlarımız
